ประสบการณ์การเดินทางของเพื่อนๆ ทุกๆ วีซ่า

[Aomnaka]

เดินทาง K1-2009 ป้อน Oct23,09 By UA @SanFrancisco kai Tue Oct 06, 2009 3:27 pm

สายการบิน UA Oct23,09 San Francisco,CA - Reno, NV

มารายงานตัวค่ะ ชื่อ ป้อนนะคะ

มาถึงเมกาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหนื่อยค่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนๆทุกๆคนนะคะ
ตอนนี้กำลังรวบรวมข้อมูลค่ะ มะรู้ว่าจะเริ่มยังไงดี อิอิ

ป้อนขอเล่าประสบการณ์ตอนมาเมกาด้วย K1 นะคะ

เดินทางออกจากสุวรรณภูมิ ด้วยสายการบิน UA วันที่ 23 Oct ค่ะ ฤกษ์มะค่อยดี ฝนตกหนักมาก แต่เช้าเลยค่ะ ตอนนั้นก็กัว เอ๊ะเครื่องจะตกป่าว แบบฤกษ์มะดีตั้งกะออกจากบ้านแล้ว

ไปลงนาริตะ พอถึงนาริตะ ก็มีพี่คนไทยมาทัก ถามว่า Are you from Thailand? เราก็ตอบไปว่า ใช่ค่ะ พี่เค้าก็ยิ้มเพราะเค้าเพิ่งเดินทางครั้งแรก พี่เค้าไปชิคาโก มาด้วย K3 เลยคุยกันยาวเลย แต่พี่เค้าไม่ได้เป็นสาวบ้าน us ค่ะ แต่พี่เค้าออกเดินทางก่อน ป้อนรอถึง 18.00 ค่อยเดินทาง

พอเครื่องออก ตามกำหนดเดิมถึง San fran 11.20 แต่พอเอาเข้าจิงถึงตั้งกะ 9.45 แหง่วเลย เพราะไฟส์ต่อไป Reno ออก 16.00

ตอนผ่านตม ก็มองๆนะ มองหาคนใจดีๆ ก็เดินไปต่อแถว ต่อแถวคนสุดท้ายเลยเพราะมัวแต่โอ้เอ้ เข้าห้องน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย แบบพอดูดีอ่ะ อิอิ พอต่อแถวถึงคิว ก็ได้ฝรั่งหนุ่มๆ หน้าตาน่ารัก แถมชื่อน่ารักอีก LOVE พอป้อนยื่นซองสีน้ำตาลให้ เค้ามองงงๆ และยิ้มๆ แร้วบอกว่า You make my job hard แล้วขำๆ แร้วถามเราแบบวกไปวนมา ตื่นเต้น เพราะปกติถามแต่พวกนักท่องเที่ยว แล้วก็ตะโกนเรียกใครบางคนมาช่วย ก็มีคนมาช่วยแร้วบอกทำงี้ๆๆๆ นะ ตา LOVE ก็ถามเราคำถามเดิมอีกว่า คู่หมั้นชื่อไร อยู่ที่ไหน มาเมกากี่ครั้ง คู่หมั้นทำงานไร มาเมกาเดือนไหนบ้าง ถามแบบนี้วนไปวนมาแบบสี่ห้ารอบ แร้วขำตัวเองว่า ถามแร้วนี่หว่า แล้วบอกป้อนว่า See, you make my job really hard ป้อนก็ขำ พอเสร็จก็ 30 นาทีได้จ๊ะ เค้าก็บอกว่า ถามอีกว่าแต่งมะไร ป้อนว่า วันขอบคุณพระเจ้า เค้าก็ขำอีกขอเหตุผลว่าทำไม ป้อนก็ว่า วันดีน่ะ เค้าก็ยิ้มๆ แร้วบอกให้โชคดีนะ

พอเสร็จก็รับกระเป๋าและ declare ค่ะ เพราะเอาอาหารพวกผงปรุงรสโลโบมา สรุปโดนโยนทิ้ง สามอย่าง หลังจากนั้นก็เดินไปทางซ้ายมือ ไปตามลูกศร connecting flight ง่ายมากถ้าใครมา United airline เพราะมีเจ้าหน้าที่ออกมาต้อนรับกระเป๋าเลย เราก็หย่อนลงสายพาน แร้วก็เดินต่อไปยัง Security check ก็ถอดเข็มขัด รองเท้า เสื้อแจ๊คเกต และโน้ตบุคใส่ถาม เอ็กเรย์ ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ แร้วก็เดินผ่านออกมา ดูว่าไฟส์เราต้องไป gate ไหน ของป้อนรอ gate 69 ก็ไปนั่งรอค่ะ หกชั่วโมงเต็มๆ รอจนเบื่อ นั่งเล่นเกมส์ เพราะเนตเสียตัง เหอๆๆๆ

พอได้เวลาต่อเครื่อง เครื่องเล็กจิ๊ดเดียวเอง นั่งไปแค่ สามสิบนาที ถึง Reno ค่ะ แฟนยืนถือช่อดอกไม้ส่งให้ช่อเบ้อเริ่มเลย ดีใจน้ำตาไหลเลยค่ะ แบบซึ้ง อิอิ

ตอนนี้ถึงเมกาด้วยความปลอดภัยค่ะ คิดถึงเพื่อนๆนะ แร้วคุยกัน
ตอนนี้ป้อนอยู่ที่ Reno, Nevadaมีความสุขดีค่ะ ดีใจด้วยได้โพสต์บ้านยูเอสได้เพราะปกติอยู่กทม มีปัญหาค่ะโพสไม่ได้ ค่ะ

[Aomnaka]

เดินทาง K1-2009 ติ๊ก Nov21,09 by United Air @bkk-NRT-Newark bittersweet Wed Nov 25, 2009 1:20 am

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ติ๊กมาถึงอเมริกาได้ 3-4 วันแล้วเพิ่งจะมีโอกาสได้แชร์ประสบการณ์
ครอบครัวมาส่งที่สุวรรณภูมิ ตอนตี3 นั่งรอ united airline
(bkk-NRT-Newark 975.34 usd) เปิดให้เช็คอิน ตี4 เวลาขึ้นเครื่อง 5.50 เวลาบิน 6.35 am ติ๊กมัวแต่ร่ำลาครอบครัวจนต้องวิ่งเกือบขึ้นเครื่องไม่ทัน that not good แต่เคยเป็นนักวิ่งมาก่อนไม่มีปัญหา อิอิ
มาถึงญี่ปุ่น 12.10 pm แต่ต้องหมุนเข็มนาฬิกาไปที่ 2.10 pm แล้วก็เดินไปที่ international connetting flights เข้าไปเช็คของสายการบินที่เราใช้บริการ และแล้วสายการบินก็แจ้งว่าเครื่องบินช้าไปอีก 3 ชั่วโมง จากต้องบิน 5.30 pm เลื่อนเป็น 8.30 pm แต่ก็ได้ Food Voucher 11.12 usd หรือ 1,000 yen เดินไปหาร้านอาหารที่ รับ voucher ในที่สุดก็ได้กิน"ราเมน" แล้วก็แลกเงินเยนไว้เผื่อฉุกเฉิน เวลาในการรอคอยช่างยาวนาน...ตังค์ก็เลยหมด...ก็มีแต่ของน่ารักทั้งนั้น สงสัยเครื่องช้าเพราะอยากให้คนช๊อบนี่เอง ตังค์หมดแล้วก็กลับมานั่งรอที่หน้าประตู ในที่สุดก็ได้บินอีกรอบเย้ๆๆๆ แต่ดีใจได้ไม่นานเริ่มเหมื่อย ยิ่งใกล้ถึงยิ่งรู้สึกว่า ขาเราจะเดินได้ไหมเนี่ย แนะนำว่าถ้าเพื่อนอยากแต่งหน้าให้แต่งบนเครื่องเลยค่ะ ถ้ามัวมาเข้าห้องน้ำจะต้องต่อแถวที่ ตม. แถวยาวค่ะ อีกอย่างที่work มากๆ คือ สเปย์ฉีดหน้า(ไม่เกิน 100 ml) จะช่วยเวลาขึ้นเครื่องนานๆแล้วหน้าแห้ง
มาถึงคิวติ๊กให้ ตม. ตรวจแล้ว ติ๊กยิ้มเปิดทางตั้งแต่ยังไม่ถึงคิวค่ะ คำถาม "you come to get marrige?".... "yes"....."that's nice"......
แล้วก็พาไปที่ห้องนั่งรอสภ และเช็คเอกสารอีกรอบ แล้วถามว่ารู้จักกันเมี่อไหร่ จะแต่งงานตอนไหนแล้วก็ให้ผ่านไปเอากระเป๋า
แฟนก็รออยู่ข้างหน้าค่ะ เย้ๆๆๆ ได้หายคิดถึงซะที 6 เดือนที่รอคอย

การเตรียมกระเป๋าของติ๊กค่ะ
ติ๊กเอากระเป๋ามา 2 ใบค่ะ ไซส์กลางและเล็ก ติ๊กซี้อกระเป๋าแบบไฟเบอร์ แบบล็อคไม่มีซิป ดูสวยงามแต่มีเนื้อที่จำกัดในการจุของ และกระเป๋าของติ๊กตัวล็อคเปิดตอนรอกระเป๋าที่อเมริกา เข้าใจว่าเจ้าหน้าที่ที่เปิดกระเป๋าเช็คปิดให้ไม่ดี กระเป๋าเปิดมาบนสายพานเลยค่ะ ติ๊กว่าแบบผ้ามีซิปดีกว่าแยอะ
อีกอย่างเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆเช่นที่รีดผม หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีกำลังไฟเกิน120 v ไม่ควรนำมาค่ะ ติ๊กเอาไดร์และที่รีดผมมาแต่ใช้ไม่ได้ บ้านเราใช้กำลังไฟ 220 v แต่ที่นี่ใช้ 120 v ค่ะ
การเตรียมเสื้อผ้าเสื้อแขนยาวและกางเกงยีนส์ขายาวเตรียมมาแยอะๆค่ะ กางเกงขาสั้นที่ติ๊กเตรียมมายังไม่ได้ใช้เลย แจ็คเก็ตมาซื้อที่นี่ดีกว่าค่ะกันหนาวได้ดีและประหยัดเพราะใช้ตังค์แฟนซื้อ อิอิ ชุดชั้นในติ๊กเอามาแยอะมาก มาเห็นไซส์ที่นี่ โอ้แม่เจ้า
สิ่งที่ติ๊กอยากเอามามากๆเลยตอนนี้คือเครื่องประดับ อยากขนมาแยอะๆเลยค่ะ ที่นี่ไม่สวยและแพง
รองเท้าบูธจำเป็นมากกันหนาวและความชื้นได้ดีค่ะ มาซื้อที่นี่ก็สวยๆแยอะแต่ถ้าเอาแบบน่ารักก็แถวสยามบ้านเราค่ะ


Last edited by bittersweet on Mon Nov 30, 2009 9:33 pm, edited 6 times in total.

[Aomnaka]

เดินทาง K1-2010 ปู Mar17,10 @DullesAirport,VA poo51 Fri Mar 19, 2010 6:55 am

สายการบิน ยูไนเตท แอร์ไลน์ พักเครื่องที่ญี่ปุ่น
มาถึงอเมริกาวันที่ 17 มี.ค.53 มาลงที่สนามบิน วอชิงตันดีซี ค่ะ

หวัดดีค่ะเพื่อน ๆ วันนี้มีประสบการณ์เกี่ยวกับการผ่านเข้าด่าน ตม.ที่อเมริกามาเล่าให้ฟังค่ะ ยังไม่เคยอ่านเจอประสบการณ์จากเพื่อนคนไหนแบบนี้
เหมือนโดนสัมภาษณ์อีกรอบค่ะ แต่นานกว่าตอนสัมภาษณ์วีซ่าและยากกว่า
มาถึงอเมริกาได้สองวันแล้วค่ะ เครื่องมาลงที่วอชิงตัน แฟนเดินทางมารับค่ะ ช่วงจะผ่านเข้า ตม.เราก็ต้องแยกกันตรวจกับแฟน เดินเข้าคนละช่อง
แฟนก็ไปรับกระเป๋ารอ มีกระจกกั้นสามารถมองเห็นแฟนได้ช่วงต่อแถวรอคิว วันนี้คนต่างชาติเยอะมากค่ะ จะต้องเดินทางต่ออีกไฟท์ แต่คิดว่าคนทัน
เพราะอีกประมาณ 3 ชั่วโมงกว่า ๆ ที่ต้องรอเช็คอิน ตอนแรกก็คิดว่ารอนานจัง
เวลาผ่านไปนานมากแถวยังยาวอยู่เลย พออีกประมาณยี่สิบกว่าคนจะถึงคิว เจ้าหน้าที่ก็เลยเรียกให้คิวที่ใกล้ถึงไปประทับตราที่ช่องของ
ยูเอสซิติเซ่นแทน เลยได้ไปต่อคิวเป็นคนที่สองค่ะ ได้ช่องที่หก คิวแรกเป็นคู่คนจีนสามีภรรยา ปรากฏว่าคุยกันไม่รู้เรื่อง ประมาณห้านาที
เขาให้กลับเข้ามายืนรอ แล้วเขาไปหาล่ามคนจีนมา ถึงคิวเราซะที ฝรั่งหล่อทัก hello เราก็ hello ตอบ จากนั้นยื่นซองเอกสารพร้อมพาสปอต
ให้เขา เขาเห็นซองสีน้าตาลเขาก็งง แล้วฝรั่งคนเดินก็หันไปถามทางช่องข้าง ๆ จากนั้นก็ฉีกเปิดซองเอกสาร ฮัมเพลงไปด้วยแบบสบายอารมณ์
แต่พอถามมาก ๆ เราซักมีอารมณ์เมื่อไหร่จะปล่อยไปซะทีหว่า เขาถามมาจากไหน แฟนเป็นซิติเซ่นเหรอ แฟนอยู่ที่นี่กี่ปี เขาเปิดเอกสารทีละหน้า
แล้วอ่านทีละหน้าแบบใจเย็นมาก แฟนทำงานอะไร บอกที่อยู่ของแฟนอยู่ที่ไหน โชคดีกรอกเอกสารช่วงส่ง p3 ผิดหลายครั้งเลยแก้บ่อยก็เลย
ทำให้จำที่อยู่แฟนขึ้นใจ ขอดูแหวนแต่งงานโชคดีที่ใส่มาด้วยค่ะ จากนั้นถามจะแต่งงานเมื่อไหร่ ตอบ ภายในเก้าสิบวัน เขาถาม เมื่อไหร่
ตอบ เมษา เขาถาม วันที่เท่าไหร่ก็เลยบอก 9 เมษา ญาติคุณมาหรือเปล่า ตอบมา ลืมไปค่ะ เขาเลยถามมาจากเมืองไทยเหรอ เลยตอบ
อ๋อ ไม่มา แล้วญาติแฟนหล่ะ บอกอยู่ที่นี่ มางานแต่ง เขาถามญาติแฟนอยู่ที่นี่มีใครบ้าง ตอบ แม่ น้องชาย น้องสาว น้า ครอบครัวอยู่ที่นี่
ถามต่อ จะเข้าโบสถ์ไหม โบสถ์ชื่อ อะไร ตอบ เข้า แต่ I don't know ถามต่ออีก โบสถ์ไทยหรือฝรั่ง เลยตอบไทย
แล้วคุณทานอาหารอะไร ตอบไทย คุณจะทานได้ที่ไหน ตอบ ทำอาหารไทยเองได้ ถามต่อคุณทำอะไรได้บ้าง มีอะไรบ้างที่คุณได้
บอกมาว่าทำยังไง ถึงตอนนี้งงเหมือนกันค่ะ มันจะมาให้สอนทำอาหารหรือไงวะ ก็ตอบไปมั่ว ๆ มันไม่รู้หรอก มันก็ถามเนื้อใช่ไหม
ก็ตอบ yes ไว้ก่อน ถามต่ออีกเยอะค่ะ แต่จำไม่ได้ แล้วก็เปิดดูรูปทีละรูป สองสามรอบดูอยู่นั่นแหละ จากนั้นก็อ่านจดหมายแต่งงาน
ที่แฟนเขียนถึง และเขียนถึง และอ่านทุกอย่างทีละแผ่นอย่างใจเย็น ฮัมเพลงไป แต่เราอยากจะไปแล้วเมื่อไหร่จะประทับตราวะ
พอเปิดเอกสารหน้าสุดท้ายเจอจดหมายรับรองงานจากที่ทำงาน เขาเลยถามทำงานที่นี่เหรอ ตอบ yes มันประทับตราให้เลย
แล้วก็พูดอะไรไม่รู้ จำได้แต่ต้องแต่งงานภายในเก้าสิบวันนะ เข้าใจที่ฉันพูดไหม yes อย่างเดียวค่ะ
ผ่านด่านนี้มาตรวจกระเป๋าเปิด ค้นทุกอย่างค่ะ ตรวจรองเท้าต้องถอด ใครใส่เข็มขัดต้องถอด ตรวจละเอียดมากค่ะ
แต่ไม่มีปัญหา เข้ามาภายในห้องตรวจอีกครั้ง ไม่ดูอะไรเลยผ่าน ให้เอากระเป๋ามาเอ๊กซเรย์อีกรอบ จากนั้นตรวจค้น
ตัวอีกครั้งค่ะ ตรวจเยอะมากละเอียดมาก ผลปรากฏว่าตกเครื่องค่ะ ต้องเลื่อนไฟท์ มีประสบการณ์ระทึกจะมาเล่าอีกค่ะ
ตอนตกเครื่อง แต่ตอนนี้เขียนเยอะแล้ว ขอให้เพื่อน ๆ ผ่านไปได้ด้วยดีนะคะ


Last edited by poo51 on Thu Oct 28, 2010 4:38 am, edited 1 time in total.

[Aomnaka]

เดินทาง K1-2003 แม่เพ็ญ Jun02,03 แม่เพ็ญ Sat May 01, 2010 4:37 pm

สัมภาษณ์เมื่อ 7 ปีที่แล้ว

ดีใจด้วยน่ะค่ะ คุณแอนเล่าเรื่องราวได้เห็นภาพเลยค่ะ ทำให้นึกถึงวันที่ตัวเองไปขอวีซ่า วันนั้นเมื่อ 7 ปีที่แล้ว โอ๊ยยยย ตอนที่เขาสัมภาษณืมื่อสั่น ปากสั่นไปหมดเลยค่ะ จำได้ว่าไปกับเพื่อน ต้องชวนเพื่อนไปด้วย เพราะไปคนเดียวไม่มีความมั่นใจเอาซะเลย ตอนสัมภาษณ์เขาถามคำถามแค่ 5-6 ข้อ ว่า รู้จักแฟนได้ยังไง เจอกันกี่ครั้ง ติดต่อกับแฟนยังไง ตอนนี้คุณทำงานอะไร จะแต่งงานกันเมื่อไหร่ แล้วคำถามสุดท้าย คุณคนนั้นเป็นใคร(เขาหมายถึงเพื่อนที่ไปด้วย) เพ็ญก็บอกว่าเป็นเพื่อนกันค่ะ เขายังถามต่ออีกว่า รู้จักเขาได้ยังไง เราเลยบอกว่าเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาค่ะ งง งง มาก ตอนที่เขาถามถึงเพื่อนเรา งง ว่าเขาถามทำไม เพื่อนเรามันมาเกี่ยวอะไรด้วย ผลสุดท้ายเจ้าหน้าที่บอกว่าที่ถามเพราะบางคนมีบริษัททัวร์เป็นคนช่วยเดินเรื่องให้ แล้วไอ้เพื่อนเรามันก็ทำงานบริษัททัวร์ซะด้วย แต่เพื่อนก็เล่าให้ฟังทีหลังว่า เขาไม่เคยมาที่สถานทูตเมกาเลยน่ะ เพราะบริษัทเขาทำทัวร์ภายในเอเชียเท่านั้น แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี จนถึงวันนี้เพ็ญมาอยู่ที่นี่ได้ เกือบๆ 7 ปี แล้ว

ยินดีต้อนรับคุณแอนเข้าสู่ชมรมสะไภ้ลุงแซมน่ะค่ะ และขอให้เดินทางปลอดภัยค่ะ

เดินทาง K1-2003 แม่เพ็ญ Jun02,03

อยากกลับมาเล่าเรื่องเปิ่นของตัวเองตอนวันเดินทางให้ฟังน่ะค่ะ
เดินทางมาเมกาครั้งแรกคนเดียว วันที่ 2 มิถุนายน 2003 ตี 5 นิดๆ วันนั้นจำได้เลยว่าแต่งตัวมาซะเต็มยศ คือใส่กางเกงผ้า ใส่สูท รองเท้าบู้ทสีน้ำตาล (ดูเหมือนจะออกไปพบลูกค้าเลยค่ะอิอิ) เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือน่ะค่ะ ส่วนความมั่นใจก็พกมาเต็ม 2 ก้าว เลยค่ะ คิดว่ายังไงทุกอย่างก็น่าจะผ่านไปได้ด้วยดี แต่ที่ไหนได้ล่ะค่ะพี่น้อง

ด่านตรวจ passport ก็เจอปัญหาซะแล้วซิ ด่านตรวจตรงนั้นมี 2 แถว จนท เป็นผู้หญิงทั้งคู่ อีกคนออกจะทอมๆ หน่อย แม่เพ็ญไปเข้าแถวตรงที่เจ้ทอม เพราะเห็นว่าคนไม่เยอะ และอีกอย่างใช้เวลาประมาณไม่ถึง 1 นาทีในการตรวจ passport ไอ้เราก็นึกในใจว่าแบบเข้าข้างตัวเองว่า มันง่ายดีเนอะ แค่ดู passport กับดูหน้าเจ้าของ passport ว่าหน้าเหมือนกัน ก็ผ่านเข้าไปข้างในได้ทันทีเลย ซึ่งคนก่อนหน้าเราทุกอย่างก้ผ่านไปได้ด้วยดี ...ที่นี่ล่ะถึงตาเราแล้ว เราก็เดินยิ้มเข้าไปเลย และกล่าวคำว่า สวัสดีค่ะ พร้อมกับยื่น passport ให้ (เห็นไหมว่าเราอัทยาศัยดี อิอิ) เจ้ทอมก็มองหน้าเรา พร้อมกับมองดู passport ของเรา ที่ตอนนี้อยู่ในมือเจ้เรียบร้อยแล้ว เจ้ทอมแกก็ดูอยู่นั่นแหล่ะ โดยที่ไม่พูดอะไร ไอ้เราก็เห็นนานแล้ว เลยยิ้มให้เจแกอีกทีหนึ่ง ป้าดดดโธ่!!! ไม่ต้องยิ้ม เจ้ทอมแกว่าเราอ่ะ แป่วววววว เลยตู รอยยิ้มกว้างๆ ของเรา เลยต้องค่อยๆ หุบลง แล้วเจ้แกก็ยังทำเหมือนเดิมคือมองหน้าเรา แล้วก็มองดูหน้าเราใน passport จน จนท อีกคนข้างๆ ถามว่ามีอะไรเหรอ เจ้ทอมเลยเอา passport ของเราให้ จนท คนนั้นดู จนท คนนั้นก็พูดว่า ให้เขาผ่านเข้าไปเถอะ ไม่เห็นมีอะไรนี่ (คิดในใจนั่นซิ เห็นด้วยกับ จนท อีกคน เพราะ passport กับ วีซ่าเราก็ได้มาอย่างถูกต้องนี่หว่า) จนสุดท้ายเจ้ทอมก็ยอมให้เราผ่านเข้าไปได้ หลังจากที่เจ้แกจด จด จ้อง จ้อง กับ passport เรา นานผิดปกติ เฮ้ย สงสัยวันั้นคงจะเป็นวันแดงเดือดของเจ้เขาน่ะ เขาเลยรมณ์บ่จอย แต่ก็สงสัยว่าทำไมกับคนก่อนหน้าเรา เจ้แกตรวจแป้บๆ ก็ให้ผ่าน แต่กับเรารอซะนานเชียว พร้อมกับสงสัยอีกว่า หรือว่าความมั่นใจกับความน่าเชื่อที่เราพกมา มันมากเกินไปอ่ะป่าวหว่า (หรือไม่เจ้แกก็คงจะไม่ชอบขี้หน้าเรา แบบว่าไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นทำน้องเนี่ย คิดไปได้น่ะเรา 555)

พอผ่านด่านนั้นมาได้ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหาอะไร จนกระทั่งมาถึงสนามบินลุงแซม เย้ เย้ ถึงซะทีน่ะตู เฮ้ย ลุ้นมาตลอดระยะเวลาการนั่งเครื่อง และแล้วความเปิ่นก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ตรงด่านศุลกากร ยังทำเหมือนเดิมคือ พอถึงคิวเรา ยิ้มค่ะ ยิ้มให้ จนท (คิดในใจมานจะให้ตูหุบยิ้มเหมือนเจ้ทอมป่าวหว่า)

จนท ก็ถามว่าขนอะไรมาบ้าง เราก็บอกว่า มีพวกเอกสารส่วนตัวที่สำคัญกับพวกของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นค่ะ แล้ว จนท ก็ถามอีกว่า พกเงินมาเท่าไหร่ ไอ้เราก็ฟังไม่ถนัด (จริงๆ แล้วภาษาปะกิตไม่ค่อยแข็งแรงด้วยแหล่ะ) เลยจะเปิดเป๋าตังค์ให้ จนท ดู จนท ก็ส่ง ยิ้มให้เรา (ในที่สุดก็มีคนส่งยิ้มตอบเราแล้ว) พร้อมกับบอกเราว่า no no you don't have to show me your money, just tell me how much okay. แป่ววว อีกรอบ นึกว่าจะขอดู แล้วถ้าเห็นว่าเราพกมาน้อย จนท จะเพิ่มให้เราซะอีก 5555 (ตอนนี้ทุกอย่างผ่านมาแล้ว เลยคิดให้มันตลกๆๆได้) จนถึงทุกวันนี้ก็เกือบ 7 ปีแล้วค่ะที่เข้ามาเป็นสะไภ้ลุงแซม

อันนี้เอามาเล่าเพื่อให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านคลายเครียดเฉยๆ น่ะค่ะ ไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่นค่ะ อีกอย่างคิดว่าการดำเนินเรื่องขอวีซ่าของทุกคนก็เครียดมามากมายแล้ว ได้อ่านอะไรขำๆคงจะช่วยให้เพื่อนพี่ๆน้องๆหัวเราะได้บ้างน่ะค่ะ

[Aomnaka]

เดินทาง(คนเดียว) K1-2010 ณิพา @SanFrancisco,CA nipin Wed Nov 24, 2010 3:36 am

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ สมาชิกทุกท่าน

ดิฉันมาถึงซานฟรานซิสโกเรียบร้อยแล้วอย่างราบรื่น เริ่มด้วยเช็คอินที่สุวรรณภูมิพร้อมกับถามให้แน่ใจว่ากระเป๋าที่โหลดไปใต้เครื่องเช็คทรูไปที่ซานฟรานเลย อ้อ สำหรับน้ำหนักกระเป๋าได้สองใบๆละยี่สิบสามกิโล ของดิฉันก็ทำการชั่งไปก่อนกันมีปัญหาและให้น้อยกว่ากำหนดสักกิโล ส่วนแครี่ออนก็มีเป้ใส่คอมและกระเป๋าลากใบเล็กขึ้นเครื่อง เสื้อผ้าที่ใส่ก็เตรียมพร้อมเอาสบายไว้ก่อน เสื้อกันหนาวพร้อม

ต่อจากนั้นก็เขียนใบขาออกที่เคาน์เตอร์สนามบินให้มาแล้วไปเข้าแถวที่ด่านตรวจอิมมิเกรชั่นช่องคนไทย แล้วผ่านเข้าไปสแกนกระเป๋าเสร็จก็ดูในใบบอร์ดดิ้งพาสที่สายการบินให้มาว่าต้องไปขึ้นเครื่องที่เกทไหนก็ไปรอที่ใกล้กับเกทนั้น

ขึ้นเครื่องสายการบินจีนจากเล็กไปหน่อย แต่บินแค่ประมาณสี่ชั่วโมงถ้าจำไม่ผิด มันเป็นไฟลท์ดึกมาก ไปถึงสนามบินปักกิ่ง ต้องรอต่อเครื่องประมาณเก้าชั่วโมง ที่สนามบินหนาวมาก หลังจากนั่งรอนอนรอเดินๆๆทั่วสนามบินก็ถึงเวลาขึ้นเครื่อง เครื่อง แอร์ไชน่าไปอเมริกาลำนี้ใหญ่ค่อนข้างไม่แออัด ได้นั่งริมทางเดินทั้งไท่จองที่นั่งริมหน้าต่างเพราะป้าแก่ๆคนจีนนั่งอยู่แล้ว ก็ปล่อยไปเพราะคนแก่อิๆๆ

ใช้เวลาบินจากปักกิ่งไปซานฟรานประมาณสิบกว่าชั่วโมง ในที่สุดก็ถึง SFO เวลาเกือบสิบเอ็ดโมงเช้า ลงจากเครื่องก็ถือซองสีน้ำตาลพร้อมพาสปอร์ตกับใบ I-94 และใบ declaration ที่เขียนเรียบร้อยแล้วเดินตามป้ายบอกไปยังอิมมิเกรชั่น เจ้าหน้าที่ที่เคาน์เตอร์ก็ถามกวนๆแบบน่ารักคล้ายๆที่เราถูกสัมภาษณ์วีซ่าแล้วก็ให้ผ่านไปได้

ต่านตอ่อไปกคือด่านตรวจศุลกากร หลังจากไปรับกระเป๋าแล้วก็ตรงไปยังด่านตรวจอย่างรวดเร็ว เขาก็ถามว่าเอาอาหารมาด้วยเปล่าเราก็ยื่นใบดีแคลย์ให้ ก็ได้คำตอบมาว่าดีมากแล้วดูๆนิดหน่อยแล้วถามย้ำว่าไม่ได้เอาอะไรที่เป็นพืชผักผลไม้สดหรืออะไรที่เพาะพันธุ์ได้หรือเนื้อสัตว์มานะ เราก็ไม่มีค่า เขาก็ให้ผ่านโดยไม่เปิดกระเป๋าเลย วันนั้นเห็นคนที่มาจากเหมือนแถบอินเดียรึเปล่าไม่แน่ใจถูกเปิดกระเป๋าตรวจ เราเองรีบยกกระเป๋าขึ้นรถเข็นแล้วเดินลิ่วออกไปพบคนที่มารับอย่างเร็ว
จบการเดินทางด้วยในทริปนี้ด้วยดี

ป.ล ที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองเขาจะเย็บใบ I-94 ส่วนล่างติดกับพาสปอร์ตของเราบอกระยะเวลาหลังจากวันที่มาถึงสามเดือน
หวังว่าประสบการณ์ที่เขียนนี้อาจจะเป็นประโยนช์กับเพื่อนๆบ้าง ที่เพิ่งมาโพสเพราะมาถึงก็ยุ่งมากกก ไปโน้นมานี่ตลอด

[Aomnaka]

เดินทาง K1-2011 ดา Jan12,11 By UA BKK-NRT/ORD/PHL dadalove Sat Jan 22, 2011 6:56 pm

วันนี้ขอกลับมาเล่าประสบการณ์เดินทางโดยสายการบิน United Airline ตามตารางบิน
Jan 12,2011 UA 882 BKK-NRT (07.15 am-2.40 pm)
Jan 11,2011 UA882 NRT-ORD (05.55 pm-02.30pm )
Connecting Flight
Jan11,2011 UA 7398 ORD-PHL (03.39pm -06.55 pm)......I got flight cancelled and i took overnight at the Comfort Suit Hotel
New flight schadule
Jan 12,2011 UA 7464 ORD-PHL (10.43 am-12.43 p.m)

การเช็คอินสายการบินที่สนามบินสุวรรณภูมิ ต้องทำการเช็คอินก่อนเวลาเดิน 2ชั่วโมง เป็นอย่างน้อย
สายการบิน UA อนุญาติให้กระเป๋าเดินทางมาอเมริกา ได้จำนวน 2 ใบ ขนาดน้ำหนักที่สามารถโลดขึ้นเครื่องได้ 23 กก.ต่อกระเป๋าหนึ่งใบ และสามารถเกินพิกัดได้ 1-2 กก.ต่อกระเป๋าหนึ่งใบ แต่ถ้ามีความจำเป็นที่ต้องการเอาของมาทั้งหมด เราจำเป็นต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเพิ่ม เริ่มที่ 200 เหรียญสหรัฐจ่ายต่อกระเป๋าเดินทางที่น้ำหนักเกิน (ต้องจ่ายในราคาแลกเปลี่ยน ณ.วันที่เดินทาง)
กระเป๋าที่ถือขึ้นเครื่องได้ 1 ใบ น้ำหนักที่สายการบินนี้ไม่จำกัด

คำเตือนการเตรียมกระเป๋า
1.ทดลองชั่งน้ำหนักกระเป๋าเดินทางจากที่บ้านก่อน
2.หรือกระเป๋าใบเล็กจากที่บ้านมาเผื่อน้ำหนักเกิน จะได้มีโอกาสมาญาติกลับบ้านได้
3.อย่าลืมถือซองน้ำตาลจากสถานทูต อยู่กับตัวเราเสมอ ต้องเตรียมยื่นให้กับเจ้าหน้าที่อิมมินิเกชั่น

สิ่งของต้องห้ามถือขึ้นเครื่อง จำพวกของเหลวทุกชนิด ของมีคม ที่ตัดเล็บ กรรไกรตัดผม น้ำยาคอนเทคเลนท์ขวดใหญ่อุปกรณ์ชุดล้างหน้า แปรงฟัน สามารถเตรียมขึ้นเครื่องได้ แต่ต้องเป็นขนาดเดินทางที่มีน้ำหนักไม่เกิน 15 กรัม และใส่ถุงพลาสติกที่มีซิบรูดมิดชิด หรือจัดใส่กระเป๋าเครื่องสำอาง

ส่วนตัวดาเองจัดกระเป๋าเดินทางมาเกินน้ำหนักหนึ่งใบ และตั้งใจจะเสียค่า Overload แต่เห็นราคาค่าธรรมเนียม 200 เหรียญ เลยเปลี่ยนใจ ย้ายสิ่งของในกระเป๋าที่เป็นเอกสารที่เตรียมมาสำหรับยื่นออก มาใส่กระเป๋าถือขึ้นเครื่องแทน และย้ายสิ่งของที่มีน้ำหนักเบาทั้งหมดเข้ากระเป๋าเดินทาง และกลับไปที่เคาน์เตอร์เพื่อเตรียมขึ้นตราชั่งใหม่ ผ่านหรือไม่ ถ้าไม่ผ่านก็ต้องกระทำเปิดกระเป๋าและจัดใหม่อีกครั้ง ต้องกระทำจนกว่าเจ้าหน้าที่สายการบินให้ผ่าน ในส่วนตัวของดาโชคดีจัดใหม่ในเพียงครั้งเดียวแล้วผ่าน แต่ก็เสียเวลาอย่างมาก เจ้าหน้าสายการบินก็ใจดีให้บัตร Crew Immigration เป็นช่องด่วนให้เนื่องจาก ได้เวลาใกล้บอดดิ้งแล้ว และ Gate D2 ต้องเดินไกลมาก...

หลักการเดินทางและรับกระเป๋าเดินทางเที่ยวนี้ คือ
1.ต้องเปลี่ยนเครื่องที่สนามบิน นาริตะ โดยสายการบินเดิม
2.ดาต้องรับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ 2 ใบที่ Load ไว้ที่สนามบิน ORD
3. ต้องเดินทางต่อภายในประเทศ ไป สนามบิน PHL และเลือกเวลาต่อเครื่อง 1 hr 56 m
เดินทางถึงที่ Gate นั่งรอสักครู่ก็ได้เวลา Boarding UA 882 ขึ้นเครื่อง Boeing 777 จาก BKK-NRT ใช้เวลาเดินทาง ประมาณ 6 ชั่วโมงจะถึงสนามบินนาริตะ อาหารจะเสริฟบนเครื่อง เป็นอาหารเที่ยง (หรือ อาหารเย็น ขึ้นอยู่ไฟท์ไทม์ ที่เราเดินทาง) และอาหารว่างหนึ่งมื้อ
-สภาพเครื่องบินนี้จะทันสมัย ที่นั่งกว้าง นั่งสบาย มีทีวีหลังเบาะที่นั่งด้วย
-ส่วนเรื่องรสชาติอาหารบนเครื่องต้องบนว่าพอทานได้ ความอร่อยให้ 3 ดาว ขนมปังบนเครื่อง 2 ดาว รูปถาดอาหารเป็นแบบพลาสติกหมด เมื่อเปรียบเทียบรสชาติอาหารบนเครื่องของTG หรือ NORTHWEST ที่นี่UA จะสู้ไม่ได้เลย แต่ถ้าเราเป็นให้ความสำคัญเรื่องอาหาร ก็ต้องใช้คำว่าพอทานได้
-การบริการของพนักงานบนเครื่อง ต้องบอกว่าอินเตอร์จริงๆๆ แอร์โฮเตสและสจ๊อตจะเป็นอเมริกัน และมีแอร์โฮเตสเป็นญี่ปุ่น 2 คนต่อไฟท์ ที่มีการเดินทางเข้าญี่ปุ่น อย่ามองหาคนไทยเลยคือไม่เจอแน่นอนคะ..ต้องบอกว่าอย่าเปรียบเทียบกับการบริการแบบการบินไทย ขออะไรอย่างหนึ่ง คือนานคะกว่าจะมาให้ได้ตามที่ขอ ต้องรอจนกว่าแอร์ปฏิบัติหน้าที่ Cabin Crew ที่รับผิดชอบเสร็จก่อนเช่นแอร์กำลังเสริฟเครื่องดื่มเย็น แต่ท่านขอกาแฟ ท่านต้องรอคะถึงจะเอามาให้ตามที่ขอ และถ้าท่านนั่งหลับอยู่ก็เช่นเดียวกัน แอร์จะเดินผ่านไปโดยไม่เรียกท่านว่าต้องการอาหาร หรือเครื่องดื่มใดๆๆทั้ง สรุปท่านต้องช่วยเหลือและดูแลตัวเองอย่างมากคะ ถ้าต้องการอาหารทาน
-การบริการหนังบนเครื่อง ก็ถือว่ามีหนังที่ทันสมัยหลายเรื่องฉายให้ท่านเลือกชม
นั่ง ทาน นอน ดูหนัง ฟังเพลง ไปเรื่อยๆๆจนได้ยินกัปตันประกาศว่านำท่านมาสู่สนามบินนาริตะ และกำลังลดระดับการบินเข้าสู่ระยะความสูง 10000 ไมล์ หมายถึงท่านเข้าใกล้สนามบินนาริตะแล้ว โปรดเตรียมตัว นั่งที่นั่งของท่านและคาดเข็มขัดจนกว่าทางกัปตันจะนำเครื่องจอด

โอลัลลา...เครื่องเข้าจอดสนามบินนาริตะอย่างปลอดภัย ดาเตรียมตัวหยิบกระเป๋าและเสื้อโค๊ตออกจากเครื่อง เพื่อไปเปลี่ยนเครื่อง และเดินทางต่อไปสนามบิน ORD(ชิคาโก้) โดยสายการบินเดิม UA 882 NRT-ORD

ขั้นตอนการเปลี่ยนเครื่องที่สนามบินนาริตะ
1.เมื่อออกจากเครื่องได้ท่านต้องมองหาสกอร์บอร์ด เพื่อที่ต้องหา Gate ของสายการบินที่ต้องการบินต่อ เช่น คราวนี้ดาต้องต่อเครื่องของ UA 882 NRT-ORD เมื่อหาเจอโปรดจำให้ดี หรือจดไว้ว่าเป็น Gate อะไร และเวลา Boarding ในที่นี้ดาได้ Gate 33 และตาราง Boarding time เวลา 5.10 pm และ Departure time 5.55 pm (ให้จำเวลาเข้าประเทศไหน ใช้เวลาของประเทศนั้นเป็นหลัก ) ดาเจอ Flight delay จากตารางเดิม 40 นาที
2. เดินตามทางที่บอกเส้นทาง International connecting flight เดินไปเรื่อยๆๆ
3.ท่านต้องผ่าน Security Check ของเจ้าที่ญี่ปุ่น หนึ่งครั้ง ขั้นตอนเหมือนกับที่เคยผ่านมา และต้องบอกว่าแถวคิวยาวมาก ต้องระวัง Flight time ที่เราต้อง Connect flight ว่ามีเวลามากน้อยเพียงไร การใช้ห้องน้ำ ตอนออกจากเครื่องใหม่ๆๆ ไม่แนะนำให้ใช้ก่อน รอให้ผ่านกระบวนการ Security Check ก่อนจะสะดวกกว่า และไม่ต้องกังวลมากนัก
4.หลังจากผ่านกระบวน Security Check แล้วท่านก็เดินทางเดินเพื่อหา Gate ที่เราต้องขึ้นเครื่อง ดังนั้นดาเดินหา Gate 33 (เดินไกลพอประมาณ) เมื่อถึง Gate ให้ติดต่อเจ้าที่สายการบินเพื่อออก Boarding Pass หลังจากนั้นนั่งรอเวลาขึ้นเครื่อง หรือถ้ามีเวลาเหลือ ท่านสามารถซื้อของที่ระลึกที่สนามบินได้ และ Duty Free ได้เช่นเดียวกัน ถ้าท่านต้องการอะไรเป็นพิเศษ ขอให้ท่านศึกษาราคาที่มีอยู่บนเครื่อง ราคาน้ำหอมบนเครื่องและที่สนามบินส่วนใหญ่จะเป็นราคาเดียวกัน จะแตกต่างที่รุ่นบางอย่างจะมีขายบนเครื่องบินเท่านั้น ท่านสามารถซื้อ เหล้าขนาด 1ลิตรและบุหรี่ได้ 1 คัดตอนเท่านั้นที่ไม่ต้อง Declare เวลาเข้าอเมริกา

คำแนะนำสำหรับท่านที่ต้องการซื้อของ Duty Free แนะนำให้ซื้อที่สนามบินนาริตะได้เท่านั้น เมื่อท่านถึงที่สนามบินในอเมริกาท่านจะหามุมที่อยากซื้อเวลาออกไม่เจอ (ไม่เหมือนบ้านเรา มีขายตลอดเส้นทาง)ท่านก็จะอดได้ในสิ่งของที่ท่านต้องการ และที่สำคัญคือท่านจะไม่มีเวลาเหลืออีก สำหรับท่านที่ต้องต่อเครื่องภายในประเทศอเมริกา และกรณีที่ท่านต้องการซื้อ Duty free ท่านสามารถซื้อได้ในช่วงเวลาที่ท่านเดินทางแบบ International Flight เท่านั้น (ถ้าท่านอยู่ในช่วงเวลา Domestics Flight ท่านจะทำการซื้อสินค้า Duty Free ไม่ได้ทั้งสิ้นไม่ว่าจะเป็นสินค้าใดๆๆ)

นั่งรอ ถ่ายรูปรอ กินSushi รอ เดินดูสินค้าที่ระลึกรอ เข้าห้องน้ำรอ คือทำทุกอย่างที่สามารถทำได้รอเวลา Boarding ขึ้นเครื่องสักที จนกระทั่งได้ยินเจ้าหน้าที่ประกาศ สามารถขึ้นเครื่องได้สักที ได้ขึ้นเครื่องสักทีเรา(ใช้เวลารอที่สนามบินนี้ 3 ชม)

UA 882 NRT-ORD เป็นเครื่อง Boeing 747-400
-สภาพเครื่องบินมองตามสภาพด้วยสายตาตัวเองต้องบอกว่าสู้เครื่องลำแรกไม่ได้ ความกว้างของที่นั่งขนาดจะเล็กกว่ากันนิดหน่อย ไม่มีจอทีวีด้านหลังเบาะ ต้องดูจอทีวีด้านผนังเครื่องบิน ถ้าสามารถจองที่นั่งริมทางเดินจะสะดวกกว่า เนื่องจากเป็นไฟท์เดินทางยาว เข้าออกเพื่อเข้าห้องน้ำจะสะดวกกว่า ยื่นขาออกด้านข้างได้มากกว่า ส่วนตัวดาเองได้ที่นั่ง ตัว E เป็นแถวกลาง ก็โชคดีที่คนนั่งข้างทั้งซ้ายขวาเป็นผู้หญิงจีนตัวเล็กเลยทั้งคู่ เลยสบายตัวหน่อย สามารถนั่งหลับได้
-อาหารบนเครื่องเหมือนกับ Flight แรก ภาชนะใช้เหมือนกัน ทุกอย่างเป็นกล่องพลาสติกหมด รสชาติอาหารให้ 3 ดาวเช่นกัน เนื่องจากครัวทำออกจากประเทศญี่ปุ่น เลยเรื่องรสชาติอาหาร ไม่ต้องกังวลทานได้คะ ไฟท์ยาวอย่างนี้จะเสริฟอาหารบนเครื่อง เป็นอาหารเย็น- อาหารว่าง-อาหารพิเศษ( Noodle Cup) –อาหารเช้า-อาหารว่าง เยอะมากๆๆ กินอย่างละนิดละหน่อย ก็ถือว่าอิ่มได้คะ
-หนังบนเครื่องเหมือนกับว่าจะดูได้เกือบ 5 เรื่องเยอะมากคะ นั่ง นอน กิน หลับสลับเดินเข้าห้องน้ำ หลายอย่างคะที่จะทำ
สำหรับ Flight นี้ โปรดอย่าลืมรับเอกสาร I-94 และแบบฟอร์ม Declare จากแอร์โฮสเตท ท่านต้องกรอกสารชุดนี้ทั้งสองอย่างนะคะและเตรียมยื่นให้แก่เจ้าหน้าที่ Immigration ถ้าท่านทำหาย ท่านต้องเสียเวลากรอกใหม่อีกครั้ง ทำให้ท่านเสียเวลา ยิ่งกว่าเก่า
โปรดจำไว้ว่าท่านต้องผ่านด่าน Immigration ที่สนามบินแรกที่ท่านเหยียบเข้าประเทศอเมริกา และเอกสารที่เป็นซองสีน้ำตาลสำหรับท่านที่เดินทางมาด้วยวีซ่า K1 ท่านต้องเตรียมยื่นให้เจ้าหน้าที่ Immigration ด้วยนะคะ

นอนสลับกับตื่น นานและก็นานคะ กว่าจะได้ยินกัปตันประกาศว่าได้นำท่านเข้าสู่สนามบินชิคาโก้ ถึงซะทีประเทศอเมริกาและแล้วกัปตันก็นำเครื่องจอดที่สนามบินชิคาโก้ได้อย่างปลอดภัย และมองเวลาเครื่องจอดที่สนามบิน เวลา 2.40 pm และดาต้องทำการต่อ Domestic Flight มีเวลาแค่ 1 hr. 20mins ทำภารกิจนี้

เมื่อถึงสนามบินแรกที่อเมริกา(ของดาเป็นสนามบิน ORD ชิคาโก้)

1.ทำการเดินออกจากเครื่อง มองหาเส้นทางที่ Clam Baggage ท่านเดินตามเส้นทางนี้ไปเรื่อยๆๆ
2.ท่านต้องเจอด่าน Immigration Check ก่อน ด่านนี้เป็นด่านที่หินมาก สำหรับท่านไม่เคยเดินทาง ผู้ที่ วีซ่าK1 ต้องต่อแถว Tourist ซึ่งช่องนี้เป็นแถวที่ยาวมาก เหมือนกับงูที่คดตัวสลับไปสลับมา และไม่ใช่มีเฉพาะเครื่องเราที่ลงเวลานี้ จะมีหลายสายการบิน ลงจอดเวลาใกล้เคียงกัน จะเยอะมากจริงๆๆสำหรับสนามบินใหญ่ๆ ดาใช้เวลาเข้าคิวประมาณ 40 นาทีกว่าจะถึง เอกสารที่เตรียมยื่นแบบฟอร์ม I-94 และแบบฟอร์ม Declare และซองสีน้ำตาล (สามสิ่งนี้ต้องยื่นกับเจ้าหน้าที่ที่นั่งเคาน์เตอร์เท่านั้น ถ้าไม่มีสิ่งหนึ่งใดท่านต้องเสียเวลากรอกใหม่อีกครั้ง) ท่านเจ้าหน้าที่จะสัมภาษณ์เป็นคำถามทั่วไปที่เราจะเจอกันบ่อยๆๆ ตอบไปตามความจริงที่เราเคยตอบ เจ้าที่จะเปิดซองน้ำตาลตรวจเอกสาร และให้เราสแกนนิ้วมือ จากนั้นจะมีเจ้าหน้าที่อีกท่านพาเราไปรอที่ห้องกระจก เพื่อเจ้าหน้าที่ตรวจสอบเอกสารเพิ่มเติมคะ และจากนั้นเราก็จะได้รับพาสปอร์ตคืน พร้อมกับแสตมป์เข้าประเทศ และหน้าของวีซ่า K1 จะถูกกากบาททิ้ง ดาโชคดีอย่างหนึ่งไม่ถูกถามอะไรเพิ่มเติม สรุปขั้นตอนนี้ ดาใช้เวลา เกือบ 1 ชั่วโมงคะ ตกลงดาตก flight ที่ต้องต่อเครื่อง แล้วคะ
คำเตือนท่านที่ต้องเดินทางต่อภายในประเทศ ท่านต้องคิดเวลาเผื่อสำหรับการผ่านด่านนี้เป็นเวลา 3 ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย เผื่อที่ต้องเจอปัญหากับ Flight delay อีกประการหนึ่ง ทุกอย่างไม่แน่นอน บางท่านเดินทางจะโชคดีไม่เจอกับปัญหาอะไรเลย มีเวลาเหลือดีกว่า เวลาไม่พอ จะหงุดหงิดได้ ดาแนะนำว่าต้องระวังเรื่องด้วยดีที่สุด (เพราะเจอกับตัวเองแล้วคะ)
3.เดินหาสายพานลำเรียงกระเป๋าที่ออกจาก UA882 ดาใช้เวลาที่ด่าน Immigration นานมากจนสายพานที่ลำเลียงกระเป๋าเปลี่ยนเป็นสายการบินอื่นแล้ว ทำงัยละคะ เดินลากเลยคะ กว่าจะหากระเป๋าตัวเองเจอ สุดๆๆ เหนื่อย

ขั้นตอนต่อไปที่รู้ว่าตัวเองตก Domestic Flight

ติดต่อหาเคาน์เตอร์สายการบินที่ต้องต่อ Flight พอดีของดาใช้บริการ UA อีก เดินถามตลอดเส้นทางว่าไปทางไหน ติดต่อและถามเจ้าหน้าที่ของสายการบินโดยตรง เจ้าหน้าสายการบินจะใช้เครื่องสแกนที่ถือติดต่อ เครื่องสแกนแจ้งว่า Flight UA 7398 ORD-PHL cancel flight ตกลงว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ ดาต้องเข้าแถวเพื่อทำการ Re checking flight อีกครั้ง เพื่อหา Flight ใหม่ที่ให้บริการเดินทางไปจุดหมายปลายทาง สรุปได้ไฟท์ใหม่เป็นวันรุ่งขึ้น UA 7464 ORD-PHL( time 11.03 am-01.59 pm) และเจ้าหน้าที่ให้ Voucher มาหนึ่งแผ่น แนะนำรายชื่อของโรงแรมที่พักและให้โทรติดต่อไปเองตามเบอร์โทรที่แจ้ง(ตอนเวลานั้นไม่มีโอกาสได้อ่านรายละเอียดอะไร มาทราบภายหลังคะ ว่าเป็น Voucher แค่แนะนำที่พักเท่านั้นเอง) ดาต้องติดต่อหาที่พักโรงแรมเอง เดินทางไปโรงแรมเอง เช็คอินที่โรงแรมเอง จ่ายค่าที่พักเอง ยกกระเป๋าทั้งสี่ชิ้นขึ้นห้องเอง ต้องร้องอุทานว่าโอ๊ย!!ตายแน่ เลยเจออัศวินขี่ม้าขาวรูปหล่อมาช่วยลากกระเป๋าส่งหน้าลิฟท์ กว่าจะได้เดินทางถึงที่พัก อาบน้ำ แช่น้ำนม กินกาแฟหลับเป็นตาย สรุปได้นอนค้างคืนที่โรงแรม Comfort suite O’hare จ่ายค่าห้อง 58 เหรียญ include tax เป็นเงินที่ต้องจ่าย 69.15 เหรียญ รวมอาหารเช้าคะ ท่านสามารถจ่ายทั้ง เครดิตการ์ดหรือเงินสดก้ได้นะคะ อย่าลืมขอบิลใบเสร็จจากโรงแรมมาเป็นหลักฐานต่อไปนะคะ

อรุณสวัสยามเช้าของวันใหม่ ตื่นแต่เช้า แต่งตัว เก็บกระเป๋าและลากลงมาไว้ที่ล็อบบี้ กินอาหารเช้าตามสบายเรื่อยๆๆ รอเวลา รอรถ และออกเดินทางจากโรงแรมกลับมาสู่สนามบินชิคาโก้อีกครั้ง

Check in Domestic Flight United Airline

คราวนี้ดาต้องทำการ Check in เพื่อออก Boarding Pass และ Load กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ 2 ใบก่อน หลังจากนั้นต้องเดินหาช่องทางเพื่อผ่าน Security Check
1. กระบวนการ Security Check ที่อเมริกานี้เข้มข้นมากต้องถอดทุกชิ้น รวมทั้งรองเท้าที่สวมใส่ทั้งชายและหญิง และกระเป๋าให้ถือขึ้นเครื่องอนุญาติให้ถือได้เพียง 2 ชิ้น(รวมกระเป๋าถือ 1 ชิ้น)แต่ถ้าถือกระเป๋าNote Book เพิ่มอีก 1 ใบไม่ได้ ต้องทำการเก็บในกระเป๋าเดินทางก่อน
2. หลังจากนั้นเมื่อผ่านด่านนี้ แล้วดาก็เดิน หา Gate A1C terminal 2 ที่จะขึ้นเครื่องต่อไป
3. นั่งรอจนกว่าเจ้าหน้าที่สายการบินจะประกาศให้ขึ้นเครื่องได้ โดยเดินไปทางเส้นทางเล็กของตัวอาคาร เพื่อขึ้นเครื่อง และฝากกระเป๋าเดินทางที่ติดตัวมาไว้ที่รถที่จอดอยู่ข้างๆๆเครื่องบิน ส่วนกระถือให้ติดตัวขึ้นเครื่องไป สำหรับเดินทางภายในประเทศของสายการบิน UA เครื่องบินนี้ เป็นเครื่องบินแบบ Co Jet ความกว้างของเครื่อง 4 ที่นั่งต่อหนึ่งแถว และจะมีพนักงานบนเครื่อง 2 คน ทำการเสริฟบริการเครื่องดื่มฟรี แต่ถ้าต้องการเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ต้องเสียค่าเครื่องดื่มเพิ่มแล้วแต่ประเภท ประมาณ 4-6 เหรียญ Flight time สำหรับการเดินทางจาก ORD-PHL ใช้เวลา 1.40 ชั่วโมง จากนั้นกัปตันก็จะทำการบินมาถึงสนามบิน PHL
4. เมื่อมาถึงที่สนามบินนี้แล้วอย่าลืมรอรับกระเป๋าใบเล็กคืนได้ที่งวงช้างของเครื่องบินก่อนออกจากเครื่อง แต่ถ้าท่านลืมรับ ท่านจะกลัมมารับอีกครั้งไม่ได้ ต้องติดต่อกลับเจ้าหน้าที่และมารับทีหลัง
...ส่วนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ฝากLoad มาใต้ท้องเครื่องต้องออกไปรับที่สายพาน เมื่อเดินออกจากเครื่องบิน ให้เดินในสนามบินตามเครื่องหมาย Clam Bagged ตามหมายเลขสายการบินที่เดินทาง ดังนั้นดาต้องหาสายพาน UA 7464 from Chicago ความห่างไกลนั้นขึ้นอยู่แต่ละสนามบินที่ใช้ ในส่วนตัวที่ PHL นี้ไกลมาก เดินจนขาลากเลย
เมื่อเดินทางมาถึงสายพานที่รับกระเป๋า ก็เจอสุดที่รักรับกระเป๋ารอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว การเดินทางจากประเทศไทยเที่ยวนี้ ดาใช้เวลาเดินทางทั้งสิ้น 40 ชั่วโมงตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากประเทศไทย ถือว่าเป็นการเดินทางที่ยาวนานมาก สุดแสนประทับใจไปอีนานแสนนาน กับสายการบิน UA.....

กว่าเดินทางจะมาถึงได้ หลายสเต็บ หลายขั้นตอน จริงๆๆ คุณผู้ชายจะรู้ไหมว่าเราเสียสละมากแค่ไหนกว่าจะเดินทางมาถึงได้ สำหรับเพื่อนที่กำลังคิดที่จะเดินทางมาอเมริกา เลือกสายการบินของ Northwest จะบริการบนเครื่องดีกว่า United Airline นิดหน่อย เรื่องอาหารรสชาติจะดีกว่ากันมากกว่า เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นใหญ่ ประเด็นอยู่ที่ว่า เวลาการต่อไฟท์ของสนามบินแต่ละที่ อย่างน้อยต้อง 2 ชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ แต่ถ้าอยากสบายๆๆและไม่ต้องกังวลอะไรมากๆๆ 3 ชั่วโมงดีที่สุดค่ะ..
เรื่องที่พักต้องจ่ายเองนั้นกำลังทำเรื่องเคมนะคะ ยังไม่ได้คำตอบ ถ้าใครเจอปัญหาเหมือนกันอย่าลืมขอใบเสร็จมาด้วยนะคะ ส่วนดาก็ขอมาเหมือนกันคะ
-ตอบคุณLayla ว่าใช่แล้ว ตอนที่ติด 221 g นั้นมีอะไรหลายอย่างที่เกิดขึ้น มาเปลี่ยนใจหลังจากที่ได้คุยกับแฟนอีกครั้ง และแฟนพร้อมที่จะแก้ไข จึ่งเดินทางมาแสวงหาความจริงด้วยตนเองคะ และตอนนีดาก็ไปยื่นเรืองขอ Marriage liesence เรียบร้อยเมื่อวันก่อน ขั้นตอนต่อไปก็ดำเนินในเร็ววันนี้คะ


Last edited by dadalove on Tue Aug 23, 2011 10:40 pm, edited 3 times in total.

[Aomnaka]

เดินทาง K1-2011 ตุ๊ก Feb23,11 by Eva Air @LasVegas TUK Fri Feb 25, 2011 3:53 am

K1-2011 ตุ๊ก Feb16,11 รับ Feb22,11 @LasVegas,NV www.usvisa4thai.com/board/viewtopic.php ... 78#p637078

หวัดดีจ้าสาวๆ ทุกคนตอนนี้พี่ตุ๊กเดินทางถึงเวกัสแล้วตั้งแต่คืน23 ค่ะ
เดินทางคนเดดียว สายการบินอีว่าแอร์ค่ะ ไปแบบสบายๆสาวแอร์สวยๆทั้งนั้นเลย
มีแอร์คนไทยด้วย 2-3 คน อาหารก็ใช้ได้ค่ะ มีทีวีส่วนตัวด้วย เครื่องบินราบรื่นดีค่ะ
ไม่มีอุปสรรค ต่อเครื่องที่ไทเปแบบสบายๆ แต่ตอนไปถึงแอลเอที่จะต่อไปลาสเวกัสนี่สิ
คนเยอะมากๆๆๆๆๆๆ แถวยาวววววว มีเวลา2.45 นาทีเพื่อไปต่อเครื่องยูไนเตด
ตม เป็นผู้หญิงตัวดำแต่ก็ใจดีค่ะ ตรวจแบบง่ายๆ เสร้จแล้วก็ถามว่าจะไปเอาตั๋วที่เคาเตอร์
ua อย่างไรเพราะมีเวลาเหลือประมาณ ชั่วโมงเดียว เธอก็ใจดีโทรหาพนักงานมาดูแลให้
เอากระเป๋าจากสายพานแล้วยังต้องต่อแถวยาวววววววว เพื่อตรวจสัมภาระอีกนะ
โอ๊ยคิดในใจตกเครื่องแน่นอน แต่ก็พยายามใจเย็นๆ พออกมาได้ก็วิ่งลากรถเข้นเอากระเป๋าไปเชค
ที่baggage transfer ถามพนักงานไปตลอดทางเลย เสร้จแล้วก็วิ่งออกจากประตูเพิ่อวิ่งไปที่
Terminal 7 สายการบินUA อากาศเย้นมากด้วย ระยะทางประมาณ1 กิโล ดีนะนะได้ออกก
กำลังกายตอนกลางคืน ขึ้นบันไดเลื่อนไปขึ้นตั๋วที่เคาน์เตอร์ แล้วก็วิ่งไปขึ้นเครื่อง อีก 10 นาทีเครื่องออก
เราเป็นคนสุดท้ายเลย ไปถึงเวกัสประมาณ 6 ทุ่ม ลงเครื่องแล้วต้องขึ้นรถรางไปเอากระเป๋าอีก
ลงจากรถ เดินลงบันไดยิ้มออกเลย เพราะที่รักเรามารอพร้อมถ่ายวีดีโอด้วย หายเหนื่อยทันที
เป็นการเดินทางที่เหนื่อยแต่ก้แฮปปี้เอนดิ้งค่ะ

วันนี้ก็เยี่ยมแดดดี้ของแฟน ไปกินเที่ยง ไปชอปปิ้ง แล้วก็เพิ่งกลับบ้านนอนไปงีบนึง
ตื่นมาเล่าประสบการณ์ให้อ่านเล่นๆจ้า
วันหลังจะเล่าใหม่นะ ขอให้น้องๆที่รอวีซ่าโชคดีเร็วๆค่ะ

[Aomnaka]

เดินทาง K1-2011 นก (Kaowhoam) Jun28,11 โดยสายการบิน Asiana Airlines @ รัฐ Washington kaowhoam Tue Jul 19, 201111:02 pm

สวัสดีค่ะเพื่อน เพิ่งมีโอกาสได้เข้ามาอัพเดทการเดินทางมาถึงอเมริกา นกมาได้เกือบสามอาทิตย์แล้วค่ะ บินจากสุวรรณภูมิตอนตีหนึ่งกว่า ๆ วันที่ 28 มิ.ย. มาถึงเกาหลีตอน 8.30 น. (เวลาเกาหลี ที่เมืองไทยก็ 6.30 น. เช้า) จากนั้นก็รอเครื่องออกตอน 18.40 น. แต่เครื่องดีเลย์ไปเกือบ 2 ชั่วโมง สรุปคือได้ขึ้นเครื่องตอนเกือบ 21.00 น. ดีว่าที่สนามบินนี้มีอินเตอร์เน็ทให้เล่นฟรี แล้ววันที่ไปก็ไม่ค่อยมีคนมากเท่าไหร่ นกเลยนั่งเล่นคอมฯ ตลอดเลย ได้มีโอกาสแชทกับแฟนด้วย นั่งอ่านประสบการณ์เพื่อน ๆ ที่ไปถึงอเมริกาแล้วผ่าน ตม. ของแต่ละที่ ก็ฆ่าเวลาได้เยอะทีเดียว

มาถึงสนามบินซีแอตเติล-ทาโกม่า คนที่นี่เรียกว่า ซี-แทค ค่ะ เครื่องลงช้าไปกว่าเวลาเกือบ 2 ชั่วโมง ออกจากเครื่องก็มาเข้าคิวรอ ตม. เพื่อตรวจเอกสาร คนเยอะพอสมควร รอจนถึงคิว เดินเข้าไปที่เคาร์เตอร์ ตม. ยื่นซองสีน้ำตาลและพาสปอร์ตที่มีวีซ่าคู่หมั้นอยู่ ตม. คนนี้ไม่ได้เปิดซองดู แค่ดูแต่หน้าวีซ่า แล้วถามคำถาม 2-3 ข้อ จากนั้นก็ยื่นกระดาษสีเหลืองให้นก พร้อมเอกสารทั้งหมดคืนมา แล้วบอกว่าให้เดินไปหา ตม. อีกแผนก มี ตม. อีกคนเดินนำทางมานิดหน่อย แล้วชื้ให้นกดู ตม. อีกคนนึง บอกให้นกไปเจอคนนั้น แล้วเอาเอกสารทั้งหมดให้คนนั้นดู นกไปถึงก็ยื่นเอกสารให้ทั้งหมด ตม. คนนี้ดูใจดี น่าจะเป็นอเมริกาฟิลิปปินส์ เพราะไม่มีเค้าฝรั่งเลย เค้าเปิดซองสีน้ำตาลดู แล้วก็สอบถามอีกนิดหน่อย จากนั้นก็ถามว่า ถ้าไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้นภายใน 90 วัน ยูรู้ใช่ไหมว่ายูต้องทำยังไง นกก็บอกว่า รู้ ชั้นต้องเดินทางกลับเมืองไทย เขาก็บอกดีมาก แล้วยูมีลูกไหม จะพามาอเมริกาไหม นกบอกว่านกไม่มีลูก เขาบอกดีมาก ๆ จากนั้นก็แสตมป์บนหน้าพาสปอร์ตให้อยู่ประมาณ 3 เดือนค่ะ

สรุปว่าคนถึงวีซ่าคู่หมั้นนี่ง่ายกว่าวีซ่าท่องเที่ยวมาก ๆ นกผ่านมาทั้งสองอย่างแล้ว วีซ่าคู่หมั้นนี่แทบจะไม่ถามอะไรเรามากเลย ไม่มีอะไรกดดันเหมือนตอนถือวีซ่าท่องเที่ยวมา

หลังจากนั้นก็ลงไปรอกระเป๋า แล้วก็ออกไปด้านนอก แฟนมารอล่วงหน้าเกือบสามชั่วโมง พร้อมดอกกุหลาบช่อใหญ่ รอมานานเกือบสี่ปี เพิ่งได้ดอกไม้จากแฟนนี่แหละค่ะ

viewtopic.php?p=647156#p647156kaowhoam, ตรวจสุขภาพบำรุงราษฎร์ K1-2011 นก May18,11 ก่อนได้ Packet 4
viewtopic.php?p=651603#p651603kaowhoam, K1-2011 นก Koawhoam สัมภาษณ์ Jun21,11 รับ Jun24,11 @WA
viewtopic.php?p=654244#p654244kaowhoam, เดินทาง K1-2011 นก Jun28,11 สายการบิน Asiana @Washington
viewtopic.php?p=658265#p658265kaowhoam, Transfer ตรวจสุขภาพ-2011 นก TB skin @Bremerton,WA $345
viewtopic.php?p=664649#p664649kaowhoam, GC-K1-2011 นก Dec06,11 รับ Dec15,11 @WA