ThaiLifeintheUSA

ประสบการณ์การเดินทางของเพื่อน ๆ

วีซ่าคู่สมรส K3/K4/CR1/IR1 viewtopic.php?p=19520#p19520

ประสบการณ์การเดินทางของเพื่อน ๆ ถือกรีนการ์ด US citizen หลังเข้าอเมริกาแล้ว เดินทางกลับไทย

viewtopic.php?p=241058#p241058 padiwaratda, เดินทาง กาเหว่ากับประสบการณ์การตกเครื่อง
viewtopic.php?p=479838#p479838 Jojo_SFO, ***เดินทาง GC2-2009 โจ้ กลับไทย ด้วย NW / SFO-NRT-BKK
viewtopic.php?p=657699#p657699 iiwswa, ปสก.Thai Airways:ANA:UA ,BKK:Narita:Dulles(VA):NC ไฟล์cancel
viewtopic.php?p=664445#p664445 DEARS, เดินทาง(คนเดียว) CR1-2011 เดียร์ Nov13,11 @Delta-Detroit-Boston

วีซ่าถาวร

viewtopic.php?p=569489#p569489 little, ประสบการณ์เดินทางครั้งแรกต่อเครื่อง Inchon Seoul เกาหลีใต้ ผ่านด่าน ตม.Atlanta
viewtopic.php?p=465753#p465753 little, Immigrant 2010 แม่ขอให้ลูกโสดเกิน21 Dec16เพิ่มJan11รับJan13

วีซ่าคู่หมั้น viewtopic.php?p=62364#p62364

viewtopic.php?p=581516#p581516 แม่เพ็ญ, เดินทาง K1-2003 แม่เพ็ญ Jun02,03
viewtopic.php?p=69339#p69339 Neangy, เดินทาง K1-2006 เหน่ง จาก Dallas ไป Nashville,TN (รวม)
viewtopic.php?p=147491#p147491 jamie_naina, เดินทาง K1-2006 เพื่อน by All Nippon Air @ Newark,NJ

viewtopic.php?p=241430#p241430 yingbilly, เดินทาง K1-2007 หญิง เรื่องตื่นเต้น @Dalls - SanFrancisco

viewtopic.php?p=293750#p293750 paemy, K1-2008 เตยเข้ามา update ชีวิตหลังจากเดินทางเข้า US
viewtopic.php?p=302497#p302497 natty.ku,เดินทาง K1-2008 น้ำ by NW @SanFrancisco to AZ
viewtopic.php?p=321545#p321545 NongFish, เดินทาง K1-2008 ปลา by Thai Airway @JFK
viewtopic.php?p=337606#p337606 fedbenz, เดินทาง(คนเดียว) K1-2008 เบนซ์ Aug01,08 by NW @Detroit,MI
viewtopic.php?p=349887#p349887 Summer, เดินทาง(คนเดียว) K1-2008 ป่าน Sept10,08 @NewYork
viewtopic.php?p=356709#p356709 tle, ***เดินทาง K1-2008 เติ้ล Oct03 เจ้าหน้าที่ฉีก I-94 ทิ้ง@Chicago
viewtopic.php?p=365956#p365956 May&Keith, เดินทาง K1-2008 เมย์ Oct24,08@St.Paul,Minneapolis,MN
viewtopic.php?p=374291#p374291 Little Girl, เดินทาง(คนเดียว) K1-2008 ไก่ Nov08,08 By EvaAir @WA
viewtopic.php?p=374668#p374668 Ramenjung, เดินทาง(คนเดียว) K1-2008 ปุ๊ก by Asian Airline @LA,CA
viewtopic.php?p=377465#p377465 nunnyk, เดินทาง K1-2008 นันท์ถึง AK on Nov16,08 by China Airlines

viewtopic.php?p=435339#p435339 parisantonic, เดินทาง K1-2009 แพร Mar23,09 by Korean Airline @JFK,New York
viewtopic.php?p=470619#p470619 hathaiyani, เดินทาง K1-2009 ญานี Apr2009 @Norfolk, Massachusetts
viewtopic.php?p=471886#p471886 Aj_polly, เดินทาง K1-2009 พร Jun03,09 by Japan Airline to TX
viewtopic.php?p=504992#p504992 annoi, ***เดินทาง B2-2009 annoi หมา 2 ตัว Sept07 @BostonMA @Swiss Air
viewtopic.php?p=505180#p505180 Bo-usa, เดินทาง(คนเดียว) K1-2009 โบ Sept09,09 @San Francisco
viewtopic.php?p=518716#p518716 kai, เดินทาง K1-2009 ป้อน Oct23,09 By UA @SanFrancisco (สายการบิน UA Oct23,09 San Francisco,CA - Reno, NV)
viewtopic.php?p=537469#p537469 bittersweet, เดินทาง K1-2009 ติ๊ก Nov21,09 by United Air @bkk-NRT-Newark

viewtopic.php?p=570521#p570521 poo51, เดินทาง K1-2010 ปู Mar17,10United Airline @DullesAirport,VA
viewtopic.php?p=626065#p626065 nipin, เดินทาง(คนเดียว) K1-2010 ณิพา @SanFrancisco,CA

viewtopic.php?p=633835#p633835 dadalove, ***เดินทาง K1-2011 ดา Jan12,11 By UA BKK-NRT/ORD/PHL
viewtopic.php?p=638046#p638046 TUK, เดินทาง K1-2011 ตุ๊ก Feb23,11 by Eva Air @LasVegas
viewtopic.php?p=654244#p654244 kaowhoam, เดินทาง K1-2011 นก Jun28,11 สายการบิน Asiana @Washington
viewtopic.php?p=655003#p655003 themoon, ***เดินทาง(คนเดียว) K1-2011 นก Jul19,11 Delta Air@Atlanta,GA
viewtopic.php?p=660356#p660356 Add, ***เดินทาง (คนเดียว) K1-2011 แอ๊ด BKK-NRT-ORD-LIT By JL@Chicago Memphis, Tennessee ถึง Sept28,11

ปี 2012
viewtopic.php?p=672745#p672745 thanitsita, เดินทาง(คนเดียว) K1-2012 วิ Apr18 by BKK-INC-ORD-RDU@Chicago
viewtopic.php?p=676945#p676945 cat, เดินทาง (พ่อแม่) K1-2012 เหมียวกับพ่อแม่ @LAX

ประสบการณ์การเดินทางของเพื่อนๆ ทุกๆ วีซ่า viewtopic.php?p=62364#p62364
เพื่อน ๆ โพสถามไว้ - เพื่อน ๆ โพสไว้ นำอะไรติดตัวมาได้บ้าง viewtopic.php?p=62367#p62367
ประสบการณ์เดินทาง การต่อเครื่อง ตั๋วเครื่องบิน เอเย่น โรงแรม viewtopic.php?p=556252#p556252
การเตรียมตัว - เอกสารต่างๆ ของ K1/K3/CR1/CR1 สำหรับมาอเมริกา viewtopic.php?p=658956#p658956
รวมข้อมูลการท่องเที่ยวทั่วโลก viewtopic.php?p=595176#p595176
เตรียมตัวเดินทางไป - กลับอเมริกาสำหรับคนที่ถือกรีนการ์ด viewtopic.php?p=284823#p284823

เพื่อน ๆ โพสถามไว้

viewtopic.php?p=150940#p150940 neran, การผ่านด่าน ตม.ที่ San Francisco
viewtopic.php?p=219385#p219385 aom_mondal, เมื่อได้เดินทางถึงที่สนามบินอเมริกาแล้วควรทำอะไรบ้าง
viewtopic.php?p=160972#p160972 kraps, K1 เข้าแถว resident or non resident ตอนผ่าน immigration
viewtopic.php?p=237117#p237117 m2m, ถามเรื่อง ตม แต่ละที่ หน่อยค่ะ
viewtopic.php?p=309490#309490 emmy ใครเดินทางไป usa. ลำพัง เล่าให้ฟังหน่อ

นำอะไรติดตัวมาได้บ้าง

viewtopic.php?p=319907#p319907 เอกสารที่ควรและต้องเตรียมมาจากไทย
viewtopic.php?p=10670#p10670 deknoith, เอาอาหารอะไรเข้าอเมริกาได้บ้างนะ... มาดูกันค่ะ
viewtopic.php?p=157690#p157690 siwa13, ขอความคิดเห็นจากเพื่อนเรื่องของที่จะนำติดตัวไป
viewtopic.php?p=364716#p364716 cutter, สิ่งที่น่าจะเอามาจากเมืองไทยด้วย
viewtopic.php?p=409719#p409719 Ramenjung, ##เอาทิปส์มาฝากจ้า ใครอยากได้เอ้าเร่เข้ามา##

เดินทาง K1-2006 เหน่ง จาก Dallas ไป Nashville,TN Neangy Sat May 20, 2006 3:06 am

share ประสพการณ์ตอนผ่าน Imigration ค่ะ ..เหน่งลงที่ LA. บินเดี่ยวค่ะ ที่นี้จะมีเจ้าหน้าที่แนะนำตลอดทาง เราก็เดินไปยิ้มไป..แนะนำเพื่อนที่ต้องดินทางคนเดียว อย่าวิตกกังวล ให้คิดว่ามันน่าสนุก แล้วก็เป็นประสพการณ์ชีวิตที่ดี ..โอเคมาต่อเรื่อง Imigration พอมาถึงตรง Imigration ก็จะมี ช่อง Citizen กับ Visitor ก้มีเจ้าหน้าที่ดู passport เราแล้วบอกให้ไปเข้าช่อง visitor พอเจอเจ้าหน้าที่เราก้ Say Hi..ยื่น Passport แล้วก้บอกเจ้าหน้าที่ว่า I have somethings that i carry for you from Thailand ..pls take it..แล้วก็ยื่นซองเอกสารให้ เคาก็้จะตรวจเอกสารในซองแล้วเก็บไว้ เจ้าหน้าที่ก็จะถามว่าจะไปอยู่ที่ไหน ..เราก็บอกเค้าไปแล้วก้บอกเค้าว่าเราต้องไป Connect flight ไปดัลลัส แล้วก็จาก ดัลลัส ไป Nashville เจ้าหน้าที่ก็คืน Passport ให้ แล้วก็บอกอย่าลืม ว่าต้องแต่งงานภายใน 90 วัน แล้วเราก้ Say Bye ( ถือคติไทย ไปลามาไหว้) ไม่มีอะไรน่ากลัว หรือต้องกังวล

เดินทาง กาเหว่ากับประสบการณ์การตกเครื่อง padiwaratda Thu Aug 23, 2007 12:15 pm

ดีใจด้วยที่เดินทางราบรื่นปลอดภัย เรื่องตกเครื่องนี่กาเหว่าเจอจนชินแล้ว ครั้งแรกไปเยี่ยวป๊าที่อินเดียน่า ขากลับฝนตกเครื่องดีเล ออกจากอินเดียน่าเกือยเที่ยง จากตารางเดิมสี่โมงเช้า ไปเปลี่ยนเครื่องที่ดีทรอย เพื่อไปเซนหลุยส์มิสสุรี่ ไปถึงดีทรอยปรากฏว่าตกเครื่องไปเกือบชั่วโมง เลยให้เค้าเช็คเที่ยวบินถัดไปที่จะไปเซนหลุยส์ให้ ปรากฏว่าได้บ่ายสามโมง จากที่ต้องถึงโน่น เที่ยงครึ่งอ่ะ แต่ก็ไม่ได้เสียตังค์เพิ่มกระเป๋าก็ไปกับเรา

ครั้งที่สองขากลับจากนี่ไปไทย สายการบินนอธเวส โอลันโด้ ดีทรอท ยี่ปุ่น กรุงเทพ เครื่องดีเลย์อีกละเพราะฝนตก ค้างอยู่ดีทรอทเป็นชั่วโมงไปถึงยี่ปุ่นปรากฏว่าเลยเวลาเครื่องออกแล้ว มีคนตกเครื่องเยอะมากโดยเฉพาะคนที่จะเดินทางไปจีน ซึ่งเครื่องไปจีนรอบถัดไปเป็นเช้าวันรุ่งขึ้นคนโวยตรึม พอลงจากเครื่องปุ๊บก็ไปถามเค้าเตอร์ใหญ่ของนอธเวสที่อยู่ข้างหน้าเลย ว่าเนี่ยะเลยเวลาแล้วนะ ยังจะทันมั้ย ปรากฏว่ายังทัน เครื่องที่จะไปกรุงเทพดีเลย์เกือบชั่วโมง เลยรอดตัวไป

ครั้งล่าสุดนี่หมาดๆๆๆ ตอนเดินทางมาอเมริกาเดือนที่แล้ว สายการบินเกาหลี มาต่อเดลต้าที่แอทแลนต้า ขอชมนิดนึงว่าสายการบินนี้บริการดีมาก อีกอย่างเครื่อง ที่นั่งสบาย สะอาดกว่าสายการบินอื่นที่เคยนั่ง การเดินทางโดยรวมก็ราบรื่นตรงต่อเวลา มาลงแอตแลนต้าก่อนเวลานิดนึง เราไปช่องตรวจคนเข้าเมือง เจ้าหน้าที่ที่นี่ทำงานช้ามากๆๆ พอเสร็จจากตอมอก็ไปเอากระเป๋าแล้ว ต้องเอาเอกสารวีซ่าไปให้เจ้าหน้าที่อีกที่ดู เสร็จแล้วก็เอากระเป๋า เข้าสแกนแล้วก็ไปผ่าซีคิวรีตี้ ลำบากหน่อยเพราะหิ้วเเลบทอบมาด้วยทำให้เสียเวลาเปิดปิดกระเป๋า หลังจากนั้น ประตูที่จะขึ้นเครื่องต้องนั่งรถไป ไปถึงเจอซีคิวริตี้ก่อนเข้าทุกเกทอีก ยาวเหยียญจนไม่รู้จะพูดไงแล้ว กว่าจะได้เข้าไป เลยตกเครื่องแบบเฉียดฉิว เจ้าหน้าที่หาเที่ยวบินถัดไปให้ ทำท่าว่าจะไม่มีเที่ยววันนี้ เราก็เอาแล้วดิจะให้แฟนขับรถมารับที่จอเจียดีมั้ยเนี่ยะ อีกแป้บนึงเจ้าหน้าที่ผู้ชายของเดลต้ามาถาม เค้าเลยเช็คตั๋วให้ ได้เที่ยวถัดไปตอนบ่ายสามอีกละ แต่ที่นั่งเป็นเฟสคลาส เราก็โหขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆ เลยสุดหล่อ อิอิ หลังจากนั้นก็แลกเหรียญโทรหาแฟนกว่าจะได้เหรียญ กว่าจะได้โทร เพราะคนคุยโทรศัพท์นานมากๆๆ รอจนเครื่องจะออกแล้ว เลยคิดว่าแฟนคงกลับบ้านแน่เลย เพราะเราต้องไปถึงออลันโด้ตอนบ่ายโมง สุดท้ายก็ได้โทรซะที กว่าจะติด แฟนบอกกำลังจะกลับแล้วนึกว่าเราเปลี่ยนใจ เลยบอกให้เค้าไปเช็คกระเป๋าให้หน่อยเพราะมันน่าจะไปกับเครื่องเดิม เพราะเจ้าหน้าที่บอกไม่แน่ใจ ปรากฏว่าจริงๆๆ ด้วยแฮะ กระเป๋าไปก่อนเราตามไปทีหลัง

นี่ละจ้าประสบการณ์ตกเครื่องของเรา

I am fine ja, waiting for fingerprint on Tuesday 5 Sep, and wish I have SSN soon, almost month and a half now.... 36_1_47 work on my driver license test very hardddd, but ready laew la, think will go to get writing test on next Friday (Family Day). Now start to learn cooking because have a boy to take care(verry cute) and make some crystal beads, enjoy my time with that all day.

Post our picture on married day...


Pre Wedding



Sea World with friend's family

เดินทาง K1-2007 หญิง เรื่องตื่นเต้น @Dalls - SanFrancisco yingbilly Fri Aug 24, 2007 6:11 pm

ขออนุญาตนุ้ยเล่าประสบการณ์ของตัวพี่เองนะคะ ตอนไปอเมริกาคนเดียวครั้งแรก ไปเจแปนแอร์ไลน์ต้องต่อเครื่องที่นาริตะแต่ปรากฏว่าเครื่องลงจอดไม่ได้ต้อง ไปลงที่คันไซ โอซาก้า เนื่องจากไต้ฝุ่นค่ะ รอบนเครื่องอยู่สองสามชั่วโมงก่อน กัปตันประกาศว่าเครื่องจะไม่กลับไปโตเกียว แล้ว ใจหายแว๊บบบ เพราะไม่รู้จะยังไงต่อ แถมเจแปนแอร์ไลน์ดันจะลอยแพผู้โดยสาร โดยเอาฟอร์มนึงมาให้เรากรอก ในฟอร์มบอกให้เรากรอกบัญชีธนาคารของเราลงไป แต่เราไม่กรอกค่ะ และก่อนลงจากเครื่องประกาศบอกให้เราต้องหาทางไปโตเกียวเอง ตอนนั้นประมาณห้าทุ่มกว่า รถไฟก็ไม่มีแล้วแต่ถึงจะมีก็ไม่ไปอยู่แล้ว หรือถ้าใครจะพักโรงแรมก็ได้ โดยเราต้องจ่ายค่าใช้จ่ายเอง ออกไปก่อนแล้วเก็บใบเสร็จทุกอย่างไว้หลังจากนั้นส่งไปให้บริษัท ๆ จะโอนเงินเข้าธนาคารให้เราภายหลัง (เหมือนหลอกเด็กเลยเน๊อะ...)

พอลงจากเครื่องได้มีพวกต่อเครื่องประมาณ 30 คน นอกนั้นเป็นชาวญี่ปุ่นก็สลายหายวั๊บไปไหนกันก็ไม่รู้...พวกต่อเครื่องเลย ต้องต่อรองกับ JAL โดยให้จัดหาที่พักให้...และที่สำคัญหาที่นั่งให้เราในสายการบินไหนก็ได้ ให้ไปถึงที่หมาย โชคดีค่ะที่ในไฟลท์นั้นมีคนไทยที่ได้กรีนการ์ดของอเมริกันอยู่สองคนก็เลยมีเพื่อนค่ะคนนึ่งไปไมอามี่อีกคนจำไม่ได้ค่ะ แต่คนละที่หมาย กลุ่มเราตื้อขอพูดกับ supervisor (เพราะ staff ภาคพื้นดินพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้เลยค่ะ) สุดท้ายเค๊าก็มาจัดที่พักให้ ติดต่อเครื่องให้ แถมให้ตังค์เราอีกคนละ 10000 เยน (ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลยนะ) เราต่อรองยาวนานจนถึงเกือบตีหนึ่ง เหนื่อยและหิวมาก ตั้งแต่ห้าโมงเย็นถึงตีสอง...ตีหนึ่งกว่า ๆ JAL เอาข้าวกล่องชืดๆ มาให้กิน...สุดท้ายทาง JAL ยอมตามที่เราขอ จัดรถไปส่งที่โรงแรมให้ กลุ่มตื้อสิบกว่าคนเลยได้ดีไป ส่วนคนอื่น ๆ เค๊ารอไม่ไหวไม่รู้หายไปไหนหมด...แต่ยังไม่จบค่ะ เพราะทุกคนในกลุ่มถือพาสปอร์ตอเมริกันค่ะ เราถือของไทยอยู่คนเดียว ออกจากสนามบินไม่ได้ดิ..ทำไงล่ะสนามบินก็ปิดทำการ เนื่องจากไม่มีไฟลท์มาลงแล้ว เค๊าเลยต้องให้วีซ่าแบบจำเป๊นจำเป็นกับเราค่ะ...เสียเวลาตอนจองไฟลท์ใหม่ให้ แต่ละคนนานมาก ไฟลท์อเมริกันแอร์ไลน์ที่ได้ก็ไม่ถูกใจหรอกค่ะแต่ต้องเอาเพราะแทบไม่มีที่ เหลือ สรุปจะเดินทางไปซานฟรานฯ แต่ไฟลท์จากคันไซไปซานฟราน ฯ ไม่มี ก็เลยต้องบินไปดัลลัสก่อน จากนั้นค่อยต่อเครื่องไปซานฟรานฯ ย้อนค่ะนั่งเครื่องเล่น ๆ ย้อนไปย้อนมา ส่วนตอนต่อเครื่องก็แถวยาวมากกกกกกกกก พอหลุดจากแถวได้วิ่งงงงงงงงงงงง พอถึงหน้าเกทได้ยิน last call เหลืออีก 5 นาทีตกแน่...โชคดีตัวไม่ตกค่ะ แต่กระเป๋าตก..ตามมาทีหลัง...แต่พี่ที่ไปไมอามี่เห็นเค๊าตกเครื่องค่ะต้องรอ เที่ยวต่อไปแต่เค๊าคงรู้ว่าต้องทำไง ถ้าเราตกคงแย่แน่...เฮ้อ...ตอนไปกังวลแค่ตอนต่อเครื่องที่นาริตะอุตส่าห์ เตรียมไว้อย่างดีว่าจะเจออะไรต้องทำยังไงไปตรงไหน...แต่พอเจอแบบนี้ เป็นประสบการณ์ที่ประทับใจสุด ๆ ค่ะ...แฟนบอกเค๊าเดินทางมาก็มากไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย ทำไมเราถึงโชคดีแบบนี้ก็ไม่รู้ อิอิอิ การสร้างมิตรในขณะเดินทางก็ทำให้เราอุ่นใจได้ค่ะ โดยเฉพาะคนไทยด้วยกันอีกต่างหาก เฮ้อ..จบแล้วค่ะ แต่ถ้าได้ไปอีกก็คงเจแปนแอร์ไลน์ค่ะ เพราะแฟนเค๊าได้ส่วนลดอะไรประมาณนี้แหละ แหง่วววว

เดินทาง K1/K2-2008 กุ้ง Jul15,08 @TX การบินไทย krirati Fri Jul 18, 2008 11:20 pm

กุ้งกะลูกหลังจากที่นั่งเครื่องตูดบาน 16 ชม. เต็มๆ ลูกกุ้งก้อเป็นเด็กดีกว่าที่คิดไว้นั่งนิ่ง แต่อาจจะเป็นเพราะว่าเค้ามีเกมส์เล่น

มาถึง LA ประมานสามทุ่ม แอร์เอาอิมมิเกรชั่นมาให้เขียน กุ้งกา no ทุกช่อง เดินมาถึงตม.ทุกอย่างเรียบร้อย แค่สองคำถามที่พี่ผิวดำถาม นี่ลูกชายคุณใช่ไหม ? กะนายคนนนี้ เป็นคู่หมั้นเธอใช่หรือเปล่า ? เค้าก้อเช็คๆ เอกสารเรา ประมานยี่สิบนาทีได้ค่ะ ระหว่างที่รอลูกชายก้อปวดฉี่ขึ้นมา เราเลยบอกพี่ตม. พี่ตม. บอกว่าเดแล้วเดินไปฉี่ข้างหลังพร้อมกะชี้ทางให้ พอเสร็จแล้วเค้าก้ออนุญาติให้ไป หลังจากเขาห้องน้ำอะไรเสร็จแล้ว ก้อเดินมาเอากระเป๋า

ไม่รู้เรื่องอีกนั่นแหละมีพี่เสื้อแดงเดินมาถามว่าจะให้ช่วยถือกระเป๋าไหม เราบอกอยากให้ช่วยเพราะเรากะลูกเหนื่อยมาก ไม่รู้หรอกน่ะว่าเสียตังค์ กระเป๋าละดอลล์ค่ะ พี่เสื้อแดงก้อจัดแจงมาขนกระเป๋าให้ เค้าก้อชวนคุยน่ะถามว่ามาจากไหน มาหาใคร อะไรอย่างงี้เราก้อตอบไปตามเรื่อง มาถึงตรงที่ตรวจกระเป๋า งงสุดๆเค้าไม่ตรวจอะไรเลย ยื่นอิมมิเกรชั่น แล้วเค้าก้อบอกให้ผ่าน เดินงงแต่ก้อดีมากๆ พี่เสื้อแดงพาเดินมาจนถึงที่แฟนยืยรออยู่ลูกชายเราวิ่งปร๋อเลย ตะโกนลั่น Daddy โล่งอกเลยเราแต่กว่าจะถึงโรงแรมก้อเกือบเที่ยงคืน ทั้งเหนื่อยทั้งง่วง ขอนอนก่อนละงานนี้ อีกวันผ่านไป

ออกจาก LA ประมานสี่โมงเย็นเวลาที่ LA กะบ้านแฟนต่างกัน สี่ชม. กว่าจะมาถึงบ้านเที่ยงคืนตามระเบียบ โอยกว่าจะถึงบ้านได้ สองวันเต็มๆ ลูกเบื่อเครื่องบินไปเลย ตอนนี้แฟนพามาเที่ยว San tonio ค่ะ กลับวันจันทร์แล้วจะมาอัพเดรทเรื่อยๆน่ะค่ะ ที่ Texas ร้อนมากค่ะตอนนี้

ขอบคุณทุกคนค่ะ กุ้งมา K1 ค่ะ ส่วนลูก K2 พ่วงกันมา วันสัมภาษณ์ลูกไปด้วยค่ะ วันรับวีซ่าไม่ต้องไป น้องกันย์ 6 ขวบจ้า อยู่อนุบาล 3 ตอนนี้กำลังเวียนหัวกะเวลาค่ะ กลางคืนลูกไม่ยอมนอน ต้องตื่นมาเป็นเพื่อนแฟนก้อ หา ลูกก้อหา ปวดหัวดี วันหลังๆ ลุกเริ่มเข้าใจแต่แม่ก้อเป็นห่วง ก้อเค้ายังเด็ก และก้อเป็นหวัดด้วย แฟนเราก้อน่ะ ห่างสักสองชั่วโมงพอลืมตาหาไม่เจอ เรียกแล้ว กุ้งแอบมานอนกะลูก คิดถึงอ่ะ

K1/K2 สัมภาษณ์กุ้ง-ลูกชาย Jul09,08 รับ Jul11,08 @TX viewtopic.php?p=328573#p328573

เดินทาง(คนเดียว) K1-2008 เบนซ์ Aug01,08 by NW @Detroit,MI fedbenz Mon Aug 04, 2008 7:07 pm

สวัสดีค่ะ พี่ๆ เพื่อนๆ เย๊ๆๆๆ ในที่สุดก็พิมพ์ไทยได้แล้วค่ะ
วันนี้ก็เลยมาแชร์ประสบการณ์การเดินทางมาอเมริกาให้เพื่อนๆ พี่ๆ เผื่อจะเป็นประโยชน์สำหรับเพื่อนๆ ที่จะเดินทางคนเดียวบ้างค่ะ (ผิดพลาดประการใด ขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะคะ

เบนซ์เดินทางวันที่ 1 สิงหาคม เครื่องออกเวลา 6.00 น.
เวลาประมาณ 4.00 น. มาถึงสนามบินสุวรรณภูมิ ไปเช็กอินค่ะ ขนาดว่ามาเช้าแล้ว ยังได้ต่อแถวอีก ฉะนั้น ถ้าเพื่อนๆ จะเดินทาง ให้มาก่อนเครื่องออกซัก 2 ชั่วโมงนะคะ เบนซ์ไปสายการบิน Northwest ค่ะ เนื่องจากว่าเพิ่งจองตั๋วหลังจากวันสัมภาษณ์ (24 กรกฎา) เพียงไม่กี่วัน ก็เลยไม่มีตัวเลือกมาก และกระเป๋าเดินทางที่โหลดลงเครื่องหนักของเบนซ์หนักเกิน 50 กิโล ก็เลยจ่ายตังค์เพิ่ม 1,600 กว่าบาทค่ะ (จำไม่ได้ว่ากว่าเท่าไหร่) ตอนเช็คอินก็ยื่นพาสปอร์ตให้พนักงานค่ะ (เพราะแฟนเบนซ์จองตั๋วผ่านอินเตอร์เน็ต) แล้วพนักงานก็จะคืนพาสปอร์ตแล้วก็ให้ใบขาออกและขาเข้าให้ (เราต้องกรอกใบขาออกให้เรียบร้อยก่อนเดินเข้าไปตรวจหนังสือเดินทางนะคะ) แล้วพนักงานก็จะให้ boarding pass มา ซึ่งในตั๋วเดินทางจะระบุเลขที่นั่ง (seat number) เที่ยวบิน (flight number) หมายเลขประตูที่ต้องไปขึ้นเครื่อง (gate number) เวลาที่ต้องขึ้นเครื่อง (boarding time) แล้วพนักงานก็บอกว่าให้ไปที่ Gate ก่อนเวลา 05.05 น. หลังจากนั้นเบนซ์ก็ร่ำลาคุณแม่ และญาติที่มาส่งค่ะ

เวลาประมาณ 04.50 น. ไปตรวจหนังสือเดินทาง เดินเข้าไปตรงช่อง Thai citizen นะคะ แล้วเจ้าหน้าที่ก็จะให้พาสปอร์ตคืนกลับมาค่ะ และเย็บบัตรขาเข้าไว้กับพาสปอร์ตของเราเลย แล้วเราก็เดินไปข้างในได้เลยค่ะ พนักงานก็จะถามว่ามีของเหลวหรือเปล่า แล้วเราก็เอากระเป๋าเข้าเครื่องสแกนค่ะ ถ้าใครเอาโน๊ตบุ๊คไปด้วย ก็ให้เอาโน๊ตบุ๊คออกมาสแกนต่างหากนะคะ เจ้าหน้าที่ที่บ้านเรา เค้าให้เปิดประเป๋าด้วยค่ะ แล้วก็หยิบของออกมาตรวจดูทีละชิ้น ทีละชิ้น (เห็นเค้าตรวจผู้โดยสารทุกคนเลยค่ะ) แล้วก็ไปนั่งรอขึ้นเครื่องค่ะ

เวลาประมาณ ตี 5 กว่าๆ (จำเวลาไม่ได้แล้วค่ะ) พนักงานก็จะเรียกให้ไปขึ้นเครื่อง เฟิร์สคลาสได้ขึ้นเครื่องก่อนนะคะ เราก็ยื่นพาสปอร์ตและตั๋วเดินทางให้พนักงานค่ะ แล้วก็เดินไปขึ้นเครื่องและนั่งตาม Seat ที่ระบุในตั๋วเดินทางเลยนะคะ พอใกล้ถึงญี่ปุ่น พนักงานก็จะเอาเอกสารให้คนที่จะลงญี่ปุ่นกรอก ส่วนเราไม่ต้องกรอกนะคะ เพราะเราจะไปต่อค่ะ

6 ชั่วโมงผ่านไป ก็ไปถึงสนามบิน Narita, ประเทศญี่ปุ่นค่ะ เราก็เดินไปตามป้ายนะคะ เค้าจะมีป้ายติดไปบอกทางค่ะว่าคนที่จะไปต่อเครื่องให้เดินไปทางไหน แล้วก็จะเห็นบอร์ดที่ระบุว่าจะให้ไปขึ้นเครื่องที่ Gate ไหน บนบอร์ดจะมีแต่ละเที่ยวบินเยอะมาก ให้เช็คดูตามเที่ยวบินของเราบนตั๋วเดินทางนะคะ ที่นี่เราก็ต้องแสกนกระเป๋าถือของเราอีกทีนึงนะคะ (แต่เจ้าหน้าที่ไม่ได้เปิดตรวจแต่อย่างใดค่ะ) ส่วนกระเป๋าที่โหลดลงใต้เครื่องไม่ต้องไปรอรับนะคะ ให้รอรับเมื่อไปถึงอเมริกาเลย พอนั่งรอซักพัก พนักงานก็เรียกขึ้นเครื่อง (นั่งตามที่นั่งที่ระบุตามตั๋วเดินทางอีกเช่นเคย)

บินจากญี่ปุ่นไปดีทรอยซ์จะใช้เวลานานมากค่ะ เกือบ ๆ ครึ่งวันเลยทีเดียว ซึ่งก่อนจะถึงปลายทาง พนักงานก็จะเอาฟอร์ม I -94 และ ฟอร์ม Declaration ค่ะ เราต้องกรอกให้เสร็จก่อนถึงอเมริกานะคะ

11.35 ชั่วโมงผ่านไป ก็ไปถึงดีทรอยซ์ค่ะ แล้วก็เดินไปที่ด่านตรวจคนเข้าเมือง (ขอบอกว่าให้รีบเดินไปให้ถึงก่อนนะคะ เพราะจะมีคนที่ไปต่อคิวยาวมาก) เบนซ์ก็ไปรอคิวนานเหมือนกันกว่าจะได้ ยื่นพาสปอร์ตให้เจ้าหน้าที่ค่ะ เจ้าหน้าที่จะให้สแกนนิ้วมือ แล้วก็มองกล้อง จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็ถามหาซองสีเหลืองค่ะ (อิอิ เบนซ์งงอ่ะ ก็เลยถามเจ้าหน้าที่ว่าซองเหลืองไหนหรอ ดิฉันไม่มีค่ะ อันนี้ไม่ได้กวนนะ แต่นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเหลืองไหน) เจ้าหน้าที่ก็บอกว่า ซองที่ทางสถานทูตให้มาด้วยหน่ะ ทีนี้ เบนซ์ก็ถึงบางอ้อค่ะ อ๋อ... ซองสีน้ำตาลนี้เอง (ก๊ากก แอบปล่อยไก่ตัวเบ้อเร่อ ดีนะที่เจ้าหน้าที่ไม่ดุเอา) แล้วเค้าก็ถามว่าจะไปอยู่ที่ไหนหรอ แค่นี้ค่ะ แล้วก็ปล่อยเราไปรับกระเป๋า

ตอนรับกระเป๋า (ซึ่งกระเป๋าเบนซ์ใบใหญ่และหนักม๊ากกก) เบนซ์ลากมันลงมาจากสายพานได้แล้ว แต่จะยกขึ้นรถเพื่อจูงไปอ่ะค่ะ ยกไม่ไหวสิทีนี้ ก็เลยมองหาแถวๆ นั้น ยังไม่มีหนุ่มๆ อยู่ใกล้ๆ เลย แต่เอ๊... เจอเหยื่อแระ เห็นหนุ่มจีนหรือญี่ปุ่นก็ไม่รู้ หน้าตี๋ ๆ ค่ะ ตัวใหญ่เบ้อเร่อนะ เบนซ์ก็เลยถามว่า กรุณาช่วยยกกระเป๋าหน่อยได้ไหม๊คะ รู้ป่ะคะ ว่า เค้าตอบว่างัย เค้าตอบว่า โน แล้วก็เดินหนีไปเลย :S อ้าวววว ทีนี้ เบนซ์ งง ค่ะ งง ยืนช็อคกับความมีน้ำใจของชายหนุ่มอยู่ซักพัก (ประชด หุหุ) ) ก็ได้ยินเสียงหนุ่มฝาหรั่งมาจากข้างถามว่า ให้ผมช่วยไหม๊ครับ อิอิ ทีนี้เข้าทางเราสิ รีบตอบตกลงเลย

พอรับกระเป๋าเสร็จ ก็จะต้องเดินไปตรวจกระเป๋าอีกรอบค่ะ บางคนโดนเปิดกระเป๋าด้วยนะคะ
เบนซ์ก็แอบใจเต้นอยู่เหมือนกัน แต่เจ้าหน้าที่สุดหล่อถามแค่ว่า คุณรู้ใช่ไหม๊ว่าต้องแต่งงานภายใน 90 วัน แล้วเค้าก็บอกว่ายินดีต้อนรับสู่อเมริกาครับ โชคดี แค่นี้ค่ะ เย๊... ดีใจจัง
หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่อีกคนนึงก็ชี้ให้ไปโหลดกระเป๋าลงเครื่องอีกครั้งค่ะ (เพื่อไปต่อ)

ที่ดีทรอยซ์เราก็ต้องสแกนกระเป๋าถืออีกครั้งค่ะ เค้าให้ถอดรองเท้า และเสื้อสูทด้วยค่ะ จากนั้นก็เดินขึ้นไปดูโปรแกรมการเดินทางของเราต่อ (เหอๆๆ) ดูตามตั๋วเดินทางเลยค่ะว่าเราต้องไป Flight อะไร ในบอร์ดก็จะบอกว่าให้ไปขึ้นเครื่องที่ Gate ไหน

แล้วก็ไปรอขึ้นเครื่องค่ะ ระหว่างที่รอ (ซึ่งนานม๊าก) เบนซ์ก็ไปเดินช็อปปิ้ง แล้วก็หาอะไรกิน และคุยกับฝรั่งสองตายายค่ะ วันนั้นมีเบนซ์ที่เป็นคนเอเชียคนเดียว แกก็เลยถามใหญ่เลยว่า จะไปที่ไหน มาทำอะไรหรอ พอเบนซ์ตอบว่ามาอยู่กับแฟน แกก็ยังจะซักอีกว่าแฟนเป็นใคร (ถามยังกะจะรู้จักแหละ) เบนซ์ก็ตอบไปแค่ว่าแฟนเป็นหมอค่ะ แกก็ซักอีกชื่ออะไร (แน๊... ดูแกสิ) แต่สรุป เค้ารู้จักแฟนเบนซ์จริงๆ ด้วย เค้าบอกว่าได้ยินชื่อมานาน แต่ไม่เคยเจอตัวจริงซักที แกดีใจใหญ่เลยที่รู้จักเบนซ์ แถมยังดูตื่นเต้นยังงัยพิกล ถามว่าแฟนจะมารับรึป่าว

แล้วก็ขึ้นเครื่องต่อค่ะ ไปลงที่ Orlando แล้วแฟนก็มารับตรงรอรับกระเป๋าเดินทางค่ะ
ขับรถไปถึงที่บ้านวันที่ 1 สิงหาคม เวลา 02.00 น. เวลาท้องถิ่นค่ะ
แล้วก็เล่าเรื่องชายหนุ่มจีนหรือญี่ปุ่นก็ไม่รู้นะ ไม่แน่ใจ เบนซ์เล่าให้แฟนฟังค่ะ แฟนบอกว่า คนจีนบางคนใจดำมากนะ แฟนเคยเห็น หลายครั้งที่คนจีน (บางคน) เดินทางมากับแฟน เค้าเดินตัวเปล่าค่ะ แต่ให้ผู้หญิงเดินลากกระเป๋าเป็นตั้งๆ
แหม โชคดีนะเนี่ยที่เราไม่มีแฟนแบบนั้น :happy

อันนี้เป็นประสบการณ์การสัมภาษณ์ของเบนซ์ค่ะ http://www.usvisa4thai.com/board/viewto ... 32&start=0


Last edited by fedbenz on Mon Aug 04, 2008 7:42 pm, edited 1 time in total.

เดินทาง(คนเดียว) K1-2008 ป่าน Sept10,08 @NewYork Summer Fri Sep 12, 2008 4:24 am

พักกรุงเทพ 2 คืนค่ะ คือวันที่ 8-9 กย. ออกเดินทาง 10 กันยายน ค่ะ เครื่องออก 06.50 น.
04.30 น. ถึงสนามบินสุวรรณภูมิเช็กอินกับสายการบินยูไนเต็ดค่ะ กระเป๋าเดินทางหนัก 57 กิโลค่ะต้องจ่ายเพิ่ม 1,740 บาท เตรียมเงินไทยไว้นะค่ะเค้ารับเงินไทยไม่รับดอลลาร์ที่ไทยค่ะ ยื่นพาสปอร์ตให้พนักงานพร้อมกับหน้ากระดาษจองออนไลน์ที่ปรินซ์ออกจากเครื่องค่ะ พนักงานจะให้ boarding pass มา ซึ่งในตั๋วเดินทางจะระบุเลขที่นั่ง (seat number) เที่ยวบิน (flight number) หมายเลขประตูที่ต้องไปขึ้นเครื่อง (gate number) เวลาที่ต้องขึ้นเครื่อง (boarding time) และเราให้กรอกใบขาออกให้เรียบร้อยและเดินเข้าไปตรวจหนังสือเดินทางคะ ถ้ามีเงินไทยเหลืออยู่อยากจะซื้อดอลลาร์ไว้ก็ดีนะค่ะเพราะว่ามีแบงค์ให้บริการเยอะที่สนามบินค่ะ

04.50 น. ไปตรวจหนังสือเดินทาง เดินเข้าไปตรงช่อง Thai citizen นะคะ เจ้าหน้าที่จะคืนพาสปอร์ตกลับมาพร้อมเย็บอกสารบัตรขาเข้าไว้กับพาสปอร์ตของเราค่ะ เดินต่อไปก็จะเจอพนักงานตรวจกระเป๋าว่ามีของเหลวหรือเปล่า เอากระเป๋าเข้าเครื่องสแกนค่ะ เสร็จแล้วก็ไปนั่งรอขึ้นเครื่องค่ะ

06.15 พนักงานก็จะเรียกให้ไปขึ้นเครื่อง เฟิร์สคลาส ธุรกิจได้ขึ้นเครื่องก่อน ตามด้วยที่นั่งชั้นประหยัด เราเองค่ะยื่นตั๋วเดินทางพร้อมพาสปอร์ตให้พนักงานแล้วก็เดินไปขึ้นเครื่องและนั่งตาม Seat ที่ระบุในตั๋วเดินทางเลยนะคะ ใกล้ถึงญี่ปุ่น พนักงานก็จะเอาเอกสารให้คนที่จะลงญี่ปุ่นกรอก ส่วนเราไม่ต้องกรอกนะคะ เพราะเราจะไปต่อค่ะ

03.05 น. (6 ชั่วโมง) ถึงสนามบิน Narita, ประเทศญี่ปุ่น เดินต่อไปตามป้ายบอกทางค่ะว่าคนที่จะไปต่อเครื่องให้เดินไปทางไหน เห็นบอร์ดที่ระบุว่าจะให้ไปขึ้นเครื่องที่ Gate ไหนเข้าไปดูได้เลยค่ะ ไม่มั่นใจถามเจ้าหน้าที่นะค่ะใจดีค่ะตอบให้ทุกคนค่ะ แสกนกระเป๋าถือของเราอีกครั้งคะ สำหรบกระเป๋าที่โหลดลงใต้เครื่องที่กรุงเทพไม่ต้องไปรอรับนะคะ ให้ไปรับเมื่อไปถึงอเมริกาค่ะ นั่งรอซักพักพนักงานก็เรียกขึ้นเครื่องนั่งตามที่นั่งที่ระบุตามตั๋วของเราค่ะ

04.35 จากญี่ปุ่นไปนิวยอร์ก ใช้เวลา 12 ชั่วโมง 55 นาที ฝากให้เพื่อน ๆ เอาโลชั่นและเสื้อกันหนาวไปด้วยนะค่ะเพราะอากาศในเครื่องจะเย็นค่ะ ใกล้ถึงปลายทาง พนักงานก็จะเอาฟอร์ม I -94 และ ฟอร์ม Declaration ค่ะ เราต้องกรอกให้เสร็จก่อนถึงอเมริกานะคะ

04.30 (12 ชั่วโมง 55 นาที) ถึงนิวยอร์คก็เดินไปที่ด่านตรวจคนเข้าเมือง รีบเดินไปให้ถึงก่อนนะคะ เพราะจะมีคนที่ไปต่อคิวยาวมาก ป่านโชคดีหน่อยตอนที่ไปถึงเค้าตั้งแถวใหม่พอดีก็เลยได้ตรวจเอกสารเป็นคนที่ 3 ของแถวไปยืนอยู่ก็มีหนุ่มปีนังทักค่ะ เข้าใจว่าเราเป็นปีนังเหมือนกัน แล้วพอตรวจคนที่ 2 เสร็จก็เป็นป่านค่ะ ยื่นพาสปอร์ตพร้อมซองน้ำตาลให้เจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่จะบอกให้สแกนนิ้วมือ มองกล้อง ยิ้มได้นะค่ะเค้าไม่ว่าค่ะ เสร็จแล้วให้เข้าไปในห้องด้านหลังเพื่อตรวจเอกสารและรอรับI -94 ส่วนท้ายที่เราต้องเก็บไว้นะค่ะเค้าจะเย็บติดกับพาสปอร์ตมาให้ ป่านมีต่อรองขอเอากระเป๋าก่อนกลัวกระเป๋าหายแต่เค้าบอกไม่หายให้ไปตรวจเอกสารก่อนกลับมาเอาก็ยังทัน ก็เลยไปรอรับเอกสาร 5 นาทีเสร็จค่ะเค้าก็จะบอกต้องแต่งงานภายใน 90 วันแล้วจะแต่งเมื่อไหร่ ป่านก็บอกอาจจะตุลา เค้าก็ว่าทำไมอาจจะ.ป่านก็บอกว่ายังไม่รู้ไงพี่งจะมาถึงยังไม่ได้เตรียมอะไร ขอพักก่อน เค้าว่ายังไงก็ไม่ควรเกิน 90 วันค่ะ แล้วก็ให้ออกไปรับกระเป๋าได้ค่ะ

ก่อนรับกระเป๋าไปเอารถเข็นค่ะ จ่ายไป 3 ดอลลาร์ค่ะ (จริง ๆ แล้วไม่ต้องเอาก็ได้นะค่ะเพราะเดินไปอีกไม่ไกลก็เจอจุดรับกระเป๋าโหลดลงเครื่องเพื่อไปต่อค่ะ แต่ป่านไม่รู้เส้นทางและกระเป๋า 2 ใบหนักมากเลยขอเอารถไว้ก่อนดีกว่า )รับกระเป๋าเสร็จ ก็เดินไปตรวจกระเป๋าอีกรอบค่ะของป่านไม่โดนตรวจเพราะไม่มีอะไรดีเคลีย์ค่ะ มีแต่เสื้อผ้า รองเท้า เครื่องสำอางและของฝาก มีคนโดนเปิดกระเป๋าด้วยคะ น่าสงสารนะต้องเหนื่อยจัดใหม่นะ เดินต่อไปก็ถึงจุดโหลดกระเป๋าค่ะเค้าจะถามว่าไปไหนและก็ยกกระเป๋าเราไปเลยค่ะ ไม่ต้องจ่ายเงินด้วย อันนี้ชอบค่ะ ถามย้ำเค้าอีกตั้งหากจนเค้ายิ้มนะ ก็เราไม่รู้นิกลัวกระเป๋าหายอ่ะ

ถึงจุดตรวจกระเป๋าถืออีกครั้งค่ะ เค้าให้ถอดรองเท้า เสื้อสูท เจ็กเก็ต จากนั้นก็เดินต่อไปค่ะ ดูตามตั๋วเดินทางนะค่ะไม่แน่ใจถามเลยค่ะเจ้าหน้าที่เยอะ แล้วก็รอขึ้นเครื่องค่ะ ไปถึงนอร์ทคาร์โรไลน่าก็ตอน 8.45 น ของวันที 10 กย. ค่ะ ค่ำแล้วแฟนมารอรับถึงบ้านแฟนก็ 9.30 ค่ะ กินพิซซ่าแล้วนอนต่อค่ะ ตอนนี้ก็ยังคงกินและนอนค่ะเพราะยังปรับตัวเองอยู่ พอแฟนตื่นเราหลับ พอแฟนหลับเราตื่นมาดูทีวีค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะค่ะ ท้ายนี้ป่านก็ขอให้ทุกคนที่กำลังจะเดินทางโชคดีค่ะ และทุกคนที่รอวีซ่าอยู่ก็ขอให้เครสไวติดจรวดเลยนะค่ะ *0*


Last edited by Summer on Wed Oct 15, 2008 7:59 pm, edited 6 times in total.

เดินทาง K1-2008 เมย์ Oct24,08@St.Paul,Minneapolis,MN May&Keith Sat Oct 25, 2008 6:25 am

สวัสดีค่ะพี่ๆเพื่อนๆ ไก่มาถึงเมกาแล้วค่ะ อยากขอบคุณทุกๆคนนะคะ ที่ให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดี

เอาประสบการณ์เดินทางมาฝากค่ะ เผื่อเป็นประโยนช์กับเพื่อนๆค่ะ

ไก่เดินทางวันที่แปด พย เวลา 12.35น แรกๆก็ตื่นเต้นมาก เหมือนว่าเรายังไม่พร้อมเลย ยังอยากอยู่เมืองไทยให้ชุ่มปอดก่อนที่จะพบกับชีวิตใหม่ก่อน
และแล้วเวลา 10.40น.ก็ถึงสนามบิน ก่อนอื่นก็ต้องดู Flight เที่ยวบินว่าอยู่ช่องไหน ตามตารางเค้าจะมีบอกให้ค่ะ อ่อ เราเห็นแล้วอยู่ที่ช่อง R
และแล้วก็เช็คอิน เช็คกระเป๋าเรียบร้อย เจ้าหน้าที่หน้าสวยก็ส่ง Boarding pass ให้ ดูที่ตั๋วก็จะมีเลขที่นั่ง Seat number Gate ที่เท่าไหร่
ต่อไปก็คอยเวลาขึ้นเครื่อง เอาละได้เวลาแล้ว โบกมือบ๊ายบายแม่กะพี่ๆกะหลานๆพร้อมทั้งน้ำตา เดินถอยหลังเข้าแล้วมุ่งหน้าไปที่บริเวณ Passport contorl
เพื่อเช็ค Passport & Departure card ประมาณสิบห้านาทีก็ถึงคิวเรา เราก็ยื่น passport พร้อมกับ Boarding pass และแล้วก็หน้าแตก เพราะพี่ ต ม.
ถามขึ้นมาว่า แล้วบัตรขาเข้ากะขาออกล่ะ ทำไมไม่มี เราก็ทำหน้างง เพราะพนักงานไม่เอาให้ ตอนนั้นเราก็ลืมเพราะมัวแต่ตื่นเต้น จากนั้นพี่ ต ม ก็ยื่นใบใหม่ให้เพื่อ
ไปกรอกมาใหม่ จากนั้นก็รีบมากๆ รีบกรอกให้เสร็จโดยเร็ว เวลาก็ใกล้แล้ว เพราะต้องไปถึง Gate ก่อนเที่ยง อีกแค่สิบนาทีเองจะทันมั้ยเนื่ย ใจก็แป้วมากๆ
พอกรอกเสร็จเอาไงดี ต้องไปต่อแถวใหม่ เวลาก็ใกล้แล้ว ตกเครื่องแน่ๆ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน เดินขึ้นไปต้นๆแถว กราบพี่เค้างามๆ แล้วบอกว่า พี่คะ หนูกำลังจะตกเครื่อง
หนูไหว้ล่ะค่ะพี่ หนูขอก่อนได้มั้ยคะ เพราะว่าเวลามันใกล้แล้ว พี่เค้าก็บอกว่า ถ้าเวลาใกล้แล้วก็ไปยื่นเลย เพราะต ม. เค้าจะตรวจให้ก่อน เราก็เอาน่ะไม่อายไม่สน เดินมุ่งหน้า
ไปเลย ยื่นให้พี่ ต ม. และแล้วพี่เจ้าหน้าที่ก็บอกว่า คราวหน้ายื่นได้เลย แซงคิวได้เลย เพราะเรามาก่อน เสร็จแล้วทุกอย่างก็เสร็จสิ้น

จากนั้นก็มองหา Gate ที่เราต้องไป เดินอย่างไม่คิดชีวิต ดุ่ม ดุ่ม อ้าว นั้นไงเจอแล้ว รอดแล้ว เรารอดตายแล้วแล้ว พอถึงก็ผ่านเจ้าหน้าที่เช็คกระเป๋าอีกที เสร็จสัพ
เดินมุ่งไปที่ประตู ยื่น Passport & Boarding ให้สาวหน้าหวาน จากนั้นก็ขึ้นเครื่อง นั่งตามที่นั่ง เฮ่อ เกือบแล้ว เพราะความเอ้อละเหยลอยลมของเราแท้แท้

ประมาณ สิบนาที เครื่องก็วิ่งเหินขึ้นสู่ท้องฟ้า ไปละนะ เมืองไทย ไก่ลาก่อน แล้วจะรีบกลับมานะ ไก่เดินทางโดยสายการบิน Evaair ค่ะ ชั้น Economy เป็นแบบที่นั่งพิเศษ กว้างมาก สบาย
บริการดี อาหารอร่อยค่ะ จากนั้นก็รีบ ทานยาแก้เมาซะ แล้วก็ค่อยๆเคลิ้มหลับ ซักประมาณ สามชั่วโมง ก็สะดุ้งตื่น เพราะใกล้ถึงไทเปแล้ว สาวหน้าหวานก็ถามขึ้นมาว่า transit?เราก็ Yes
เฮ่อ วังเวงเหมือนกันนะเนี่ย ประมาณครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้เครื่องก็เริ่มแลนดิ้งสู่พื้น เข้าสู่สนามบินไทเป เฮ่อ มันช่างโดดเดี๋ยวจริงๆ แล้วเราก็เดินต่อไปยัง Gate ตามหมายเลขที่ระบุที่ตั๋ว
พร้อมกับถามเจ้าหน้าที่ด้วยว่าที่นี่ใช่มั้ย เขาก็ตอบกลับมาว่า Yes นั่งรอประมาณ สองชั่วโมง ประตูก็เปิดให้เข้าไปเตรียมตัวขึ้นเครื่อง จากนั้นก็นั่งตามที่นั่ง ก็ดูตามตั๋วอีกนั่นแหละ
อัดยาเข้าไปอีกหนึ่งเม็ด กลัวนอนไม่หลับ แล้วจะพลอยเมาเครื่องไปด้วย จากนั้นก็หลับยาวเลยค่ะ ตื่นอีกทีก็อีกสามชั่วโมงก็จะถึงที่หมายแล้ว เฮ่อ ดูๆก้ไม่นานเลยนะคะ เพราะว่าหลับยาววววว เล้ย
จากนั้นสาวหน้าหวานก็เตรียมอาหารและเครื่องดื่มคอยบริการ และก็แจกใบ I-94 & Customs declaration card เราก็กรอกให้เรียบร้อย ที่กรอกได้ก็เพราะได้ข้อมูลจากที่นี่แหละค่ะ
ทานข้าวอิ่มหนำสำราญ ก็ขอหลับอีกซักตื่น จากนั้นก็สะดุ้งตื่นอีกรอบ อ้าวดูเวลาใกล้แล้วนี่นา ตื่นๆ ตื่นๆ เตรียมตัวได้แล้ว ใส่รองเท้า ทุกอย่างเตรียมพร้อม

เบื่อมากๆเลยอ่ะ ตอนเครื่องกำลังจะ Landing เนี่ย มันวิงๆเวียนๆ หูก็อื้อ แต่ซักพักก็หาย ว้าว ว้าว เนี่ยเหรอเมกา ว้าว เห็นแล้วอยากกลับบ้านจัง มันช่างหนาวเหน็บอะไรเช่นนี้ อ้าวรีบเดินเข้าคุณ ต ม.
รออยู่ และแล้วก็ถึงด่านตรวจ รีบมองหาตรง Visitor เห็นแล้วไม่แน่ใจถามพี่เจ้าหน้าที่หน้าเข้มซะหน่อย สรุปว่าถูกแล้ว จากนั้นก็รอคิว คนเยอะ แต่ก็มีหลายช่อง สบายหน่อยค่ะ รอไม่นาน
ถึงคิวเราแล้ว ส่งเอกสารทุกอย่างให้พี่ ต ม. หน้าตี๋ เค้าก็ถามว่ารู้จักแฟนยังไง เรียกแฟนว่าอะไร จะแต่งงานเมื่อไหร่ คุณอยู่ที่นี่ได้สามเดือนนะรู้ใช่มั้ย แต่ถ้าแต่งงานภายในเก้าสิบวันก็ไม่เป็นไร
เตรียมปรับสถานะ จากนั้น เค้าก็พูดว่า have a nice day bye วู้ วู้ รอดแล้วๆ จากนั้นก็เดินไปรับกระเป๋า อื้อหือ หนักเอาการนะเนี่ย แต่ก็มีคนใจดีช่วยยกค่ะ โชคดีจัง เราก็ไหว้เค้าแบบไทยๆแล้วพุดว่า
ขอบคุณค่ะ เค้าคงงงแฮะ ต่อด้วย Thank you so much พอเข็นรถไปได้ซักพัก ก็ผ่านพี่ศุลกากร(Customs) ถามเราว่ามีของอะไรที่ต้องสำแดงมั้ย อย่างเช่นพวกอาหาร และอื่นๆ เราก็บอกว่า ไม่มี
อยากจะเอามาเหมือนกันค่ะ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรก กลัวจะมีปัญหา ก็ส่งมาทีหลัง เดินมาอีกนิดนึง ก็ตรวจกระเป๋าอีกรอบ ถึงคิวเราเค้าก็ถามอีกที แล้วเราก็เตรียมยกกระเป๋า อ่อ ลืมบอกค่ะว่ายื่น Passport
& Customs declaration card ก่อนค่ะ ดีจังค่ะเจอเจ้าหน้าที่ใจดีช่วยยก เค้าพูดกับเราด้วยนะคะว่าสวัสดีตอนเค้าเห็น Passport น่ะค่ะ

เฮ่อ เสร็จสิ้นแล้วค่ะ หลังจากที่เจอศุลกากรใจดี จากนั้นก็หาทางออกเดินไปเรื่อยๆ เดินๆ 5 4 3 2 1 นั้นไง ใครน๊าหน้าคุ้นๆถือช่อดอกไม้ยืนชะเง้อชแง้มองหาใครอยู่ ฮ่าฮ่า แฟนเราเอง หุหุ หวังว่าคงเป็นประโยชน์
กับเพื่อนๆบ้างนะคะ (อย่าลืมนะคะ อย่าบอกตัวเองว่าทำไม่ได้ ทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำ) จบแล้วค่ะ บ๊าย บาย

จุดเริ่มต้นของการเดินทาง

Plane ticket = ตั๋วเครื่องบิน
Boarding pass = บัตรแสดงหมายเลขที่นั่ง เที่ยวบิน หมายเลขประตูขึ้นเครื่อง
Terminal = อาคารผู้โดยสาร
Departures = บริเวณสำหรับผู้โดยสารขาออก
Arrivals = บริเวณสำหรับผู้โดยสารขาเข้า
Departure card = บัตรผู้โดยสารขาออก
Arrival card = บัตรผู้โดยสารขาเข้า
Immigration = ด่านตรวจคนเข้าเมือง
Passport control = จุดตรวจสอบเอกสารของนักเดินทาง
Take off = เครื่องบินออก
Landing = เครื่องบินลงจอด
Landed = เครื่องลงแล้ว
Delayed = เครื่องบินออกช้า หรือมาถึงช้า
Lavatory = ห้องน้ำ
Fasten seat belt = กรุณารัดเข็มขัดนิรภัย
Transit = การเปลี่ยนเครื่องบิน
Baggage claim = จุดรับกระเป๋า

อันนี้เผื่อเป็นประโยชน์กับเพื่อนๆนะคะ

viewtopic.php?p=361437#p361437 Little Girl, K1-2008 สัมภาษณ์ไก่ Oct14,08 รับวีซ่า Oct16,08


Last edited by Little Girl on Thu Apr 30, 2009 7:25 pm, edited 3 times in total.

เดินทาง(คนเดียว) K1-2008 ปุ๊ก by Asian Airline @LA,CA Ramenjung Wed Nov 12, 2008 6:03 pm


หวัดดีค่ะสาวๆ ปุ๊กมาถึงอเมริกาเรียบร้อยโดยสวัสดิภาพ
เอาประสบการณ์ขึ้นเครื่องและประสบการณ์เข้าเมืองมาแชร์ให้ฟัง
เริ่มจากสนามบินสุวรรณภูมิของเรา ปุ๊กเดินทางด้วยสายการบินเอเซียน่าแอร์ไลน์
ไฟล์ 1.15น. เช็คอินกระเป๋า2ใบ ใบละ 23 กิโล (ชั่งมาแล้วเรียบร้อย อิอิ)
มีน้องนุ่นกับน้องแพรวตามมาส่งถึงที่เลย
สองสาวพาปุ๊กไปหาข้าวกินก่อนระหว่างรอเครื่อง และอยู่รอส่งจนเข้าเกทเลย
โดยเฉพาะเจ้านุ่น แทบจะลากพี่ไปส่งถึงเกทนู่นถ้าเจ้าหน้าที่เค้าไม่ห้ามอ่ะ
ขอบใจมากนะจ๊ะสองสาว อิอิ
เริ่มกันเลยนะ (จะไม่ลงรายละเอียดเยอะนะคะ ช่วงนี้งานเข้าทำใจนิดนึง)
รอเครื่องที่เกท D2 ค่ะ กรุณาไปก่อนเวลาเพราะว่าอาจจะงงและสงสัยเล็กน้อย
ก่อนขึ้นเครื่องถ้าอยากเอาขนมหรือของกินขึ้นไปเอาไปได้ค่ะ
แต่ถ้าเป็นน้ำหรือเครื่องดื่ม แนะนำให้ไปซื้อร้านที่เค้าซีลถุงให้จะสามารถเอาขึ้นเครื่องได้
(ของเหลวที่มีขนาดมากกว่า 100ml เค้าไม่อนุญาติให้นำขึ้นนะคะ
และถ้ามีของเหลวที่น้อยกว่า 100ml ต้องเอาใส่ถุงพลาสติกใสด้วย อิอิ)
เครื่องออกแล้ว สายการบินเกาหลี มาถึงก็ คัมซามิดะ แปลว่าขอบคุณค่ะ
(นั่งเครื่องร่วม 16 ชั่วโมง ไม่รวมเหล่หนุ่มที่เกาหลี ได้มาคำเดียว อิอิ)
แอร์คนสวยก็มาถามเราว่าจะเอาน้ำส้มหรือน้ำเปล่า กินๆๆๆ
แล้วก็หลับ พอใกล้ๆจะถึง ประมาณ6โมงเช้าเห็นจะได้ (ตามเวลาท้องถิ่น)
แอร์คนสวยก็เสิร์ฟโจ๊กให้เรา เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเกาหลีมีโจ๊กด้วย
แถมใส่หมูก้อนๆเหมือนบ้านเราเลย อร่อยดี อิอิ
เครื่องลงแล้วค่ะ 8.20 น. พอลงเครื่องปุ๊บก็เดินไปทาง Transit เพราะเราจะรอต่อเครื่อง
ตอนแรกว่าจะทัวร์เกาหลี แต่ดูจากสภาพอากาศและความเอ๋อของเรา
เอาไว้รอบหน้ามากะคุณสามีค่อยทัวร์จะดีกว่า อิอิ ช้าแต่ชัวร์
บริเวณที่รอต่อเครื่องของสนามบิน Inchoen เกาหลีน่าอยู่มากค่ะ
ใครใคร่ง่วงมีที่นอน ใครอยากอาบน้ำมีที่อาบน้ำฟรี(เสียแต่ค่าสบู่เท่านั้น)
มีล๊อบบี้นั่งเล่น มีอินเตอร์เนตฟรี Wi-fi แต่ต้องต่อทุกๆ30นาทีนะคะ
ภายในสนามบินกว้างมากๆ ปุ๊กรอต่อเครื่อง9ชั่วโมง
ได้มีโอกาสแชทกะสาวๆ เปิดวีดีโอคุยกะแม่และเจ้าเอ๋ย
เซย์ไฮที่รัก หมดเวลาไปแล้ว 5 ชั่วโมง
ที่เหลืออีก 4 ชั่วโมงก็ตามสเตป ช๊อปๆๆๆๆ กินๆๆๆๆ
ไม่ได้หลับเลย กะไปหลับบนเครื่อง
ได้เวลาแล้ว ไปเช็คเกทกันค่ะ ของปุ๊กได้เกท 40 เดินอ่วมเลย
ไปนั่งรอ ระหว่างรอเจอคุณแม่(แกอายุเท่าแม่ปุ๊กอ่ะ ไม่ได้ถามชื่อ)
มารอต่อเครื่องไปแอลเอเหมือนกัน แกมากะลูก2คน ใจชื้นหน่อย มีคนคุยภาษาไทยด้วยแล้ว
ขึ้นเครื่องไปแอลเอ เจอน้องอีกคน เดินขึ้นเครื่องถือพาสปอร์ตไทย
น้องเค้านั่งข้างหลังๆแฟนมารับ ออกอาการอิจฉาเล็กน้อย เพราะเราหากินด้วยตัวเองรุ่นนี้
นั่งเล่นรอไปเรื่อยค่ะ แอร์สาวเรามาแล้ว เสิร์ฟน้ำ ขนม
อีกสักพักมาอีกละ อาหารเย็น มีเมนูเกาหลีและเมนูตะวันตกให้เลือก
ปุ๊กก็เลยขอชัวร์ เลือกสเต๊กดีกว่า มีสลัดและแอปเปิ้ลชีสเค้กด้วย อาหย่อยๆ
แล้วเค้าก็มาแจกที่ปิดตา ไล่ให้นอน ถ้าไม่ง่วงดูหนังไปค่ะ
หนังมีหลายเรื่องมาก เกมส์ก็มี ดูไปหลับไป
ตื่นอีกทีก็ประมาณตี2 ตี3 บ้านเรา
เครื่องสั่นมากๆเพราะว่าบินข้าม Pacific Ocean
จะอ้วกให้ได้เลย ยาแก้เมาเอาไม่อยู่ เดินเข้าออกห้องน้ำเป็นว่าเล่น
จนใกล้ๆจะถึงปลายทาง เครื่องค่อยนิ่งลงหน่อย
รอบนี้แอร์เสิร์ฟข้าวหน้าซีฟู๊ดเกาหลี มีกิมจิใส่กล่องมาด้วย
ขอบอกว่าอาหย่อยกว่าบ้านเราเยอะ กิมจิเค้ารสชาติดีมากๆเลย
รู้งี๊แวะซื้อติดมือมาด้วยก็ดีอ่ะ เสียดาย เอาไว้รอบหน้า
แล้วเคาก็แจกฟอร์มให้เขียนค่ะ I-194 และใบดีแคลร์ของเรา
(ขอบคุณพี่แนทมา ณ ทีนี้นะคะ ปุ๊กปริ๊นซ์ตัวแปลของฟอร์มมาเลยรอดไป กรอกได้เรียบร้อย อิอิ)
ลงๆๆ เครื่องมาถึง LAX แล้ว ตื่นเต้นๆ
ลงเครื่องปุ๊บก็เดินๆๆๆๆ สนามบินกำลังปรับปรุง มีงานก่อสร้างเป็นระยะๆ
เดินมาเรื่อยๆก็จะเจอตม.ค่ะ เคาน์เตอร์ของVisitorอยู่ไกลมากๆ เดินๆๆๆๆ
พอไปถึงเจ้าหน้าที่ก็บอกไปเลือกเอาเลย เนเตอร์ไหนว่างเข้าไปได้
เห็นละตำรวจหนุ่ม เอาคนนี้แหล่ะวะ เดินๆๆๆๆ
"Good Morning. How are you?" ทักก่อนเลยค่ะ ทักก่อนได้เปรียบ
"สวัสดีครับ คนไทยนี่เรา" อ่ะจ๊าก....พี่ตม.คนไทย รอดแล้วๆ
"ค่ะพี่" ยิ้มหน้าบานเลยเราทีนี้ สัมภาษณ์ภาษาไทยล้วนๆ
แล้วเค้าก็ถามว่ามาทำไร ก็บอกเค้าไปว่ามาแต่งงาน
ถามว่าเรามีลูกไหม๊ ทำไมไม่พามา ก็บอกเหตุผลไป
แล้วก็กำชับว่าให้เราแต่งงานภายใน90วันนะ โอเช....จัดไป
(ถ้าพี่พอลไม่เกิดอาการเปลี่ยนใจกระทันหันอ่ะนะ อิอิ)
เสร็จแล้วก็เดินออกมาเอากระเป๋าค่ะ ขอบอกว่ารอนานมากๆ แถมเครื่องติด2-3รอบ
เจ้าหน้าที่ต้องปีนขึ้นบนสายพานแล้วไปลากเอากระเป๋าลงมา
ได้กระเป๋าแล้ว พร้อมออก(จากที่นี่)เดินเลยค่ะ ไปสำแดงของกัน
เจ้าหน้าที่เป็นอัฟริกันอเมริกัน ท่าทางดุ๊ดุ เอาละสิ
"Where are you from?" ตอบไป "Thailand"
"Come here for study or travel?" ถามได้นะลุง กระเป๋า2ใบอย่างเบิ้ม
"I'm here for marry" แกบอกกลับมาเสียงดังมาก อายเค้าฉิบเลย
"Really!! Oh.....My heart is broken" แหม....ลุงแกจีบมากี่คนแล้วฟระเนี่ย
แล้วแกก็ถามว่ามีอะไรจะสำแดงไหม๊ ก็บอกไปว่าไม่มี(แอบพกมาม่ามา20ห่อ แต่บอกไม่มี)
เค้าก็บอกงั้นไปเลย โชคดี เย้ๆดีใจผ่านแล้วๆ
ออกมาด้านนอก เห็นซาละเปาอยู่ลิบๆ ดันรถเข็นทิ้งแล้วกระโดดกอดคอจุ๊บๆๆๆๆ คิดถึงอย่างแรง
ไม่เจอกัน 6-7 เดือนทำไมแฟนเราหล่อขึ้นจมเลย อิอิ
หลังจากนั้นไม่ต้องบอกนะสาวๆ อิอิ เซนเซอร์ๆ
สุดท้ายขอบคุณบ้านหลังใหญ่พี่น้องใจดีที่นี่ ที่ทำให้วีซ่าของปุ๊กเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว
ขอบคุณพี่แนท , พี่โจ้ , พี่แทม(พี่พอลชอบกระเป๋าอย่างแรง)
น้องอ้อม , พี่โบว์ , พี่กุ้ง , พี่สุ , พี่น้อง , แจง , ปุ๊กสวย(น้อยกว่าเรา)
พี่ทิพย์ , พี่ไก่ทั้งสองคน และพลพรรคเอ็มเอสเอ็นจำกัด
ไว้เจอกันที่อเมริกานะคะสาวๆ ช่วงนี้ขอไปเก็บสะสมแต้มก่อน
ร๊าก..........ทุกคนเหมือนเดิมนะคะ

เดินทาง K1-2008 นันท์ถึง AK on Nov16,08 by China Airlines nunnyk Mon Nov 17, 2008 6:56 am

รายงานตัวค่ะ ถึง Alaska แล้วค่ะ พร้อมหิมะ..ขอบคุณทุกคน

สวัสดีค่ะ ตอนนี้นันท์อยู่ Anchorage Alaska แล้วค่ะ เครื่องออกจากสุวรรณภูมิประมาณเกือบ 9.00 น. วันอาทิตย์(เมืองไทย) ถึงเมกาวันอาทิตย์ตอนประมาณ 8.30 น. นันท์เดินทางโดย China Airlines ไปต่อเครื่องที่ไทเป จากไทเป ก็ตรงมา Anchorage เลยค่ะ รวมเวลาบนเครื่องก็ประมาณ 10 ชั่วโมงกว่า ๆ การเดินทางเรียบร้อยดีค่ะ ไม่มีอะไรตื่นเต้นค่ะ โชคดีที่แฟนมารับ เดินทางกะแฟน ตอนตรวจ ตม. ที่เมกา ก็เข้าแถวเดียวกะแฟน(ยูเอสซิติเซ่น) ตรวจพร้อมกัน ตม. ไม่ตามอะไรสักคำเลยผ่านง่ายกว่าที่คิดมาก ตอนแรกนันท์กังวลกลัวว่าจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า แต่ก้ผ่านไปได้ด้วยดี...อากาศหนาว เมื่อเช้าตอนมาหิมะตก ตอนบ่าย ๆ ก็ตกอีกรอบ ตอนนี้ยังงง ๆ อยู่เหมือนเมื่อวานยังกินข้าวกะแม่อยู่เลย แต่วันนี้มาอยู่เมกาแล้ว..

ขอบคุณสำหรับเพื่อน ๆ น้อง ๆ ที่ให้คำแนะนำและข้อมูลดี ๆ เสมอมา โดยเฉพาะ natty (นันท์ทำ passport เล่มใหม่ก่อนมาตามคำแนะนำของแนทแล้วค่ะ ตอนมาก็เลยต้องใช้ passport 2 เล่ม เพราะวีซ่าอยู่เล่มเก่า) แต่ก็เรียบร้อยดีค่ะ ทำให้ถึงเมกาอย่างเรียบร้อยดี และขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะค่ะ ตั้งแต่วันสัมภาษณ์จนถึงวันนี้ ขอบคุณพี่เอ๋ ที่ให้คำแนะนำในการเตรียมตัว คิดว่าเราน่าจะได้มีโอกาสเจอกันบ้างนะค่ะ

ขอบคุณอีกครั้งค่ะ...

viewtopic.php?p=349356#p349356 K1 2008 สัมภาษณ์นันท์ Sept10 รับ Sept12,08 @AK
viewtopic.php?p=349963#p349963 K1 2008 รับวีซ่านันท์ Sept12,07


Last edited by nunnyk on Mon Nov 17, 2008 4:10 pm, edited 1 time in total.

เดินทาง K1-2009 แพร Mar23,09 by Korean Airline @JFK,New York parisantonic Fri Apr 03, 2009 5:21 pm

ก่อนอื่นต้องขอโทษด้วยนะคะที่เข้ามาแชร์ประสบการณ์ช้าไปนิดนึง
แพรเดินทางวันที่ 23/03/09 สายการบินเกาหลี เวลา 01.35 น.ไปเปลี่ยนเครื่องที่เกาหลี - นิวยอร์ค JFK-เวอร์จิเนีย (นอร์ฟอค ) แพรเช็คอินที่เคาน์เตอร์ M ขอระบุที่นั่งริมหน้าต่าง มีที่พิงศรีษะตอนนอนหลับบนเครื่อง แพรได้บอดิ้งพาสมา 3 ใบ จากกรุงเทพ -เกาหลี- เวอร์จิเนีย นั้นหมายความว่าแพรไม่ต้องเช็คอินอีก กระเป๋าทึ่โหลดใต้เครื่อง 2 ใบ หนัก 40 กก. ถือขึ้นเครื่องอีก 1 ใบ หนัก 9 กก.
หลังจากเช็คอินก็จะได้ใบสีขาวจากเคาน์เตอร์ เป็นใบขาออกนอกประเทศ ให้เรากรอกลงในใบนั้นก่อนเข้าไปต่อแถวตรวจอิมมิเกรชั่น เมื่อกรอกเสร็จเดินเข้าไปช่องที่เฉพาะพาสปอร์ตคนไทยได้เลยคะ เอกสารที่ยื่นตรงอิมมิเกรชั่นที่ไทยก็มี พาสปอร์ต - บอดิ้งพาสทั้งหมด -ใบขาออกนอกประเทศที่เรากรอกไว้ก่อนหน้านี้ เจ้าหน้าที่จะเช็ค แล้วคืนกลับมาให้เราทั้งหมด ใบขาออกจะถูกติดแม็กไว้กับพาสปอร์ต ไม่ต้องแกะออกนะคะ เก็บไว้เมื่อเราเดินทางกลับมาเมืองไทยเมื่อไหร่ก็ตาม ทางอิมมิเกรชั่นที่ไทยจะดึงออกไป
หลังผ่านการตรวจทางอิมมิเกรชั่น ก็เดินเ้ข้าไป เดินหาจอมิเตอร์ หรือบอร์ดเพื่อจะดูว่าไฟล์ทของเราไปขึ้นครื่องที่ไหน เดินไปตามเกทนั้นๆ ก่อนเข้าไปในเกทจะมีการตรวจอีกรอบจ๊ะ นั่งรอที่เกทไปเรื่อยๆ หลับบ้าง ตื่นบ้าง เล่นเกมส์ อ่านหนังสือ จนเวลาที่เครื่องออก ก้เข้าแถวยื่นตั๋ว- พาสปอร์ต ให้กับเจ้าหน้าที่ ก่อนขึ้นเครื่องให้เช้คว่าเรานั่งตรงไหน เมื่อขึ้นไปบนเครื่องให้ดูที่นั่งของเราบนศรีษะที่วางกระเป๋า สัมภาระ จะบอกที่นั่งของเรา เช่น เลขที่นั่ง K-48 เมื่อวางสัมภาระเราแล้ว เจอที่นั่ง ให้ตรวจสอบที่วางแขนตรงที่เรานั่ง เป็นปุ่มอำนวยความสะดวก จะมีปุ่มต่างๆ บางสายการบินจะมีรีโมททีวี มีีทีวีจอเล็กๆหน้าที่นั่งเราให้เราเลือกดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกมส์ ตามใจชอบ แพได้ที่นั่งติดหน้าต่าง มีจอทีวีหน้าที่นั่ง ...เอาละเริ่มการเดินทาง มาร่วมกันเมื่อยขา ก่อนจะถึงมกา และโบกมือ บายบาย ไทยแลนด์ เริ่มต้นนับหนึ่งกันเล้ยยยยย

ช่วงนั่งบนเครื่องจากกรุงเทพฯ มาเกาหลี มีโจ๊กเกาหลีเสริฟร้อนๆ ขอบอกว่าโจ๊กของเขาหรอยจังหู ทานจนหมดเกลี้ยงเลย ถ้าไม่เกรงใจหนุ่มเกาหลีที่นั่งข้างๆ แพรคงเอานิ้วปาดถ้วย แต่ยังไงก็ต้องสวมความเป็นกุลสตรีไทยนิดนึง จากกรุงเทพฯ เกาหลีใช้เวลาประมาณ 5-6 ชม.
เื่มื่อลงเครื่องก็อ่านตามป้ายเปลี่ยนเครื่อง เดินไปตามนั้น เจอด่านตรวจที่เกาหลีอีกแล้ว แพรถอดเสื้อผ้า เอ๊ย บ่ใช่ ถอดรองเท้า เข็มขัดให้เขาตรวจๆ จนหนำใจ แล้วเดินไปนั่งรอที่เกทตามสูตรเดิม ช่วงนั่งรอเปลี่ยนเครื่อง ประมาณ 2 ชม. 40 นาที แฟนก็โทรมาอัพเดทว่าเราเป็นไงบ้าง ชะตากรรมบนเครื่องดีร้ายแค่ไหน นั่งคุยกับแฟนนานไปจนตัวเองลืมว่าเปิดใช้โทรศัพท์ของ Dtac ข้ามประเทศ 1 อาทิตย์ ค่าโทรศัพท์คงหลายตังค์ ทั้งรับ ทั้งโทร เลยต้องจูบลากับแฟน เพราะเสียดายตังค์
ช่วงที่นั่งเครื่องจากเกาหลี มา นิวยอร์ค JFK นานมากกกกกกกก นั่งจนเมื่อยก้น เมื่อยขา ปวดหลัง เดินไปมาบนเครื่องก็ยังไม่ช่วยให้ดีขึ้น สรุปนอนดีกว่าตื่นมาตอนเขาเสริฟอาหาร ได้กลิ่นหอมของบะหมี่เกี๊ยว กินอีกแล้วครับพี่น้อง รอบนี้อาหารแค่พอผ่าน รู้งี้ห่อบะหมี่เกี๊ยวชายสี่ มาสะก็ดี ( ล้อเล่นคะไม่ต้องห่อปิ่นโตถือขึ้นเครื่องมานะจ๊ะ ) หลังจากนั้น แอร์คนสวยแจกฟอร์ม I-94 และ ใบดีแคลร์ กรอกให้เสร็จก่อนลงจากเครื่อง

มาว่ากันถึงอิมมิเกรชั่นที่นิวยอร์ค แถวยาวมากกกกก เที่ยวที่มามีแต่นักศึกษา- นักเรียน มีแต่ข่อยนี่แหละ ที่มาวีซ่าคู่หมั้น เจอพี่อิมผิวดำ ถามคำถามเหมือนตอนสัมภาษณ์ที่กงสุลเลย พิมพ์ลายนิ้วมือ ถ่ายรูปตามสูตร เสร็จจากนั้นก็ให้นั่งรอในห้อง ตรวจสอบเอกสาร ใช้เวลาประมาณ 15 นาที พี่อิมก้เรียกไปรับพาสปอร์ต หลังผ่านการตรวจจากพี่อิม ก็มาถึงดีแคลร์ของที่เราเอามา ไปรับกระเป่าทั้ง 2 ใบ ทีเอาลงมาจากสายพาน แพรเป็นคนสุดท้ายที่ผ่านด่านพี่อิม กำลังเดินจะไปเอารถเข็น เจอพี่อิมผิวดำ เดินเข้ามาช่วยยกระเป่า แล้วเข็นรถไปช่องตรวจกระเป๋าดีแคลร์ แหม... วันนี้เจอคนใจดี ถามพี่อิมว่าเราจะไปอาคาร 3 ไปทางไหน พี่อิมใจดีเดินไปส่ง เราก็กล่าวขอบคุณในความมีนํ้าใจ พี่อิมผิวดำอยากจะเปลี่ยนคำขอบใจเป็นเงินทิป ขอเงินทิปคะ เราก็นึกว่าใจดี มีนํ้ใจกับสาวน้อยอย่างเรา ด้วยความเป็นกาวตราช้าง อย่างเรามีหรือจะให้ แพรไม่ยอมให้ทิป พี่อิมผิวดำคนนั้นก็ไม่ยอมไป พูดมาก แพรเลยตัดความรำคาญ ยื่นให้ไปเลย 5 เหรียญ เท่าทุกวันนี้ยังไม่เล่าให้สามีฟังเลย กลัวโดนบ่น

มาต่อกับการนั่งรอเครื่อง เกือบๆ5 ชม. เดินไปซื้อเบอร์เกอร์แก้หิว นั่งทานไปเรือยๆแฟนก็โทรมาเช็คเรทติ้งอีกแล้วครับพี่น้อง แฟนดันมาเล่าข่าวเครื่องบินตกที่เมกา มีคนเสียชีวิต เออ...ให้ได้อย่านี้สิแฟนเรา คนกำลังเดินทางดันมาเล่าข่าวที่สร้างสรรหู สร้างสรรต่อมประสาทความกลัว อีกแล้ว
มาถึงตอนนั่งเครื่องจาก นิวยอร์ค ไปนอร์ฟอค เป็นเครื่องบินลำเล็ก มีผู้โดยสารน้อย กว่าเครื่องจะตั้งลำขึ้นต้องวนในสนาม 30 minutes พอตอนตั้งลำได้แล้ว เครื่องบินก็แกว่งไปมา นึกถึงตอนที่แฟนเล่าข่าวเครื่องบินตก ใจฝ่อเลยคะ .นึกใจว่า ถ้าวันนี้ตรูรอดไปได้จะจัดการแฟนให้สาสม โทษฐานที่ปลุกระดมต่อมความกลัว
ณ วินาทีนั้นคิดว่าเราต้องตายแน่ๆ แพรนั่งหลับตา อัญเชิญหลวงพ่อทุกองค์ ทุกวัดเท่าี่ที่ตัวเองรู้จัก... ได้ผลอย่างไม่น่าเชื่อ..เครื่องสงบ บินตามปกติ ใช้เวลาบินประมาณ 1 ชม. ลงเครื่อง มาเจอสุดที่รักยืนทำท่าหล่อ รอคอย กระโดดจุฟๆ พองาม (หลังจากนี้ขอเซ็นเซอร์...ไปจัดการแฟน )

ข้อแนะนำ่ก่อนเดินทาง
1 มาถึงสนามบินก่อนเวลา 2-3 ชม.
2 เช็คเอกสารให้พร้อมก่อนออกจากบ้าน
3 ทานอาหารก่อนเดินทาง ไม่แนะนำให้ทานส้มตำปลาร้าถ้าลำไส้ท่านไม่ชิน เพราะอาจจะำำทำให้อรรถรสในการเดินทางไม่สนุก เพราะท่านต้องเข้าห้องน้ำบ่อย
4 นำหนังสืออ่านเ่ล่น เกมส์ Ipod แก้เซ็งช่วงรอเปลี่ยนเครื่อง
5 กางเกงที่สวมใส่ ควรจะเป็นกางเกงที่สบายตัว ไม่ัรัดจนเกินไป อย่าลืมว่าต้องนั่งบนเครื่องหลายชั่วโมง อาจจะทำให้น้องหนูของท่านหายใจไม่สะดวก ไม่แนะนำให้นุ่งกางเกงยีนส์ัรัดติ้ว
6 ถ้าภาษาปะกิตท่านโยกเยก ไม่แข็งแรง แนะำนำท่านให้ซื้อ ดิคชั่นนารี ติดตัวไปด้วย เผื่อหนุ่มฝรั่งหล่อเข้ามาถามชื่อจะได้บอกได้
7 ก่อนเดินทางอย่าดื่มนํ้าเยอะ จะรบกวนเพื่อนบ้านที่นั่งข้างเคียง เพราะท่านต้องเข้าห้องนํ้าเป้นว่าเล่น **แต่ถ้าคนนั่งข้างเคียงป็นหนุ่มหล่อ แนะนำให้ดื่มนํ้ามากกว่า 2 แกลลอน เพราะท่านจะไ้ด้คุยกับหนุ่มหล่อตลอดเวลา ช่วงขอทางไปห้องนํ้า **
8 สุดท้ายก่อนเดินทางให้ไปกราบพ่อแม่ขอพรจากท่าน ถ้าอยู่ไกล ท่านควรใช้วิธีโทรไปคุย พรจากพ่อแม่เป็นพรอันประเสิรฐที่สุดจ๊ะ

วันที่ 28/03/09 ได้แต่งงานเรียบร้อย ปิดสมาคมนิเวศน์คานทอง หน้าที่ภรรยาเริ่มต้นอีกครั้ง


Last edited by parisantonic on Sat Oct 31, 2009 8:21 pm, edited 3 times in total.

เดินทาง K1-2009 ญานี Apr2009 @Norfolk, Massachusetts hathaiyani Wed Jul 01, 2009 6:23 pm

สวัสดีเพื่อนๆทุกคนค่ะ...พี่ญานีเดินทางด้วยวีซ่าคู่หมั้นหรือ K1 ค่ะ...เดินทางออกจากกรุงเทพฯบ้านเราตั้งแต่คืนวันที่ 13 เม.ย.52 ค่ะ...วันสงกรานต์ และวันเสื้อแดงชุมนุมใหญ่ค่ะ...ขลุกขลักน่าดู...เขาว่าออกบ้านไม่ดูฤกษ์ยามอุบากองค่ะ...

พี่ญานีเดินทางด้วยสายการบินไทย...กรุงเทพ-ลอนดอน...อบอุ่นค่ะ...ผู้โดยสารเต็มลำค่ะ ...แถมได้นั่งแถวกลางระหว่างหนุ่ม จีนกับฝรั่งค่ะ...ใช้เวลา 12ชั่วโมงกับ20นาที...มาลงที่สนามบิน Heathrow, London ค่ะ..จะเดินทางต่อด้วยสายการบินอเมริกัน แอร์ไลน์ หรือ AA...พอลงจากเครื่องก็เดินตามลูกศรค่ะ...Flight connecting...มาถึงจุดตรวจ...ตรวจอย่างละเอียด... ถอดรองเท้า เข็มขัด...แทบจะแก้ผ้าเลยล่ะค่ะ...ถึงเค้าเตอร์ Check in สายการบิน AA...เจ้าหน้าที่ก็ให้ Boarding Pass มาค่ะ...แต่ไม่โชว์ Gate no นะคะ..ต้องดูที่ Mornitor...จะโชว์ก่อน Boarding time ประมาณ 15 นาที...และเค้าจะให้เอกสารมากรอก 2 ใบค่ะ..ใบที่1 เป็นเรื่อง Declare ของ....อีกใบก็จะเป็น Departure record หรือ I-94 ...ใบนี้จะบอกอายุของวีซ่าค่ะ...90วันค่ะ...และใบนี้ต้องใช้ตอนส่งเรื่องปรับสถานภาพนะคะ...ถึงเคาท์เตอร์ Check in สายการบิน อเมริกัน...ก็ตรวจเข้มอีกค่ะ...รื้อข้าวของที่เรา Hand carry มาทั้งหมด...บนเครื่องเจ้าหน้าที่เค้าก็ไม่สนใจเราเล้ย...ไม่เหมือนการบินไทยค่ะ....

จากสนามบิน Heathrow, London ถึง สนามบิน Logan, Boston ใช้เวลา 7 ชั่วโมงกับ 25 นาที... แต่เหมือนนานเป็นชาติเลยล่ะค่ะ ...และถึงตอนนี้เราก็จะมีอาการมึนๆงงๆค่ะ...ถึงสนามบิน Logan, Boston ก็เดินตามลูกศรไปที่ Immigration ค่ะ...เค้ามี 2 แถว...ต่างชาติ กับ American citizen...พอถึงคิวเราต้องให้ซองวีซ่าที่สถานทูตอเมริกันให้เรามากับเจ้าหน้าที่ค่ะ...จากนั้นเจ้าหน้าที่ให้พิมพ์ลายมือ..ถ่ายรูป...สัมภาษณ์นิดหน่อย...และลงวันที่ใน I-94 ซึ่ง clip ติดกับหนังสือเดินทาง...พี่ญานีมาถึง April 14, 2009 และจะอยู่ได้ถึง July 13, 2009...หมายความว่าเราต้องแต่งงานภายใน 90วันค่ะ...เจ้าหน้าที่ช่วยเหลืออย่างดีและอวยพรให้โชคดี...แล้วก็ไปรับกระเป๋าต้องโชว์ใบ declare ค่ะ...เจ้าหน้าที่ก็ช่วยดิบดีค่ะ...

พี่ญานีอยู่ Norfolk, Massachusetts ค่ะ...ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ให้กำลังใจตลอดมาค่ะ...คงมีเรื่องถามไถ่กันอยู่เรื่อยๆ แล้วจะหมั่นเข้ามานะคะ...ขอบคุณค่ะ..พี่ญานี


Last edited by hathaiyani on Mon Oct 25, 2010 12:44 am, edited 2 times in total.

เดินทาง(คนเดียว) K1-2009 โบ Sept09,09 @San Francisco Bo-usa Thu Sep 10, 2009 4:53 pm

ตอนนี้โบอยู่อเมริกาเรียบร้อยแล้วค่ะ ก่อนมาก็เป็นกังวลหลายอย่างทั้งการเตรียมของ เตรียมเอกสารที่สำคัญเรื่องอาหาร กลัวจะมีปัญหากับ ตม. โบเดินทางโดยสายการบิน EVA ค่ะ ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เพราะระหว่างเดินทาง โบกินยาคลายกล้ามเนื้อ ทำให้หลับสบาย และเลือกที่นั่งที่ติดกับทางเดิน จะได้เข้าห้องน้ำหรือว่าลุกขึ้นเปลี่ยนอริยะบทได้ง่ายๆ แต่บางคนก็ชอบนั่งดูวิวใกล้หน้าต่าง ส่วนโบขอบายค่ะ มองไปก็มีแต่แปซิฟิก EVA แวะเปลี่ยนที่ไทเป 2 ชมใแป๊บเดียวค่ะ พอขึ้นเครื่องก็กรอกเอกสารเข้าเมืองที่แอร์ให้มาเลย เพราะโบกะจะหลับยาวเอกสารก็กรอกตามที่พี่ๆในนี้แนะนำ โบ Copy ไปด้วยก็กรอกตามนั้น อิอิ สบายไป

พอถึง SFO เมืองก็แวะเข้าห้องจัดผมเผ้าหน้าตาใหดูดีเพราะต้องเจอ ตม. เตรียมซองสีน้ำตาลและ passport ไว้เลย วันนั้นคนเยอะมาก กว่าจะถึงโบ ไอ้แถวที่โบเข้าดูเจ้าหน้าที่เขาก็ซักเก่งมาก แต่ละคนโดนกันน่วมเลย จะเปลี่ยนแถวก็ไม่ได้ ถึงคิวโบ เขาเห็นซองเอกสารก็บอก K-1
ถามคำถามเดียว You รู้ใช่ไหมว่าต้องแต่งงานภายใน 90 วัน โบตอบ Yes จบค่ะ
แกก็ปั๊ม Passport แล้วส่งคืนให้ ทุกอย่างก็ผ่านด้วยดี กังวลแทบตาย

ขอบคุณเพื่อนๆำำ พี่ๆ ใน web นี้มากค่ะ เพราะได้ความรู้จากที่นี่เยอะแยะจริงๆ มีความรู้สึกว่าช่วยโบจนได้วีซ่า แล้วยังส่งถึงอเมริกาด้วยความปลอดภัย
นึกไม่ออกถ้าไม่มีบ้านนี้ โบจะป็นงัย