ThaiLifeintheUSA

จำไม่ได้ว่าเอาประสบการณ์เติ้ลมาลงหรือยัง
ถ้าซ้ำเดี๋ยวจะมาแจ้งลบนะคะ
เหมือนเอามาลงแล้ว แต่หาไม่เจอน่ะค่ะ

little wrote:Immigrant-2010 แม่ขอให้ลูกโสดเกิน21 Dec16เพิ่มJan11รับJan13

http://www.usvisa4thai.com/board/viewtopic.php?f=3&t=33829

ขออนุญาตเติ้ลเอาประสบการณ์เติ้ลมาวางอีกรอบนะคะ


ประสบกาณ์วีซ่าถาวรแม่ขอให้ลูกโสดเกิน21ปี(เติ้ล)สัมภาษณ์2010
ตอนยื่นเรื่องแม่ถือกรีนการด์ ตอนนั้นผมอายุเกิน 21 ปี ยังโสดคับ
เคสจะอยู่ในประเภท จำกัดลิมิตของวีซ่า ซึ่งจะมีโค้วต้าในแต่ละปี
Family Second Preference (F2)B: Unmarried Sons and Daughters (21 years of age or older)

อ้างอิง http://travel.state.gov/visa/immigrants/types/types_1306.html#4

ยื่นแบบฟอร์ม I-130 ( http://www.uscis.gov/files/form/I-130.pdf) ที่ USCIS จ่ายค่าธรรมเนียมและเอกสาร

ได้รับใบเสร็จรับเงิน Receipt notice หรือเรียกว่า NOA 1 ในเอกสารจะมี Receipt Number ขึ้นต้นด้วย SRC-xx-xxx-xxxxx เพื่อไว้เช็คเคสออนไลน์ที่ https://egov.uscis.gov/cris/caseStatusSearchDisplay.do

เอกสารที่จะต้องยื่น และ จะต้องจัดส่งเอกสารไปตามที่ไหน ก็ขึ้นกับพ่อหรือแม่ พี่หรือน้องที่ยื่นเรื่องให้อยู่รัฐไหน

ตามคำแนะนำนี้จะบอกไว้หมดนะครับ http://www.uscis.gov/files/form/i-130instr.pdf


Priority Date - 26/08/2002
Receipt Date- 28/08/2002

รอแล้วก็รอ ระหว่างรอ เช็คสถานะเรื่องของเคสว่าถูกพิจารณาหรือยัง ที่ https://egov.uscis.gov/cris/processTimesDisplay.do
เลือก service center ที่รับรื่องเคสเราไว้ และกดปุ่ม service center processing dates โดยดูในหัวข้อ I-130 ช่อง Permanent resident filling for an unmarried son or daughter over 21 แต่ถ้าคนทำเรื่องให้เป็น U.S. citizen ก็ดูในช่อง U.S. citizen filing for an unmarried son or daughter over 21 (กรณีอายุต่ำกว่า 21 ให้ดู แถว under 21 ของ U.S. citizen หรือ Permanent resident )

แม่ผมสอบได้ Citizen ไปอัพเกรดเคสที่ได้ยื่นไว้ โดยถ่ายสำเนา Citizen ไปติดต่อที่ USCIS
Upgrade Case - September /2006

รอ ร้อ รอๆๆ นานมาก 6 ปีผ่านไป รอจนจะลืมแล้วครับ

เคสอนุมัติ
Approval Date - 09/06/2008 ได้รับเอกสาร I-797C, Notice of Aciton หรือเรียกว่า NOA 2
จะแจ้งวันที่เคส Approval และ Section ของผมเป็นเคส Unmarried child (age 21 or older of U.S. Citizen)

หลังจากขั้นตอนนี้ เรื่องจะส่งต่อไปที่ NVC (National Visa Center)http://travel.state.gov/visa/immigrants/info/info_3180.html

จะติดตามเคสติดต่อ NVC ได้โดยตรงhttp://travel.state.gov/visa/immigrants/info/info_3177.html

หลังจากเคส Approval จะได้ Case Number ขึ้นต้นด้วย BNK โทรเช็คเคสนัมเบอร์ได้ ที่ NVC เป็นระบบโทรศัพท์อัตโนมัติ
หรือจะคุยสายกับเจ้าหน้าที่ก็ได้ โดยใช้ เลข Receipt Number อ้างอิง Tel: (603)334-0700

รอ แล้วก็รอ ที่รอคอยกันนานแสนนานก็ตรงขั้นตอนนี้ครับ

รอคิวประกาศจาก VISA BULLETIN ของกระทรวงจะประกาศทุกเดือนครับ ว่าคนที่ยื่นเรื่องถึงวันที่เท่าไหร่ ปีไหน จะสามารถยื่นเรื่องขอวีซ่าได้
เช็คจาก http://travel.state.gov/visa/bulletin/bulletin_1360.html

ลำดับชั้นในตาราง VISA BULLETIN ตามลิงค์ด้านบนตามนี้ครับ

First: (F1) : ลูกของซิติเซ่น ที่ยังไม่แต่งงาน อายุเกิน 21 ปี
Second:F2A : ลูกของกรีนการ์ด อายุไม่เกิน 21 ปี (ยึดอายุตอนที่ยื่นเรื่องไว้ ถึงเรื่องจะผ่านมาจน ณ ปัจจุบันอายุเกิน 21 ก็ถือว่าอายุตอนยื่นเรื่องไว้ยังไม่เกิน 21) และยังไม่แต่งงาน
Second:F2B : ลูกของกรีนการ์ด อายุเกิน 21 ปี และยังไม่แต่งงาน
Third: (F3) : ลูกของซิติเซ่นที่แต่งงานแล้วมีการจดทะเบียนสมรส (ถ้าไม่ได้จดทะเบียนก็ถือว่ายังไม่ได้แต่งงาน แต่ตอนสัมภาษณ์ไม่ต้องบอกว่ามีลูกมีสามีหรือภรรยาแล้ว)
อายุต่ำกว่า 21 หรือ เกิน 21 ปี
Fourth: (F4) : พี่หรือน้องของซิติเซ่น

การที่เรายื่นเรื่องไว้คือการจองคิวไว้นั่นเองครับ เมื่อ VISA BULLETIN ประกาศถึงวันที่ และปีที่เรายื่นเรื่อง จึงจะสามารถดำเนินการยื่นเรื่องต่อขอกรีนการ์ดต่อไป
( หากตอนยื่นเรื่องขอไว้ อายุไม่เกิน 21 และพ่อหรือแม่เป็น ซิติเซ่น จะไม่มีคิวการรอคอยวีซ่าตรงส่วนนี้ครับ ไม่ต้องมาสนใจตรงนี้เลย สามารถส่งเอกสารดำเนินการไปได้เลย ใช้เวลาประมาณ 1 ปีเท่านั้น )

เคสผมจากเดือน May 2009 ประกาศกลางดือน เมษายน มาถึวคิวแล้ว ดูจากช่อง 1st เคสแม่เป็น citizen ขอให้ลูกอายุเกิน 21 ปี ระยะเวลาคอยของผม 7 ปี
ล่วงเลยมาเกือบ สองเดือน แม่ก็ไม่ได้รับเอกสารอะไรตอบกลับมา ก็เลยได้คุยกับน้อง Phanwasin ที่เคสเดียวกะผม รู้จักกันในบอร์ดนี้หร่ะครับ
น้องเค้ายื่นเรื่องไว้ september 2002

แต่น้องเค้าได้สัมภาษณ์เรียบร้อยแล้ว ผมเลยโทรบอกแม่ให้ไปติดต่อตามเคสครับ เพราะนานผิดปกติ แล้วน้องก็แนะนำให้เมลล์ไปถามที่ NVC อีกทาง

ตัวอย่างอีเมลล์ที่น้องแนะนำมาครับ ต้องขอบคุณน้อง Phanwasin ด้วยครับ ที่แนะนำและให้คำปรึกษาที่ดีมาก
---------------------------------------------------------------------------------------------------
To: NVCInquiry@state.gov

Subject:BNk2008xxxxxx

Dear Sir or Madam,

Please let me know the status of the following cases:

Case No. BNK2008xxxxxx

Name of Principal Applicant : ชื่อเราเอง
Principal Applicant's Date of Birth : เดือน/วัน/ปี

Name of Petitioner : ชื่อแม่หรือพ่อ
Petitioner's Date of Birth : เดือน/วัน/ปี

Thank you so much.

Respectfully,
ชื่อเราเอง
---------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่ผมเลยทำ Appointment นัดติดต่อเข้าไปตามเรื่องเคสครับ http://infopass.uscis.gov/
เจ้าหน้าที่บอก เคสผมตกหล่น รีบดึงเรื่องขึ้นมาให้ จะส่งเอกสารให้ไม่เกิน 2 สัปดาห์

Appointment Date - 15/06/2009 ทำเรื่องนัดเข้าไปตามเคส

ได้รับเอกสาร I-864 AOS (Affidavit of Support) ต้องจ่ายค่าธรรมเนียม $70 ,$400 และ เอกสาร DS-3032 (Choice of Agent form) ตัวนี้ผมได้รับทางอีเมลล์ด้วย และก็ได้รับอีเมลล์จากที่สอบถามสถานะเคสไป พร้อมกันพอดี
Receive AOS and DS-3032 - 19/06/2009

กำลังจะส่งเอกสารกลับไปที่ NVC ครับ
เหลือแค่ ส่งเอกสารกลับ และรอเอกสารชุดต่อไป + เรื่องถูกส่งมาไทย ตรวจสุขภาพ ขอใบรับรองตำรวจ รอเรียกสัมภาษณ์ต่อไป แห่ะ ๆ อีกหลายขั้นตอนเหมือนกันแห่ะ

รอมา 7 ปี ไม่ท้อครับ ใครรออยู่ สู้ ๆ เหมือนกันนะครับ

มาอัพเดตต่อนะครับ

ส่งเอกสาร DS-3032 (Choice of Agent form) กลับไปที่ NVC จากเมืองไทย ด้วย EMS ไปรษณีย์ไทย - 22/06/2009

ปัญหาเกิด ผมเช็ค Tracking เกือบ 2 อาทิตย์ เอกสารก็ยังไม่ถึง NVC เซ็งอย่างแรงครับ ทำเรื่องร้องเรียนไปที่ ไปรษณีย์ไทย ขอให้สอบสวน ร้องเรียนค่าส่งคืน ตั้ง 600 บาท
ใครเจอปัญหาล่าช้ามาก ๆ อย่างผม อย่าไปยอมนะครับ ต้องโทรตาม โทรเช็ค เอาค่าส่งคืนให้ได้ ทำเรื่องร้องเรียนไป 1 ก.ค. ได้เงินค่าส่งคืนมา 28 ก.ค. เกือบ 1 เดือน

ผมเลยต้องส่ง DS-3032 กลับไปใหม่ เข็ดเลยครับ ไปรษณีย์ไทย คงอาจเป็นโชคไม่ดีม้างครับ ไหงไปค้างที่ไหนก็ไม่รู้ เลยไปส่ง Fedex สบายใจกว่า ค่าส่ง 717 บาท แพงกว่ากันนิดหน่อยเอง

จ่ายค่าธรรมเนียม AOS (Affidavit of Support) Fees Bill $70 และค่าธรรมเนียม Visa Fees Bill $400 ทางแม่ผมจ่าย - 23/06/2009

ขั้นตอนที่พ่อหรือแม่ที่ทำเรื่องให้ ต้องทำหลังจากได้รับแจ้งจากทาง NVC คือ

เข้าไปจ่ายเงินค่าธรรมเนียม $70

1.การจ่ายค่าธรรมเนียมทำได้ 2 อย่าง ส่งเป็นMoney order ไปทางไปรษณีย์
หรือ จ่าย Online โดยเข้าไปที่ webhttps://ceac.state.gov/CTRAC/Invoice/signon.aspx

คำแนะนำเรื่องการจ่ายเงินhttp://travel.state.gov/visa/immigrants/info/info_3906.html

ส่วนใหญ่จะจ่ายเงินOnline เพราะจะช่วยให้Caseไปขั้นต่อไปได้เร็วขึ้น

2.และกรอกแบบฟอร์ม I-864 http://travel.state.gov/visa/immigrants/info/info_3197.html
3.เตรียมเอกสาร Tax return และ W2

4. หลังจากได้ Barcode จากการจ่ายเงิน พ่อก็รวบรวมเอกสารในส่วนของพ่อหรือแม่ ที่เตรียมไว้ส่งไป NVC
( ทำ Cover letter แปะไปด้วย http://www.visajourney.com/wiki/index.php/I-864_Cover_letter
ส่งไปตามที่อยู่ที่แจ้งไว้ในใบ Barcode

ไปทำใบรับรองความประพฤติที่กรมตำรวจ - 29/06/2009 ได้รับหนังสือรับรอง โดยรับทาง EMS ไปรษณีย์ไทย - 18/07/2009

ขอเล่าประสบการณ์การทำหนังสือรับรองหน่อยนะครับ
หลักฐานที่เอาไป ก็มี 1. สำเนา passport 2. สำเนาบัตรประชาชน 3. สำเนาทะเบียนบ้าน 4. สำเนา I-797C, Notice of Aciton (NOA 2) 5. สำเนาใบรับรองการเรียน รด.3 ปี

ออกจากบ้านไปเที่ยงๆ เดินทางด้วย รถไฟฟ้าสะดวกกว่าครับ ลงสถานีสยาม แล้วเดินดุ๊ก ๆ ตามทาง walking street ใต้รางรถไฟฟ้าไปเรื่อย ๆ ฝนดันตกพอดี = ="
ไปยืนหลบฝนตรงทางเดินใต้รถไฟฟ้าก่อนจะลงเดินเข้าไป กรมตำรวจอยู่เกือบ 20 นาทีแน่ะครับ เหอๆ รอนานแล้ว ยังไม่หยุดซักที แต่เบาลงซา ๆ
เลยรีบจ้ำอ้าวเข้าไปเลย ตรงไป เห็นป้ายอาคาร 24 เป็นทางเดินระหว่างตึกเล็ก ๆ ตรงไปเลี้ยวซ้ายก็เจอแล้ว มีพี่ตำรวจยืนอยู่ข้างหน้าห้องคนนึง ไม่พูดไรเลย น้อง ๆ เข้าไปเลย ชี้มือให้เข้าไป

เข้าไปแอร์เย็นเจี๊ยบ ด้านขวาพี่ตำรวจนั่งคุยกับคนที่มาทำเรื่องอยู่หลายคน ถ้าจำไม่ผิดเป็นโต๊ะประชาสัมพันธ์แนะนำก่อน ก็บอกพี่เขาว่ามาทำหนังสือรับรองความประพฤติขอวีซ๋าถาวร
พี่ก็ให้แบบฟอร์มมา 2 ชุด ผมโหลดมาจากในเว็บใช้ไม่ได้เป็นตัวเก่า ตัวใหม่จะเป็นตามลิงค์นี้ครับ http://pcscenter.sb.police.go.th/service.php
อีกชุดเป็นเอกสารให้พิมพ์ลายมือ

ก็มีที่นั่งให้กรอก นั่งกรอก ๆ อยู่พัก พี่ตำรวจคนนึงก็เดินมาดู แนะนำ แล้วก็ถามว่าไปที่ไหน อะไร ยังไง ทำไรอยู่ตอนนี้ ชวนคุยว่างั้น เขียนเสร็จพี่เขา ก็จับมาพิมพ์นิ้ว ป๊าบๆๆ และส่งต่อให้พี่ตำรวจอีกคน ที่โต๊ะหน้าห้องล้างมือ จับพิมพ์นิ้วมือจนครบ 10 นิ้ว นิ้วดำเลย เสร็จก็ให้ไปล้างมือที่อ่างล่างมือ ห้องก็อยู่ข้าง ๆ โต๊ะ

แล้วก็ให้ไปถ่ายรูป ห้องก็อยู่ใกล้ ๆ กัน เขาไปก็เห็นโต๊ะคอมมีกล้อง ตั้งอยู่ เอ้า แล้วคนถ่ายไปไหนหว่า นั่งรอเกือบ 5 นาที นึกว่าพี่เขาไปห้องน้ำ แต่เอ เกือบ 10 นาที ก็เลยออกมาถามพี่หน้าห้องกำลังนั่งพิมพ์งาน เขาก็บอก น้องเขาไปนานยัง อ่อ พี่เกือบ 10 นาทีแล้ว อ้าว พี่เขาไม่อยู่หรอ กรำ ในห้องจะมีเจ้าหน้าที่ 2 คน พี่คนหน้าห้องเขาก็นึกว่าพี่อีกคนยังอยู่ในห้อง

ก็เลยรีบเข้ามาถ่ายรูปให้ นั่งป๊าบ พี่เขาก็พิมพ์คอม สะกดชื่อ สกุล ให้ฟังอีกครั้งเพื่อความชัวร์ แล้วก็ถ่ายรูปแชะๆ อย่างไว เพราะคงเห็นว่ารอนานแล้ว วันนั้นผมไป ไม่มีคนเท่าไรเลยครับ

เสร็จแล้วครับ ไปโต๊ะ 7 ต่อ เดินไป เจอพี่โต๊ะ 7 กำลังจะลุก ก็มองหน้าพี่เขา แล้วก็จะนั่ง พี่เขาก็จะนั่ง ผมก็ยังไม่แน่ใจ พี่เขาก็ลุกอีก คงคิดว่าไอ้เด็กนี่มันจะยังไงกันแน่ ก็เลยบอกพี่ครับ ถ่ายรูปมาแล้ว เขาก็บอก งั้นนั่งๆ มีค่าบริการ 2 ร้อยบาทครับ ลืมไปเลย ว่ามี จากที่อ่าน ๆ ในบอร์ดบางคนก็ไม่โดนเรียกเก็บ ก็เลยแกล้งถามว่า เพิ่งเก็บเหรอพี่

พี่ตำรวจก็บรรยายเลย ค่าบำรุงน่ะน้อง แอร์ ไฟ กระดาษ โน่นนี่นั่น มีไทยนี่หละ ไม่เก็บ ฝรั่งมาทำตกใจ เหอๆ เมืองนอกเค้าเก็บหมด เราก็เลยต้องเก็บเป็นค่าบำรุง นี่ยังน้อยกว่าเมืองนอกเยอะนะ จ่ายเสร็จ พี่ก็ถามว่ามารับเอง หรือให้ส่ง EMS ก็บอก EMS พี่ให้ซองขาวมาแถมให้เอกสารมาดูด้วยว่า มีค่าธรรมเนียมเท่าไร อืม EMS 45 บาท แต่ตอนรับจดหมายที่บ้านเห็นหน้าซอง ค่า EMS แค่ 27 บาทเองนะพี่คร๊าบ ก็กรอก ๆ ๆ ที่อยู่เราเอง

แล้วจ่ายพี่เขาไป 45 บาท กำลังนั่งเขียน ก็มีผู้หญิงแขก ๆคนนึง มายืนรอด้านหลังผม ผมก็เลยรีบเขียน ๆ พี่ตำรวจโต๊ะ 7 ก็ถามว่ามาทำอะไร แต่ เธอพูดไทยไม่ได้ ฟังคงไม่รู้เรื่องเหมือนกัน พี่เขาก็ เรียกพี่อีกคนมาคุย และก็บ่น ๆ อย่างฮาว่า มาไทยก็ต้องพูดไทยดิ เออ ไม่พูดไทย แล้วน้องหล่ะ ไปเมืองนอก พูดอังกฤษกับเขาหรือเปล่า ผมก็ ครับ ไปนอกก็ต้องพูดอังกฤษ พี่เขาก็ให้ไปอีกโต๊ะ เดินไปอีกนิด ไปกรอกฟอร์มอีกตัวเรียกว่า บันทึกการให้ถ้อยคำเพื่อใช้ประกอบการยื่น คำร้องขอหนังสือรับรองความประพฤติ พี่ตำรวจก็จะบอกว่าให้เขียนไปว่ายังไงบ้าง เขียนเสร็จก็กลับมาโต๊ะ 7 พี่คนเดิม ก็ให้ใบนัดรับหนังสือเก็บไว้เป็นหลักฐาน รอ 20 วันตามใบนัด รับทาง EMS ครับ

ส่งเอกสาร DS-3032 (Choice of Agent form) กลับไปที่ NVC จากเมืองไทยอีกครั้ง ด้วย Fedex - 04/07/2009
NVC ได้รับ - 07/07/2009 3 วันเอง รวดเร็วมากๆ พร้อมกับที่ส่งด้วย EMS ไปรษณีย์ไทยที่ล่าช้า เลยกลายเป็นส่งซ้ำไป 2 ชุด

แม่โทรมาบอกว่า ติดรอเอกสาร join sponsor เป็นเพื่อนแม่ ก่อนสิ้นเดือน ก.ค.นี้คงได้ส่งกลับไป NVC และก็จ่าย ค่า Visa Process Fees $400

ส่งเอกสาร sponsor ของแม่ และของ join sponsor เพื่อนแม่ มี tax return ย้อนหลังสามปี - 14/08/2009

NVC นำเช็คขึ้นเงิน Visa Process Fees $400 - 18/08/2009

Immigrant Visa Invoice Payment Center Link: https://ceac.state.gov/CTRAC/Invoice/signon.aspx

โดยใช้ Case Number และ Invoice Identification Number เข้าไปในระบบตรวจสอบ ว่ามีการขึ้นเงินไปแล้วหรือยัง ปกติก็ประมาณ 1 สัปดาห์

และก็รอจดหมายแจ้งให้ชำระเงินค่าธรรมเนียมวีซ่า $400 ดอลต่อไปครับ

ได้รับอีเมลล์แจ้งจาก NVC ให้ส่ง Packet 3 DS230 - 26/08/2009

ส่ง Packet 3 กลับ NVC ด้วย Fedex - 28/08/2009

เอกสารที่ส่งกลับมี-DS230
-ใบเกิด พร้อมแปล
-ใบรับรองตำรวจ
-สำเนาใบพาสปอร์ต
-รูปถ่าย 2 นิ้ว 2 ใบ เขียนชื่อและเคสนัมเบอร์หลังรูป

แบบฟอร์ม Ds-230 Part 1 และ Part 2 Link: http://www.state.gov/documents/organization/81807.pdf

โหลดมาแล้วกรอก ข้อมูลครับ แล้วจึงพิมพ์ออกมา เซ็นชื่อ เฉพาะ Part1 เท่านั้นนะครับ Part 2 เว้นไว้ไปเซ็นชื่อต่อหน้าเจ้าหน้าที่ในวันสัมภาษณ์

ตัวอย่างการกรอก Ds-230 พี่อ้อได้แนะนำไว้

อาจะมีสลับข้อกันไปบ้างแต่ ก็ข้อมูลคงเดิมครับ

โทรเช็คเคสว่า Completed หรือยัง ติดต่อ NVC Tel: โดยใช้ Case Number เช็คในระบบโทรศัพท์

NVC ได้รับ Packet 3 และเคสได้เข้าระบบ รอ Completed - 02/09/2009

ตอนนี้รอ ทาง NVC Review เอกสารและส่งเรื่องมาไทยเพื่อนัดสัมภาษณ์

ด้วยความไม่รอบครอบของผมเอง กรอกเอกสารใน DS-230 ไม่เรียบร้อยไป 1 ข้อ ทาง NVC ส่งเมลล์แจ้งมาวันที่ 14 ก.ย.

ส่งเอกสารกลับไปใหม่วันที่ 15/09/09 ด้วย Fedex เอกสารถึง NVC 17/09/09 เคสเข้าระบบ 24/09/09 และCompleted30/09/09

ได้รับอีเมลล์ Packet 4 จาก NVC นัดวันสัมภาษณ์ และให้ไปตรวจร่างกาย

Link หน้าเว็บสถานฑูตไทย เพื่อเช็คเอกสารและเช็คลิส Packet ต่าง ๆ มาถึงขึ้นตอนที่เรื่องถูกส่งมาไทย จะเป็น Packet 4 หัวข้อ “Immigrant Visa” Packages http://bangkok.usembassy.gov/immigrant_visas/packets.html

Appointment Package for “IV” Visa Applicants (IV Packet 4) Link : http://bangkok.usembassy.gov/immigrant_visas/packets.html

และดาวน์โหลดเอกสารและคำแนะนำในการตรวจร่างกาย และแบบฟอร์มที่จะต้องนำไปโรงพยาบาลเพื่อให้คุณหมอออกเอกสารรับรองการตรวจร่างกาย

ตามห้วข้อ Medical Exam Documents: Medical Instruction, Medical Forms Link: http://bangkok.usembassy.gov/root/pdfs/med_instructions_apr11.pdf
ดาวน์โหลดฟอร์ม มี 8 แผ่น Link: http://bangkok.usembassy.gov/immigrant_visas/medforms.html
โทรนัดคุณหมอล่วงหน้าซัก 3 วันก็ได้ครับ เบอร์โทร โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ 02-667-1000 , 02-667-2000
จะมีเจ้าหน้าที่รับสายแล้ว ขอนัดคุณหมอตรวจร่างกายทำวีซ่าอเมริกาครับ

หลักฐานที่ต้องนำไปมี

1. แบบฟอร์มตรวจร่างกายจากสถานฑูต คลิกลิงค์นี้ เพื่อพิมพ์ออกมานะครับ มี 8 แผ่น >> http://bangkok.usembassy.gov/immigrant_visas/medforms.html
2. Passport ที่ยังไม่หมดอายุ
3. บัตรประชาชน ตัวจริง
4. รูปถ่ายขนาด 1 นิ้ว ครึ่ง 1 รูป (ในเอกสารแนะนำบอกใช้ 3 รูป แต่ใช้จริงแค่รูปเดียว แต่ผมเอาไปหมดเลยเพราะถ่ายรูปมา ครึ่งโหล )
5. ประวัติการฉีดวัคซีน หรือ ประวัติการรักษาที่โรงพยาบาลอื่น ๆ ขนไปให้หมดเลยครับ

ตอนโทรนัดคุณหมอ เด้วเจ้าหน้าที่จะแจ้งหลักฐานที่ต้องนำไปวันตรวจร่างกายอีกทีครับ

พี่ ๆ เพื่อน น้อง ๆ ในเว็บจะแนะนำคุณหมอวัชรพงษ์กัน หรือจะเลือกคุณหมอท่านอื่นก็ตามใจเลยครับ ไม่มีผลต่อการตรวจร่างกายใด ๆ




ได้รับอีเมลล์แจ้งวันนัดสัมภาษณ์ จาก NVC 29/10/09

เคส forwarded to US. Embassy BANGKOK วันที่ 03/11/09

สัมภาษณ์ วันที่ 16/12/09

ประสบการณ์ตรวจร่างกาย ณ. โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์

ผมนัดคุณหมอวัชระพงษ์ ตามที่พี่ ๆ น้องๆ แนะนำมาว่า คุณหมอใจดี นัดศุกร์ 6 พ.ย. 52 เวลา 9.00 น. แต่ทางโรงพยาบาลให้ไปถึงก่อน 8.30 น. เพื่อลงทะเบียนประวัติคนไข้

เดินทางโดย รถไฟลอยฟ้า BTS สถานี เพลินจิต ออกประตู 3 ฝั่งซ้ายมือ แล้วเดินไปเรื่อย ๆ จะข้ามถนน ใต้ทางด่วนและทางรถไฟครับ จะเจอซอยแรก สุขุมวิทซอย 1 มีวินมอเตอร์ไซต์ 10 บาท

หรือจะเดินไปเรื่อย ๆก็ได้ครับ ไม่ไกลเท่าไหร่ ประมาณ 10 นาทีได้

หรือจะเดินทางมาด้วยรถไฟฟ้าใต้ดินก็สะดวกเหมือนกันครับ แต่ต้องลงสถานี สุขุมวิท แล้ว ขึ้นมาทางเชื่อมต่อรถไฟฟ้า BTS มาลงสถานีเพลินจิต

ผมมาถึงโรงพยาบาล 9 โมงเช้าพอดีเป๊ะ แห่ะ เพราะตื่นสาย บึ่งแท๊กซี่มาลงรถไฟฟ้า หมอชิต ขึ้นไปลงทะเบียนชั้น 10

ก็มีแบบฟอร์มตรวจร่างกายที่โหลดมาจากเว็บสถานฑูต 9 แผ่น , passport ตัวจริง , บัตรประชาชนตัวจริง , รูปถ่าย 1 นิ้วครึ่ง 1 ใบ

เจ้าหน้าที่ก็จะให้กรอกฟอร์มประวัติคนไข้ และก็จะให้มองกล้องเว็บแคมเพื่อถ่ายรูปเราเก็บเป็นประวัติ มองกล้องยิ้มแฉ่ง ถ่ายรูปแฉ๊ะ

เจ้าหน้าที่ก็พาไปชั้น 15 Clinic C หรือเรียกว่า 15C จะเป็น clinic สำหรับตรวจร่างกายทำวีซ่า พยาบาลก็ให้ชั่งน้ำหนัก วัดความดัน วัดปรอท เช็คสายตาจากเครื่อง แล้วก็มานั่งรอพบคุณหมอ

พบคุณหมอก็ซักประวัติ เคยเข้าโรงพยาบาลไหม เคยเป็นอะไรร้ายแรงไหม กินเหล้า สูบบุหรีหรือป่าว ตัวผมแข็งแรงดี ไม่กินเหล้า สูบบุหรี่ เสร็จแล้วก็ไปนั่งบนเตียง คุณหมอก็ส่องดู หู ตา คอ จมูก เคาะหัวเข่า เคาะท้อง เคาะหลัง

แล้วก็บอกว่า แข็งแรงดีไม่มีอะไรผิดปกติ และพยาบาลก็พาไปฉีดวัคซีนอีกห้องนึง โดนไปสองเข็มครับ ด้านซ้ายเข็มแรก วัคซีนบาดทะยัก คอตีบ ด้านขวา เข็มสอง วัคซีนหัดเยอรมัน คางทูม
ส่วนอีสุกอีใส บอกคุณหมอไปว่าเคยเป็นแล้ว

หลังจากนั้น เจ้าหน้าที่ก็พาไปเจาะเลือด ชั้น 12 แล้วก็ไป x-ray และก็กลับมาชั้น 15C ปล่อยให้ไปทานข้าวได้ บอกว่า อีก 1 ชั่วโมงมารับผล ผมตรวจทุกอย่างเสร็จประมาณ 10 โมงเช้า

เจ้าหน้าที่ก็โทรมาตามให้ไปฟังผลกับคุณหมอประมาณ 11.30 น.

เจอหน้าคุณหมอก็บอกเลยครับ ว่า ผมมีปัญหานะ ปอดมีจุด ทางสถานฑูตจะไม่ให้ผ่าน ต้องเช็คให้ละเอียด และหมอสัณนิษฐานว่ามีเชื้อ TB หรือวัณโรคในปอด ไอ้ตัวผมไม่เคยเป็นอะไรเลย และก็ไม่เคยตรวจสุขภาพที่ไหนมาก่อนด้วย

ก็ตกใจและอึ้งไปพักนึง คุณหมอก็ว่า ต้องเก็บเสมหะ 3 ครั้ง คือ วันที่ผมไปตรวจ ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ และจันทร์ก็มาฟังผล แต่ที่สำคัญ มันต้องเพาะหาเชื้อ เพื่อความชัวร์ 8 สัปดาห์ หรือ 2เดือนครับ

ทำให้แพลนที่ผมจะไปหลังคริสมาสต์ ก็ไม่ทัน ผมสัมภาษณ์ 16 ธ.ค. คุณหมอก็ว่าไม่มีปัญหาอะไร สัมภาษณ์ไปก่อน แล้วผลตรวจสุขภาพจะตามไปทีหลัง สถานฑูตเข้าใจดี

คุณหมอวัชระพงษ์ ก็เลยทำเรื่องส่งต่อไป คุณหมอภิญโญ ที่ตรวจเช็คด้านปอดติดเชื้อ อยู่ชั้นเดียวกันครับ แต่เป็น 15A ฝั่งตรงกันข้าม นัดคุณหมอ 4 โมงเย็นวันเดียวกัน เพราะถ้านัดวันอื่น ผมกลัวว่าจะเสียเวลาไปอีก

ก็เลยต้องนั่งรอๆๆๆๆๆ จน 4 โมงเย็น เจอคุณหมอก็ให้ดูฟิลม์ x-ray ไอ้ตัวผมก็ใจคอไม่ค่อยดีคับ ว่าปอดเป็นจุดมันจะร้ายแรง หรือเป็นยังไง พอได้ดูหน้าจอคอมที่คุณหมอให้ดูฟิลม์ ก็ชี้ให้ดูว่า ปกติปอดคนเราจะต้องดำสนิท นี่ของผม

เป็นจุดขาว ๆ แต่ดูในจอ มันเป็นฝ้าขาว ๆ กระจายทางฝั่งปอดซ้าย ส่วนด้านขวาก็มีแต่บาง ๆ ผมก็ถามคุณหมอว่า เคสผมถ้ามีเชื้อจริงๆ รุนแรงหรือป่าว คุณหมอก็ว่า ถ้ามีเชื้้อก็เพิ่งระยะแรกได้รับเชื้อมา ถ้าหากรักษาก็กินยาต่อเนื่อง 6 เดือน

ไม่รุนแรงมาก สถานฑูตก็ไม่ว่าอะไร ให้ไปรักษาตัวต่อได้ที่อเมริกา คุณหมอพูดแบบนี้ก็โล่งใจไปนิดนึง

คุณหมอก็ว่าต้องทำ TB Skin Test คือการฉีดโปรตีนที่เป็นอาหารของเชื้อ TB ไว้ใต้ผิวหนัง หากเรามีเชื้ออยู่ ตรงบริเวณที่เราฉีด ก็จะบวมปูดขึ้นมา (ข้อมูลนี้ผมหาจาก internet เพราะตอนที่หมอฉีด มึนไปหมด ไม่รู้จะถามไรคุณหมอ 555+ )

ถามผมว่าถนัดด้านไหน ผมถนัดขวา ก็ฉีดใต้แขน ด้านซ้าย กลางแขนเลยครับ และก็บอกว่า ถ้าคันก็ห้ามเกา โดนน้ำได้ แต่ให้เช็คเบา ๆ แล้วเก็บเสมหะมาส่งให้ครบ 3 วัน แล้ววันจันทร์ที่ 9 พ.ย มาฟังผล

กลับมาบ้าน ก็มาลุ้นครับว่าที่ฉีดเทส ใต้ผิวหนังมันจะปูดขึ้นมาไหม ผ่านไปนึงวัน มันก็บวมแดง แต่แดงไม่มาก บวมนิดหน่อย วันที่สองก็เหมือนเดิม ไม่บวมขึ้น วันที่สาม รู้สึกว่า มันจะยุบลงเล็กน้อย แค่แดงๆ บวมนิดเดียว


ผลจากการทำ TB Skin Test ถ่ายวันจันทร์ ก่อนไปพบหมอฟังผล

ผมก็โล่งใจแล้ว เพราะที่หาข้อมูลใน internet หากมีเชื้อ TB เยอะ มันจะปูดขึ้นมาเด่นชัดเลย ประมาณว่าเป็นสิวอักเสบ ประกอบกับ แม่ผม เคยไปหาหมอที่อเมริกา คุณหมอที่โน่นก็ว่า คนเอเชีย ส่วนใหญ่มีเชื้อ TB กันอยู่แล้ว ขึ้นว่า จะมีมากมีน้อย

ถ้ามีเล็กน้อย ไม่เป็นระยะแพร่เชื้อ ก็ไม่น่ากังวลอะไร เลยทำให้ผมสบายใจขึ้นเยอะเลย

ถึงวันจันทร์ นัดคุณหมอ 10.15 น. พยาบาลก็พาไปชั่งน้ำหนักก่อน วัดความดัน วัดปรอท ปกติดี ไม่มีไข้อะไร เจอคุณหมอ คุณหมอก็ดูผลเก็บเสมหะในห้องแลป 3 ครั้ง ก็บอกว่า ไม่พบเชื้อ ดูที่แขนก็เอาไม้บรรทัดมาวัด ความบวม วัดได้ประมาณ 5 มิล

ก็บอกว่า เป็น positive คือมีนิดหน่อย ไม่ต้องรักษาอะไร แต่ก็ยังไง ก็ต้องรอผลแลปจากการเพาะเชื้อ 2 เดือน ครบกำหนด ผลออก 11 ม.ค 53 ให้มารับผลและ x-ray ปอดอีกครั้ง (จะx-ray ทำไมอีกรอบเนี้ย = = ) และก็เขียนยิก ๆ ในรายงานประวัติผม

คร่าวๆ ว่า ไม่มีปัญหาอะไร ไม่ต้องรักษาหรือกินยา และก็จะส่งเรื่องคืนให้หมอวัชระพงษ์ แล้วก็บอกว่า เด้วทางโรงพยาบาลจะรายงานสถานฑูตเอง ไปสัมภาษณ์ตามปกติ ทางสถาณฑูตเข้าใจดีเรื่องปอดมีจุด เพราะเจอเคสนี้แทบทุกวัน (=..=) ผ่านไม่มีปัญหา

ก็ค่อยโล่งใจหน่อยครับ ไม่ต้องกินยา รักษาอะไรให้วุ่นวาย จะโชคร้ายก็แค่ได้วีซ่าช้าไปอีก 1 เดือน

สรุปค่าใช้จ่าย

ตรวจร่างกาย เจาะเลือด x-ray ฉีดวัคซีน 2 เข็ม วัคซีนบาดทะยัก คอตีบ และ วัคซีนหัดเยอรมัน คางทูม ................ 3,718 บาท
เก็บเสมหะส่งห้อง lab ครั้งที่ 1 + TB Skin Test ................. 2,118 บาท
เก็บเสมหะส่งห้อง lab ครั้งที่ 2 .................... 420 บาท
เก็บเสมหะส่งห้อง lab ครั้งที่ 3 .......................... 420 บาท แต่มีส่วนลด 150 เหลือ 270 บาท
ฟังผล TB Skin Test ................. คุณหมอไม่คิดค่าใช้จ่าย

11 ม.ค. 53 มารับผลเพาะเชื้อเสมหะ 2 เดือน+ x-ray อีกรอบ .................. ประมาณค่าใช้จ่ายไว้ 3,000 บาท

รวม 9,526 (= =")

จากประสบการ์ณตรวจร่างกายครั้งนี้ ผมขอวิเคราะห์ และสรุปเพื่อเป็นแนวทางให้พี่ๆ เพื่อนๆ น้อง ๆรุ่นหลังนะครับ

1. ควรจะ ไปตรวจร่างกาย โรงพยาบาลของรัฐ ให้มีประวัติไว้ก่อน ตัวผมไม่เคยเป็นอะไร ร่างกายแข็งแรงดี เลยไม่คิดจะไปตรวจร่างกายประจำปีเลยครับ อาจจะสงสัยว่าแล้วบริษัทที่ทำงานไม่เคยตรวจเลยหรือ ตอบว่า ผมทำงานส่วนตัวที่บ้านครับ

2. ถ้าวีซ่าถึงขั้นตอนได้รับ Packet 3 ทาง NVC ให้จ่ายเงิน 70 และ 400 ดอล และส่งเอกาสาร DS-230 แล้ว ควรจะรีบไปตรวจร่างกายเสียแต่เนิ่น ๆ เลยครับ หากโชคไม่ดี เจอ x-ray ปอด แล้วเหมือนเคสผม จะเสียเวลาไปถึง 2 เดือนเชียวครับ

3. หาก x-ray แล้ว เจอ ปอดมีจุด ต้องใจเย็น ๆ อย่าไปวิตกกังวลครับ แห่ะ ๆซึ่งผมกังวล และคิดมากมาย ก่ายกองไปก่อนแล้ว กลัวว่าจะเป็นขนาดไหน ต้องรักษายังไง จะได้วีซ่าไหมเนี้ย คิดไปต่างๆ นา ๆ ครับ

แต่ก็ยังแอบมั่นใจว่า ย้อนหลังไปเป็นปี ร่างกายเราแข็งแรงดี รู้ตัวเองดีครับ ว่า ไม่เคยเป็นอะไรร้ายแรง แต่ก็ต้องเผื่อใจไว้นิดว่า เราอาจจะโชคร้ายติดใครมาก่อนหน้าที่จะมาพบหมอก็ได้เหมือนกัน ฉะนั้น ทำใจให้สบาย อะไรมันเกิดก็ต้องเกิดครับ

ไม่มีไรแน่นอนจริงๆ เจอแล้วเหมือนผมก็ รักษาร่างกายให้แข็งแรงไว้ตลอดเวลาดีที่สุด แล้วทำตามคุณหมอแนะนำ ทุกอย่าง ว่ากันไปตามขั้นตอนที่มันต้องเป็นครับ

4. ผลสรุปแล้วหากมีเชื้อ TB จริง ๆ ถึงระยะแพร่เชื้อ ก็มีแค่ รักษาตัว กินยา ต่อเนื่อง 6 เดือน จนกว่าจะหาย ขึ้นอยู่กับคุณหมอว่า จะยอมให้ไปรักษาตัวต่อที่อเมริกา หรือต้องรักษาตัวให้หายขาดที่เมืองไทย

ถ้าโชคไม่ร้ายมาก เหมือนผม ก็ได้วีซ่าแน่นอนครับ แต่แค่เสียเวลารอผลแลปเป็นทางการจากโรงพยาบาล 2 เดือน + ค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างสูง สำหรับคนรายได้ไม่มากเช่นผม (= = )

Step ต่อไปของผมก็รอไปสัมภาษณ์ วันที่ 16 ธ.ค. 52 ประสบการณ์สัมภาษณ์จะเจออะไรบ้าง จะตื่นเต้น เร้าใจแค่ไหน โปรดติดตามครับ...

ประสบการณ์สัมภาษณ์วีซ่าถาวร วันที่ 16 ธ.ค. เวลานัด 7.00 น.

นัดสัมภาษณ์ 7 โมงเช้า 16 ธ.ค. 52 ดันนอนดึกครับ อิอิ กะจะตื่นตีห้า นาฬิกาปลุกไม่ตื่น ตื่นอีกที อีก10 นาที 6 โมง วิ่งผ่านน้ำเลยคร๊าบบบ 5 นาทีจบ

ถึงปากซอยอีก 5 นาที 6 โมงเช้าพอดี โบกพี่แท๊กอย่างไว ขึ้นทางด่วนโทลเวย์เลยพี่ บ้านอยุ่สะพานใหม่คับ เป้าหมาย รถไฟฟ้าหมอชิต

กว่าจะพ้น แถวบ้านออกมาได้ บึ่งขึ้นทางด่วน ถึงรถไฟฟ้าหมอชิต 6.40 น. ก็ทันน่า ๆ ทันจิง ๆครับ ถึงรถไฟฟ้าเพลินจิต 7.00 เห็นมะครับ นัด 7.00 ก็ถึงทัน อิอิ พี่มอไซต์ ซิ่งแหลก ถึงหน้าสถานฑูต อย่างเนียนๆ 7.05

เจอด่านแรก ขอเอกสารด้วยค่ะ D ๆ ไรซักอย่างไม่ได้ฟัง หุๆ เอ่อ ผมสัมภาษณ์กรีนการ์ด อ่อ เข้าได้เลย เจอพี่ยามให้ฝากโทรศัพท์ ปิดเครื่อง เอาซองเอกสารใส่เข้าเครื่องสแกน เจอพี่ยามอีกคน ให้กางแขน ยกขาขึ้น ทำโทษมาสาย ๆ ค้างไว้ 10 นาที

ฮ่าๆ ไม่ใช่นักเรียน อิอิ ให้กางแขน เอาเครื่องมาตรวจอาวุธ หุๆๆ ไม่มีไร เชิญได้ครับ เข้าไป เห้นแถวซ้ายคนต่อคิวตรึม เอาแล้วตู ยาวเหยียด เอ้ย ไม่ใช่นี่หว่า วีซ่าถาวร ลุยโล้ดด้านใน ดันสะเหร่อ ไปต่อคิวก่อนเข้าประตูข้างนอกอีก เห็นเค้าพิมพ์นิ้วมือกัน อุๆๆ

มอง ๆอยุ่แป๊บอ้าว เข้าดีกว่า โห ข้างใน คนรออยุแล้ว ประมาณ 10 -20 คน งง ๆ มึน ๆ ก็เห็น ช่องหมายเลข 5 อ่า วีซ่าถาวร ช่องอื่นไม่ใช่ เป็นวีซ่าชั่วคราว มีพี่ผุ้ชายคนนึงกำลังยื่นเอกสารอยุ่ ก็เลยรอแป๊บ ก็ไปยื่นต่อ พี่ช่อง 5 ก็ถามชื่อไรคะ

บอกชื่อไป ก็เอาใบสีขาวมีชื่อผมอยู่แล้วบอกว่า ระหว่างรอวีซ่าห้ามมีแฟน ห้ามแต่งงานนะคะ อุๆๆ เค้าพูดแต่ห้ามแต่งงานครับ จะห้ามมีแฟนได้ไง

ก็เซ็นชื่อส่งไป แล้วมีเอกสารอื่นอีกไหม ก็ไม่มีครับ ตัวจริงส่งไปหมดแล้ว ใบเกิด ใบเปลี่ยนชื่อ ใบรับรองกรมตำรวจ รูปถ่าย ให้หมดแล้ว ก็ไม่เอาไรเลย แล้วพี่เค้าก็ถามต่อ มีจดหมาย การ์ดหรือรูปถ่ายกะแม่มีไหม

เอกสารที่เตรียมไว้มี

1. การ์ดเบิร์ดเดย์แม่ส่งมาเกือบทุกปี
2. รูปถ่ายแม่ที่ร้านอาหารที่เพิ่งเปิดทำบุญร้าน
3. ใบหย่าของแม่
4. สำเนาพาสปอร์ตอเมริกัน ของแม่

ยื่นให้ไปหมดเลย ซักพักพี่คนเดิมก็เรียกชื่อ ถามว่า ผลตรวจร่างกายละคะ ก็บอกไปว่ารอผลหมอวันที่ 11 ม.ค ครับ ก็อ่อ ๆ นั่งรอต่อ

แล้วก็นั่งรอ ตั้งแต่ 7.30 -9.00 หลับไปหลายงีบ อิอิ จนแหม่มสาวสวยเรียกคนอื่นไป 3 คน เห็นแต่ละคนก็ยกมือสาบาน ก็อยากรุ้ว่าให้พูดว่าไร พอถึงคิวผม ก็เรียกชื่อแบบไม่ค่อยชัด แต่พอฟังรุ้เรื่อง

ไปถึงหน้าช่อง 6 ก็บอกให้ยกมือสาบานว่า เอกสารและคำพูดจะเป็นความจริง ผมก็พูดว่า เป็นความจริงทุกประการครับ คุณแหม่มสาวสวยก็ให้ปั๊มนิ้วมือสี่นิ้ว ยกเว้นนิ้วโป้งทั้งสองข้าง
เสร็จแล้วก็ ปั๊มนิ้วโป้งพร้อมกันทั้งซ้ายและขวา แล้วก็ยื่นเอกสาร DS230 Part 2 ให้เซ็นต์

แหม่มสาวสวยก็ถามว่า คุณแม่ไปอยู่กี่ปีแล้วคะ ตอบไป อยุ่ประมาณ 13 ปีครับ กลับมากี่ครั้งครั้ง ตอบประมาณ 2-3 ครั้้งครับ รูปถ่ายนี่คุณแม่ใช่ไหมคะ ตอบใช่ครับ ถ่ายที่ร้านตอนทำบุญ เพิ่งเปิดร้านต้นปี ภุมภาพันธ์นี่เองครับ ที่ไหนคะ ตอบ spring lake north carolina ครับ

แล้วก็คืนรูปถ่าย การ์ด ใบเกิด ใบเปลี่ยนชื่อ แล้วก็เอกสารสเตทเม้ทของ join sponsor เพื่อนแม่มา แล้วก็บอกว่า เรายังออกวีซ่าให้ไม่ได้นะคะ เพราะขาดเอกสาร สำเนาพาสปอร์ต ของ join sponsor และของภรรยาjoin sponsor ก็รู้อยุ่แล้วครับ ว่าไม่ได้น้องวีแน่นอน แต่ เอกสารทีขาด + พ่วงมาอีกด้วย ไม่มีปัญหาไร

รอนะคะ แหม่สาวสวยก็พิมพ์ๆๆ ในคอม ออกมา
ในใบก็แจ้งว่าให้มายื่นเอกสารเพิ่มมี

1. ผลตรวจร่างกาย
2. สำเนาพาสปอร์ต ของ join sponsor และของภรรยาjoin sponsor +
เอกสาร I864A Contract Between Sponsor and Household Member (Link: http://www.uscis.gov/files/form/i-864a.pdf )ให้ภรรยากรอกเซ็นต์ส่งมาให้

เวลา 9.15 เผ่นแน๊บกลับบ้านเลย โล่งไป เรียบร้อยไปด้วยดี เหลืออีกทีก็เอาเอกสารสองอย่างไปยื่น น้องวีก็คงเร็วรี่มาให้กอดซะกะทีนะคร๊าบ

คำเตือน: ไปสัมภาษณ์ตื่นให้ไว ไปให้ถึง ซัก 6 โมงครึ่งหน้าสถานฑูต ดีที่สุดครับ อย่าเอาเยี่ยงอย่างไม่ดีแบบผม ไม่งั้นหัวใจจะเต้นแรง เลือดสูบฉีดดีเยี่ยม

ฟังผลแลปที่เพาะเชื้อ TB เป็นระยะเวลา 2 เดือน ที่บำรุงราษฎร์ และนำผลตรวจร่างกาย + เอกสารเพิ่มเติมของภรรยา join sponsor ไปยื่นเพิ่มเติมที่สถานฑูต วันที่ 11/01/53

คุณหมอนัดฟังผลเวลา 9.30 น. วันนี้ตื่นแต่เช้า 6 โมงครึ่ง ออกจากบ้าน 7 โมงเช้า บึ่งพี่แท๊กไปรถไฟฟ้า ไปถึงโรงพยาบาล 9 โมง 15 นาที ไปถึงชั้น 15 ก็ยื่นที่หน้าเคาเตอร์แต่ในใบนัดบอกให้ไปเอ๊กซเรย์ก่อนที่ ชั้น 12
x-ray ไม่ถึง 5นาที ก็กลับมานั่งรอคุณหมอที่ชั้น 15 เพื่อฟังผล คุณหมอเอาฟิลม์ x-ray ครั้งก่อนเมื่อ 6 พ.ย. 52 มาเทียบกับวันนี้ จุดที่ปอด ก็เท่าเดิม และผลเพาะเชื้อ TB 2 เดือนก็ไม่มี ผลสรุปไม่มีเชื้อ TB

ฟังคุณหมอจบ เหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยครับ รอๆๆ มา 2 เดือน แบบลุ้นๆ ว่าจะเป็นไรไหมหว่าๆ แต่ก็พยายามไม่คิดไร ดีใจแบบสุดๆๆ คุณหมอภิญโญก็บอกจะส่งเรื่องคืนคุณหมอวัชระพงษ์
ก็กลับไปรอคุณหมอวัชระพงษ์เขียนรายงานในแบบฟอร์มตรวจร่างกายประมาณเกือบ ชั่วโมงแน่ะครับ เพระวันนี้คนไข้เยอะมาก แต่ก็ไม่ซีเรียสไรแล้วหร่ะคัรบ รอแบบชิวๆ พยาบาลบอกให้ไปทานข้าวก่อนก็ไม่ไป อิอิ

จนพยาบาลเดินมาอธิบายคร่าว ๆ ว่า ซองใหญ่ห้ามแกะให้ไปยื่นที่สถานฑูต ซองขาวเล็กเก็บติดตัวไว้ตอนเดินทางเพราะเจ้าหน้าที่จะขอดูที่อเมริกา แล้วก็มาดูประวัตที่ฉีดวัคซีนไว้เมื่อ 6 พ.ย. ครบ 2 เดือนพอดี ก็บอกจะฉีดวัคซีน บาดทะยักคอตีบไปเลยหรือป่าว

ให้ครบ 2 โด้ด ก็เอา ฉีดก็ฉีด ฮ่าๆ เบ็ดเสร็จ เสียกะตังค์ค่า x-ray ค่าหมอ ค่าวัคซีนไปวันนี้ 2,840 บาท ส่งท้ายที่บำรุงราษฎร์

ได้ผลตรวจร่างกายตอนเที่ยงนิด ๆ พอดี ว่าจะกินข้าว ก็กินไม่ลงหุๆ เพราะยังไม่ได้น้องวี ก็เลยเร็วรี่ เดินปรูดปร๊าดข้ามถนน กลางแดดเปรี้ยง ๆตอนเที่ยง ฝ่าพนักงานที่มาพักเที่ยงกินข้าวกัน เป้าหมายคือ สถานฑูตเมกา ลุยๆๆ
เดิน ๆ ไปถึงหน้าสถานฑูต เที่ยงครึ่งพอดี โห คนเพียบคิวรอหน้าสถานฑูตยาวเหยียด แบ่งเป็น 2 แถว วีซ่าถาวร กะชั่วคราว นักศึกษามาทำวีซ่ากันเพียบเลย แอบถามน้อง ๆมา บอกไปโครงการ work and travel เจอเจ้าปุ๊กกะลิงเอ๋ยคิวหน้าสุดเลย อุๆๆ แต่ยังไม่ทัก

เพราะเจ้าปุ๊กก็ไม่เคยเห็นหน้าผม อิอิ แต่เราจำลิงเอ๋ยเจ้าปุ๊กได้ รอให้เข้าไปข้างในก่อน ก็เจอพี่อีกคนทำวีซ่าแต่งงานมายื่นผลตรวจร่างกายกับใบแจ้งความพาสปอร์ตหายเพิ่มเหมือนกัน ก็ได้คุยกะพี่เค้าไปพลาง ๆ คิดว่าเป็นพี่ในเว็บหรือป่าว แต่ไม่ใช่พี่เค้าจ้างทนายทำที่เมกามา
ถึงเวลาเข้า เจ้าปุ๊กลิงเอ๋ย พี่ที่ยื่นคุยได้เข้าไปก่อน ตัดที่ผมพอดี เหอๆๆ เล่นปล่อยให้นักศึกษาเข้าไปก่อน รอจนเหงื่อไหลพลั่ก ๆ เต็มหลัง อยากจะเข้าไปเป่าแอร์ใจจะขาด

พอได้เข้าก็รีบเดินเร็วรี่ เลยเดินไปทักเจ้าปุ๊กก่อนว่ายื่นยัง ฮ่า ๆ เจ้าปุ๊กก็ทำหน้างง ๆ แป๊บหนึ่งแล้วไหวตัวทัน สวนเรียกพี่เติ้ลทันที
เดินเข้าไปยื่นเอกสารช่อง 6 เจ้าหน้าที่ให้แกะซองผลตรวจร่างกายที่ติดกะฟิลม์ x-ray และกระดาษแผ่นนึงในซองออกมายื่น พร้อมเอกสารเพิ่มเติม ภรรยา join sponsor และก็ passport ยื่น แล้วก็ไปนั่งรอ

รอแป๊บเดียว เจ้าหน้าที่ก็เรียกไป ยื่นกระดาษเล็ก ๆให้แล้วบอกว่า มารับวีซ่าวันพุธบ่าย 3 โมงนะคะ อุๆๆ ดีใจอย่างแรงงงง เข้าใจความรู้สึกคนที่ทำวีซ่าแล้วได้ยินประโยคนี้จริง ๆว่ารุ้สึกยังไง ฮ่าๆๆ แล้วก็มาช่วยลุ้นเจ้าปุ๊กกะลิงเอ๋ยต่อ ยื่นไปก่อนหน้าผมซะอีก

(เคส ปุ๊ก ทำเรื่องให้ลูกลิงเอ๋ย นี่ก็ไม่ธรรดานะครับ กว่าจะได้วีซ่า ตามไปอ่านลุ้นดูได้ >> viewtopic.php?f=3&t=20474 )

แต่ไหง แหม่มใจร้าย พิจารณาเอกาสารเจ้าปุ๊กนานมากกกกกกก ลิงเอ๋ยก็ซนมากกกกกกก แม่ปุ๊กก็ปวดหัวเครียดมากกกกกก ทั้งลุ้นวีซ่า ทั้งลิงก็ซน ฮ่าๆๆ ก็เลยนั่งลุ้นเป็นเพื่อน เกือบ 2 ชั่วโมง คนมายื่นทีหลังได้วีซ่ากลับบ้านกันไปหมด นักศึกษาก็จะสัมภาษณ์กันหมดห้องแล้ว

นักศึกษามารอสัมภาษณ์กันเยอะมากกกกก เต็มห้องเลย จนเกือบบ่ายสามครึ่ง เจ้าหน้าที่ก็เรียกชื่อเจ้าลิงเอ๋ย และก็ได้วีซ่ามารับวันเดียวกัน พุธ 13 ม.ค. บ่ายสามโมง ไปๆมา ๆ ได้วีซ่าพร้อมเจ้าลิงเอ๋ย อิอิ

รับวีซ่า วันที่ 13/01/53
สถานทูตอเมริกานัดรับวีซ่า พุธ 13 ม.ค. 53 เวลา บ่าย 3 โมงเย็น เวลาประมาณ 10 โมงเช้า มีเจ้าหน้าที่สถานทูตโทรเข้ามาที่เบอร์บ้าน แจ้งเตือนว่า วันนี้คุณมีนัดรับวีซ่าเวลาบ่าย 3 โมงครึ่งนะครับ อุๆ ดีจัง เด้วนี้มีโทรแจ้งเตือนกันลืมด้วยแห่ะ

ผมเดินทางจากบ้านไปถึงหน้าสถานทูต พอดีเวลาเป๊ะ เข้าไปในห้อง มีคนรอกันเพียบเลย 10 กว่าคน อุๆๆ เจอปุ๊กก็บอกว่าเค้ายื่นใบนัดรับวีซ่าไปกันหมดแล้ว ให้เขียนชื่อสกุล ภาษาไทยและอังกฤษด้านหลังใบนัด แล้วโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ จะมีโทรศัพท์ติดต่อภายในให้เจ้าหน้าที่ออกมารับใบนัด

เจ้าหน้าที่รับสายก็ถามชื่อ นามสกุลภาษาอังกฤษ แล้วบอกให้นั่งรอ ทุกคนที่มารอรับวีซ่าก็นั่งรอกันประมาณ บ่าย 3 โมงครึ่ง เจ้าหน้าที่ผู้ชายก็เข็นรถเข็นขนเอกสารซองน้ำตาลออกมาสิบกว่าชุด แล้วเรียกชื่อที่ละคน

ถึงคิวผมก็รับ เจ้าหน้าที่บอกว่า ห้ามแกะซองเอกสารจนกว่าจะถึงด่านตรวจที่อเมริกา และพร้อมทั้งรับพาสปอร์ตที่มีวีซ่าแปะอยู่ ผมนั่งดูอยู่นานเลย อิอิ หน้าตาน้องวีนี่หรอ สวยสดงดงาม ที่คนทำวีซ่าทุก ๆ คนเฝ้ารอและมารับน้องวีโบยบินลัดฟ้าสู่อเมริกา

วีซ่าชั่วคราวนี้จะมีอายุ 6 เดือนนะครับ จะต้องเดินทางเข้าอเมริกาก่อนหมดอายุ และสามารถเดินทางเข้าออกอเมริกาได้ภายในอายุวีซ่า

และเมื่อเดินทางไปถึงอเมริกาผ่านด่านตม. ก็ต้องเอาแพคเกจซองสีน้ำตาลที่ได้รับจากสถานฑูตให้เจ้าหน้าที่ ตม. ข้างในก็จะมีรายละเอียดเคสของเราประวัติข้อมูลต่างๆ เจ้าหน้าที่ก็จะให้กรอก
ชื่อที่อยู่ คอนเฟิมการรับบัตรกรีนการ์ด และพิมพ์ลายนิ้วมือ และก็มีการสัมภาษณ์นิดหน่อย ง่ายๆ หลังจากนั้นประมาณ 2-4 สัปดาห์ ก็จะได้รับบัตรกรีนการ์ดตัวจริง

กรีนการ์ดที่ได้จากพ่อและแม่ จะมีอายุ 10 ปีครับ และจะต้องอาศัยอยู่ในอเมริกาไม่น้อยกว่า 6 เดือน พูดง่าย ๆก็คือ จะออกนอกเมกาไปอยู่ที่อื่นไม่ได้เกิน 6 เดือน หากจำเป็นต้องกลับไทย มาเรียน หรือทำธุระ
เกิน 6 เดือน ก็ต้องทำเรื่องขอ Re-entry Permit ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนยึดกรีนการ์ดคืน อยู่อเมริกาครบ 5 ปี ก็มีสิทธิสอบซิติเซ่นได้ สอบผ่านก็ไปอยู่ที่ไหนก็ได้

รายละเอียดศึกษาได้ตามลิงค์นี้ครับ

http://www.uscis.gov/USCIS/Resources/B5en.pdf
http://www.uscis.gov/portal/site/uscis/%20...%20f3d6a1RCRD




เดินทางไปอเมริกา วันที่ 01/02/53

ประสบการณ์เดินทางครั้งแรกต่อเครื่อง Inchon Seoul เกาหลีใต้ ผ่านด่าน ตม.Atlanta

ผมเดินทางมาถึงตั้งแต่วันที่ 1 Feb 2010 แล้วครับ เพิ่งจะได้ฤกษ์งามยามดี มาเล่าประสบการณ์ อยากจะบอกว่าเป็นการขึ้นเครื่องบินครั้งแรก และเดินทางไกลข้ามทวีปครั้งแรกในชีวิตครับ
ภาษาอังกฤษก็แย่มากๆๆ พูดไม่ค่อยจะเป็น ฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่อง แต่ก็ยังผ่านมาได้ด้วยดีเลยครับ พี่ ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ที่ไม่เคยเดินทางเลย ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่มีไรที่เราทำไม่ได้

ประสบการณ์ขอวีซ่าเคสแม่ลูกยาวนานผ่านพ้นไป 7 ปีกว่าที่รอมา

โล่งอก ดีใจ ไปหมาดๆๆ แม่บ ๆ มาถึงสิ่งที่หนักใจตามมาติด ๆ คือการเดินทางไปต่างประเทศครั้งแรก และการขึ้นเครื่องบินครั้งแรก คิดไปต่าง ๆ นาๆ มากมาย
ว่าจะไปถึงเมกามั้ยนี่ตรู จุดหมายปลายทางอยู่ตรงส่วนไหนของโลกก็ไม่รู้

ตั๋วก็จองไว้ตั้งแต่รู้ว่าเคสวีซ่าผ่านแล้วรอสัมภาษณ์ทีไทยน่ะครับ ตื่นเต้นมากไปนิด จองไว้ก่อนนานมาก ปัญหาเกิดก็ตามมาจนต้องเลื่อนตั๋ว เสียค่าธรรมเนียมอีก
ลองอ่านประสบการณ์ขอวีซ่าผมละกันนะครับ จะรู้ว่าเกิดได้ยังไง ปัญหาเกิดได้เสมอ ทางที่ดี ได้น้องวีซ่ามาครองในอ้อมอก แล้วค่อยจองตั๋วดีที่สุดนะคร๊าบ

จองตั๋วผ่านเอเจนซี่ครับ เพราะไม่เคยจองมาก่อน

แนะนำที่นี่นะครับ ถ้ายังไม่มีตัวเลือกที่ไหน PIMPORN TRAVEL TEL.02-327-0273-9 ราคาไม่แพงมาก เป็นกันเอง

หรือ ออนไลน์ในเว็บ แนะนำพี่ในเว็บไป โอเคดีครับ http://www.expedia.com

ผมเลือกสายการบิน Korean Airline เพราะแม่ใช้มาตลอด ที่นั่งสบาย ก็จริงครับ นั่งสบาย อาหารใช้ได้ แอร์สวยดี อิอิ อ่อ แล้วเวลาเลือกเที่ยวบิน ให้เลือกเที่ยวบินที่เวลาต่อเครื่องห่างกันซัก 1 ชั่วโมงเป็นอย่างน้อยนะครับ
เผื่อเวลาไว้ตอนเครื่องดีเลย์ ตรวจเอกสาร คนเยอะ เผื่อไว้ก่อนดีกว่านะครับ จะได้ไม่ตกเครื่องและไม่รีบร้อนจนเกินไป ของผม เดินดูของเรื่อย ๆ สบาย ๆ ครับ เพราะเวลาต่อเครื่องเหลือเฟือ

เที่ยวบินของผมคือ Flight แรก Bangkok (BKK) เครื่องออก 1:15 am to ถึง 8:30 am Seoul (ICN) สายการบิน Korean Airline เครื่องลำขนาดกลาง เวลาบินประมาณ 5 ชม.
Flight สอง Seoul (ICN) เครื่องออก 10:30 am to ถึง 11:00 am (ของวันเดิม เหมือนขึ้นไทมแมชชีนย้อนเวลากลับไป ฮ่าๆ) Atlanta (ATL) Korean Airline เครื่องลำใหญ่ บินไกล เวลาบินประมาณ 13 ชม.
Flight สาม Atlanta (ATL) เครื่องออก 1:30 pm to ถึง 2:45 pm Fayetteville (FAY) สายการบิน Delta เครืองลำเล็ก ประมาณ 50 ที่นั่ง เวลาบินประมาณ 1 ชม.

เรื่องที่นั่งผมให้เอเจนซี่เลือกที่นั่งริมหน้าต่างให้ สองไฟท์ ส่วนไฟท์สุดท้ายบินในประเทศอเมริกา เอเจนซี่บอกว่าเลือกให้ไม่ได้
ไฟท์นี้ผมก็เลยลองเข้าเว็บเดลต้าดูเอง ไปเจอจองที่นั่งเองผ่านเว็บ http://www.delta.com โดยไปที่ Itineraries & Check-in ใส่ชื่อ นามสกุล แล้วก็ confirmation number ที่ได้จาก e-ticket มาครับ
แล้วเข้าระบบไปเลือกที่นั่งได้ตามใจชอบเลย แนะนำว่าใครที่ชอบเข้าห้องน้ำบ่อย ๆ เลือกริมทางเดินจะสะดวกที่สุดครับ เพราะคนข้าง ๆนั่งหลับ เกรงใจเค้ามาก ๆ ที่ต้องปลุกเค้าแห่ะๆ
เที่ยวแรกนี่ไม่เท่าไหร่ มีแค่สองที่นั่ง อุอุ เที่ยวต่อไป สามที่นั่ง ปลุกรวดสองคน

มาถึงสนามบิน เช็คอิน ก่อนเครื่องออกประมาณ 3 ชั่วโมงครับ เผื่อคนเยอะ จะช้าไปกันใหญ่ ผมออกจากบ้านประมาณ ทุ่มนึง มาถึงสุวรรณภูมิ ประมาณสองทุ่มกว่าๆ รวมญาติสนิทมิตรสหายมาให้พร้อมเพรียง

แพคกระเป๋ามาจากบ้าน ยัดมาเต็มกระเป๋าอุุๆ ๆ แม่สั่งของมากมาย กุ้งแห้ง ปลาหวาน ยาแก้หวัด อุปกรณ์ทำขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผมก็พวกอุปกรณ์พวกคอมพิวเตอร์ต่างๆ เสื้อผ้าไม่กี่ชุดเองครับ เพราะกะมาซื้อที่เมกาเอา
ผมใช้วิธี แพคใส่ถุงพลาสติกแล้วแปะเทปเขียนบอกหมดว่าอะไรบ้าง คิดไว้ว่า เจ้าหน้าที่ถ้าเปิดกระเป๋าดูก็รู้เลยว่าคือไรไม่ต้องมาถามเรา ก็จริงน่ะครับ ผ่านฉลุยหมด น้ำหนักรวม 20.9 ก.ก ไม่โดนชาร์จเพิ่ม

สายการบินชั้น Economy Class ให้ 20 ก.ก 2 ใบ แต่ผมยัดไปแค่ใบเดียว ไม่อยากลากพะรุงพะรัง 2 ใบ ไปครั้งแรกด้วย และเอากระเป๋าเป้ขึ้นเครื่องได้ใบนึง ผมใส่ของส่วนตัว พวกเอกสารแพคเกจทีต้องไปยื่นที่ ตม.เวลาเข้า
อเมริกา และก็ แปรงสีฟัน โฟมล้างหน้า ผ้าขนหนูเล็ก ๆ อ่อ น้ำดื่มและพวกของเหลว โลชั่น สบู่เหลวต่างๆ ห้ามเอาขึ้นเครื่องนะครับ เจ้าหน้าที่จะตรวจถ้าเจอ เททิ้งหมด เสียดายน่ะครับ
ไปเช็คอิน โดยไปที่ช่องสายการบินของเรา ที่สนามบินมีสายการบินมากมายเลยครับ แต่ดูไม่ยาก ผมใช้ e-ticket ที่ได้รับจากอีเมลล์เอเจนซี่ พริ้นออกมา ก็จะได้รับตั๋วจริง มีสามใบ สาม Flight


ได้ตั๋วแล้วก็ออกมานั่งรอ ร่ำลาญาติพี่น้องเพื่อนฝูงน่ะครับ ใจหายยังไงก็มะรู้ เหมือนจะฝันก็ไม่เชิงว่า เอ่อ นี่จะไปไหนฟ่ะเนี้ย จะไปเมกาจริง ๆ นะเนี้ย นับวันจากที่ได้วีซ่ามา แค่เดือนเดียว มันแป๊บ ๆเอง
ถึงเวลาก็จะเข้าข้างในแล้ว ญาติ ๆ ห้ามเข้า ไปเช็ค passport ตอนประมาณ ห้าทุ่มครึง โห คนเยอะแยะ มากมาย เหมือนมีงานที่ศูนย์ประชุมสิริกิต ยาวเลยแถว แต่ชะแว๊บมองเห็นแถวสั้น ๆ อ่อ สำหรับพวกวีซ่าถาวรได้นี่นา
อุๆ ค่อยยังชั่วหน่อย

ญาติพี่น้องก็รอส่งข้างนอกถ่ายรูปให้ รอจนมองไม่เห็นกันแล้วก็กลับไป มองก็มองกันไม่เห็น ฮ่าๆ กระจกเป็นฝ้า ๆ แถวก็ขยับเดินหน้าไป เรื่อยๆ เอ้า หันมาอีกทีหายไปกันหมด ใจหวิวๆ เลยน่ะครับ คิดถึงทุกคน


ตรวจพาสปอร์ต
เสร็จก็เข้ามาด้านใน ด่านความปลอดภัยสูงสุด อุๆๆ ถอดทุกอย่างที่เป็นโลหะ นาฬิกา มือถือ เข็มขัด ใส่กะบะเลื่อนไปตามช่องสแกนแล้วเข้าไปด้านไหน รีบเก็บของเราคืนมา
แบบว่างงๆ รีบ ๆ มากมายเลยครับ เสร็จขั้นตอนก็ได้เวลา ดูป้าย ว่าจะไปไหนต่อเนี้ยตรู

ดูในตั๋วมันจะบอกครับว่า ต้องไป ขึ้นเครื่องที่ช่องไหนจะเรียกเป็น Gate ของผม Gate E5 ดูจากป้ายเดินไปอีกไกลหลายๆๆๆ เลยแหะ เดินๆๆ ระหว่างทางก็มีของขายมากมายเหมือนในห้าง ปลอดภาษีนี่เอง
เดินไปจนถึง E5 นั่งรออยู่ซักพักประมาณเที่ยงคืนเกือบ ๆตี 1 เจ้าหน้าที่ก็เรียกขึ้นเครื่อง เรียกชั้น first class ก่อน และตามด้วยชั้นประหยัดแบบเรา ฮ่าๆ


เดินเข้า Gate ด้วยใจลุ้นระทึกว่าข้างในจะเป็นยังไงหว่า เด็กบ้านนอกครับ ไม่เคยขึ้นเครื่องบิน เดินเข้าไปก็โอ้ว ใหญ่โตดีจัง ที่นั่งเยอะแยะ ก็หาก่อนที่นั่งเรา ริมทางเดิน ไล่ดูตามตั๋วอักษรและเลขที่นั่ง
เดินไปครึ่งลำ ที่นั่งผมอยู่เกือบท้าย ๆ ป้าคนนึงอายุมากแล้ว คนเกาหลี กระเป๋าใบเบ้อเริ่ม เอาขึ้นเครื่องมาด้วย เห็นแกท่าทีจะยกขึ้นไว้บนด้านบนไม่ไหว ก็เลยช่วยยกขึ้น ถ้ารอป้าแกคงอีกนาน แถวด้านหลังเดินต่อมาอีกเพียบรออยู่
ป้าแกขอบคุณยกใหญ่เลย เดิน ๆ ต่อไปจนเจอที่นั่ง ที่นั่งข้าง ๆ เป็นกรุ๊ปทัวร์ไปเกาหลี เป็นพี่ผู้ชาย เป็นไกด์นำเที่ยว โชคดี ๆได้คนไทยด้วยกันมานั่งเป็นเพื่อน ถามพี่เค้าก็บอกไปเที่ยวกัน 7 วัน
ลูกทัวร์ เป็นนักศึกษา วัยรุ่นครึกครื้้นดีจัง



ที่วางแขวนมีเพลง วิทยุให้ฟังก็เพลินดีครับ ฟังไปเพลิน ๆ ประมาณตีหนึ่งจะครึ่ง เครื่องก็เริ่มออกแล้ว วิ่งช้าๆ วนไปวนมาซักพัก เจ้าหน้าที่ก็ประกาศว่ากำลังรอคิวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า โอ้ววว ตื่นเต้นยิ่งนัก
เจ้าหน้าที่ประกาศให้รัดเข็มขัด เพื่อนมันสอนมาว่า เวลาจะเอาเข็ดขัดออกให้ง้างออกก็จะออกแล้ว มันบอกกรุโง่มาก่อน กดเท่าไหร่ ดึงเท่าไหร่ก็ไม่ออก อิอิ เลยรู้ครับ ฮ่าๆๆ
เครื่องเริ่มวิ่งเร็วขึ้นๆๆ เร็วมากๆๆๆ เสียงดังจน บินขึ้นท้องฟ้า ตอนนั้นใจเต้นไปหมด คิดไปเรื่อยเปื่อย ปกติผมก็ค่อนข้างกลัวความสูงบ้างแต่ไม่มาก โห้ยมองลงมาด้านล่างบินสูงมากๆๆ ข้างล่างตอนกลางคืนสวยมาก
บินสูงขึ้น ๆ ดูจากหน้าจอทีวีในเครื่อง ความสูงค่อย ๆ ไต่ระดับเรื่อย ๆ ตอนนั้นเหมือนกำลังฝันไปเลยครับว่า นี่เราอยู่บนท้องฟ้าแล้ว คนนี่ก็เก่งนิ ทำให้บินได้ ฮ่าๆๆ นั่งเคลิมหลับไปซักพัก ก็คงพักใหญ่ ๆ
แอร์สาวสวยก็เดินแจกอาหารแล้ว เดินมาถามผมว่าจะรับอาหารไหม แต่ฟังไม่ค่อยถนัดเลย พี่ข้าง ๆก็ช่วยบอกว่า จะรับไหม เอาอะไร ก็ขอโจ๊กละกัน ได้ยินมาว่า โจ๊กเกาหลีอร่อย ไม่ค่อยอยากกินเท่าไหร่ด้วย แต่กินไว้ก่อนกันหิว

มีโจ๊กร้อน ๆมาหนึ่งถ้วย ก็จัดการซะ มองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เริ่มสว่างจะเช้าแล้ว ท่าทางอากาศข้างนอกจะหนาวมาก แม่ผมย้ำนักย้ำหนาว่ามันหนาวมากๆๆ ให้เอาเสื้อโค๊ดใส่กระเป๋าขึ้นเครื่องมาด้วย ก็ยัดมาตัวใหญ่เลยครับ
ใส่ขึ้นเครื่องมาตัวบาง ๆ ไม่หนามากอีกตัว

มาถึงเกาหลีประมาณ 8 โมงเช้าหน่อย ๆ เวลาเกาหลีเร็วกว่าไทย ประมาณ 2 ชม. ตอนนี้หร่ะ เริ่มตื่นเต้นแล้ว ว่าตรูจะไปไหนต่อ จะไปถูกไหมเนี้ย จากที่อ่านประสบการณ์พี่ๆในเว็บก็พอจำได้ว่าา ให้มองป้าย International Connecting Flights
ไว้ ก็เดินตามไป จนถึงด่านสแกนตรวจอีกเหมือนในไทย ก็มีกะบะ ใส่ของ ถอดนาฬิกา เข็มขัด มือถือ กระเป๋าเป้เรา ใส่ผ่านเครื่องแสกน และเจ้าหน้าที่ก็ตรวจค้นตัว ผ่านหมดก็รับของ เดินไปต่อ
ดูนาฬิกายังพอมีเวลาเยอะแยะ ขอแชะถ่ายรูปเก็บเป็นที่ระทึกหน่อย ว่าได้มาเหยือบเกาหลีแล้ว



จากที่อ่านประสบการณ์พี่ ๆ ในเว็บมาก็บอกว่าต่อเครื่องเราไม่ต้องตรวจเอกสารไรเลย กระเป๋าก็ยิงยาวจนถึงเมกา ค่อยเอากระเป๋าลากไปต่อเครื่องไฟท์สุดท้าย ก็เลยไม่ค่อยกังวลตรงนี้ครับ
และก็ดูป้าย Departures Flight บนบอร์ดหน้าจอ ดูว่า สายการบินที่เราจะไปต่อนั้น อยู่ที่ประตู Gate อะไร เวลาออกเมื่อไร คอนเฟริม์กับในตั๋วที่เรามีอยู่อีกทีเพื่อความชัวร์ครับ และก็หาป้าย
International Connecting Flights ท่องไว้ ๆว่าเราจะต่อเครื่อง จะไม่หลงครับ เดินไปตามทางเรื่อย ก็ถึงอย่างไม่ต้องกังวลอะไรครับ

สายตามองเห็น มุมร้านกาแฟ ช๊อคโกแลตร้อน นมร้อน ก็เริ่มยากกิน อยากลองว่าที่เกาหลีจะหร่อยไหม อิอิ ก่อนเดินทางแลกเงินดอลมาจากสนามบินติดตัวมาประมาณ 100 ดอล ก็จัดการซื้อซะ
ป้ายราคาจะบอกเทียบว่า กี่วอนเท่ากับกี่ดอล เลยซื้อช๊อคโกแลตขาวร้อน กะ พายแอปเปิ้ลมา1 ชิ้น ราคาจำได้คร่าว ๆ ว่าประมาณ 6 หรือ 7 ดอลนี่หร่ะ คับ ก็แพงเอาการอยู่ แต่ขอลองหน่อยซักครั้ง


ก็หร่อยสมราคาหน่อย ให้อภัยได้ จะหาที่นั่งรอก็ไม่มีเลย = =" น้าๆ ป้า ๆ ลุง ๆ เล่นนอนยาวกันก็มี เลยมานั่งขอบกระจกมองชมวิวสนามบินแทน อุๆๆ จัดการทุกอย่างเข้าท้องหมด ก็ได้เวลาขึ้นเครือ่งไฟท์ต่อไป

Flight สอง Seoul (ICN) เครื่องออก 10:30 am to ถึง 11:00 am (ของวันเดิม เหมือนขึ้นไทมแมชชีนย้อนเวลากลับไป ฮ่าๆ) Atlanta (ATL) Korean Airline เครื่องลำใหญ่ บินไกล เวลาบินประมาณ 13 ชม.

เจ้าหน้าที่เรียกเข้าแล้ว ก็เดินเข้าไป เจอด่านตรวจก่อนเข้าในเครือง ต่อคิวกันแถวยาวเลย ที่เกาหลีค่อนข้างเข้มงวดกว่า ตรวจกระเป๋าที่เราเอาขึ้นเครื่องไปด้วย ยกแขนตรวจทั่วตัวเราหมด แล้วก็ขึ้นเครื่องได้
เห็นลำแล้ว โอ้วว ใหญ่มาก เป็น โบอิ้ง ลำใหญ่มหึมา เดินเข้าไปจนเจอที่นั่งมี 3 ที่นั่ง ผมนั่งริมหน้าต่างเหมือนเดิม ฝั่งขวา เลยปึกเครื่องบินมานิด รีเควสเอเจนซี่ไว้ อิอิ ว่าอยากชมวิว ไม่อยากมองปีก
มองไปด้านนอก กำลังขนถังกะเป๋าใบมหึมาขึ้นใส่เครื่อง สภาพอากาศดูแล้วคงหนาวเหน็บ แต่ข้างในสนามบินอากาศอุ่นสบาย เสื้อที่ยัดใส่มาตัวมหึมาเลยไม่ได้ใช้งานเลย หุๆ

ลำใหญ่นี้มีหน้าจอเอนเตอร์เทนเม้นซะด้วย อยู่หลังพนักพิงข้างหน้าเรา จอทัชสกรีน และก็มีรีโมทด้วยสำหรับเล่นเกมส์ เพลินกันไป



นั่งก็รอลุ้นว่า เพื่อนร่วมเดินทางสองที่นั่งข้างเราจะเป็นใครหว่า มาแล้วคนนึง หนุ่มนักธุรกิจชาวเกาหลี นั่งริมทางเดิน อืม ก็โอเค ท่าทางใจดี อุๆๆ เหลือตรงกลางนี่หร่ะ
เดินมากลุ่มใหญ่เลย พ่อแม่ลูกสองผิวดำตัวใหญ่มาก พ่อกะลูก ชายคน หญิงคน ประมาณ 10 ขวบ นั่งถัดจากผมไปข้างหน้าสองสามแถว ง่ะ เหลือแต่แม่ตัวใหญ่มาก เธอก็บ่นๆๆ กะสามีว่า seat middle ฮ่าๆๆ
ผมก็น่านดิ ตัวใหญ่ขนาดนี้นั่งตรงกลาง ตายแหง่มๆๆ เธอก็เรียกลูกชายตัวเล็กมานั่งแทน แลกกัน โอ้วว โล่กอก คงเข้าใจฟิวผมนะ ในตอนนั้นนะ say hi กะเด็ก ๆ ไปเล็กน้อย ไม่พูดไรเยอะ เด้วมันชวนคุยยาว
จะพูดไม่ถูก เด็กน้อยก็เอาแต่เล่นหน้าจอ เล่นเกมส์ใหญ่ ผมก็เปิดโน่นนี่ หาหนัง หาเพลงฟัง เพลินดีจนลืมตื่นเต้น ถึงเวลาเครื่องออกแล้ว ค่อย ๆ วิ่ง ๆ จนเร็วขึ้น ๆ ทะยานขึ้นท้องฟ้า หุๆๆ ไฟท์นี้เสียวตื่นเต้น
กว่าเดิมเยอะ เพราะตอนเช้า ปีกใหญ่ ลำใหญ่ บินเร็วมากๆๆ หน้าจอเราก็ดูได้ว่า บินสูงเท่าไหร่ ความเร็วเท่าไหร่ แผนที่ก็ดูได้ว่าบินถึงไหนแล้ว ลองดูหน่อย โอ้ หมื่นกว่ากิโลเมตรต่อชั่วโมง เร็วสุดๆ

ลำนี้บินยาวนานมากกกกก เกือบ 13 ชม. เมื่อยแล้วเมื่อยอีก ดูหนังฟังเพลง ก็หลายรอบ หลับก็หลายตื่น ยังมะถีงซักกะที หลับไปซักพัก ก็เปิดไฟปลุกเสริฟอาหารเครื่องดิ่ม หลับไปอีก ปลุกเสริฟผ้าร้อนเช็ดหน้าตา
เวลาก็งงไปหมด บินอยู่ดี ๆ ข้ามทวีปมา มึดซะงั้น จะเข้าทวีปเมกาก็เช้าเลย หนุ่มนักธุรกิจก็ใจดีมาก ตอนกินอาหารเสร็จ ก็หยิบถุงส้มขึ้นมา ก็บอกว่านี่นะ ส้มอร่อยจากเกาหลี ลองชิม หยิบให้เด็กน้อยกะผมคนละลูก
ใจดีจริงๆ แถมลูกอมโสมให้คนละเม็ด

ตอนเครื่องบินเจอลมแรง ๆ สภาพอากาศไม่ค่อยดีแอร์สาวสวยจะประกาศเป็นระยะ ๆ ใจหวิวๆ ทุกทีเลยครับ เครื่องมันโยก นี่ขนาดเครื่องใหญ่อ่ะนะ เครือ่งไฟท์แรกก็เจอ โยกแรงกว่าอีก เหอๆ
ใจก็คิดไปเรื่อยเปื่อย

ในที่สุดการเดินทางอันยาวนานก็จะถึงแว้ว แอรฺ์สาวสวยแจกใบ Custom Declaration Form จะต้องยื่นตอนเข้าอเมริกา ฟอร์มนี้จะต้องกรอกทุกคน แต่ถ้ามาพร้อมครอบครัวหลายคนก็กรอกแค่ใบเดียว
ตัวอย่างเอามาจากกระทู้พี่แนทนะครับ



วิธีการกรอกก็ตามนี้นะครับ viewtopic.php?p=265602#p265602

เวลาเกือบ 11 โมงเช้าแล้ว ประกาศให้รัดเข็มขัดเตรียมบินลงในอีก 10 กว่านาที ดีใจหลายๆๆๆ จะถึงซักกะที ฮ่าๆๆ เครื่องค่อย ๆ ลดระดับลง ๆ ๆ เห็นข้างล่างโอ้ว หิมะขาวโพลนเลย แต่อากาศแจ่มใสดีมาก เพราะหิมะ
เพิ่งตกไปสองวันที่แล้ว โชคดีมากๆๆๆ ไม่งั้นสงสัยคงต้องนอนที่สนามบินแหง ๆ สภาพอากาศย่ำแย เครื่องบินไม่ได้

ลงจอดเรียบร้อย ก็เดินๆๆ ไปตามทาง ไปเจอด่านตรวจ passport อ่า เราถือกรีนการ์ด ก็ต่อช่อง us.citizen ได้เลย แถวยาวพอสมควรแต่ไม่เยอะมาก ถึงคิวผม เจ้าหน้าที่ก็ขอซองแพคเกจที่หอบมาจากไทย
ที่สถานฑูตสั่งไว้ว่าห้ามแกะน่ะหร่ะครับ ขอพาสปอร์ต แล้วก็ไม่ถามไรเลย ชี้ให้เดินไปที่ห้อง อิมเมเกรชั่น ใกล้ๆ กัน เข้าไปเจออยู่สองคิว สามีภรรยาชาวจีน กะเด็กหนุ่มชาวจีน เค้ามีล่ามคนจีนแปลให้ด้วยน่ะครับ
แต่ของเรามะมี ก็ยื่นซองแพคเกจ ให้เจ้าหน้าที่ มีสองคน ดี ๆ จะได้ไม่ช้า แต่ดูเวลาแล้ว ยังเหลือเฟือน่ะครับ อีกเป็นชั่วโมงกว่าเครื่องจะออก รออยู่เกือบ 20 นาที ก็ถึงคิว แต่ก่อนจะถึงคิวเรียกมีเจ้าหน้าที่คนนึง
เดินเข้ามาเช็คชื้อ แล้วบอกว่ากระเป๋าเรากองอยู่ชั้นล่าง หลังจากเสร็จที่นี่แล้ว ให้ไปรับกระเป๋าแล้วไปรอต่อเครื่อง ก็ค่อยโล่งอกหน่อยว่ากระเป๋าไม่หาย

ตอนรอ เจ้าหน้าทื่ก็แกะซองออก เช็คเอกสาร พิมๆ ลงคอม ซักพัก เหมือนปัญหาจะเกิด ก็เห็นโทรหาใครไม่รู้ อีกแป๊บ ก็มีแหม่มกะลุงเดินมา ท่าทางคงเป็นหัวหน้ามาดูเอกสารผม เอาละว้า งานเข้าป่าวเนี้ย
แต่ก็คีดในแง่ดีว่าคงไม่มีไรม้าง จากไทยก็ผ่านมาหมดแล้วจะมาติดไรอีกหร่ะที่นี่ เหอๆๆ ป้ากะลุงก็พยักหน้าโอเค บอกเจ้าหน้าที่ที่ทำเรื่องต่อให้ผม

โอ้ว โล่งอก ฮ่าๆๆๆ ผ่านแล้วไม่มีปัญหาไร เจ้าหน้าที่เรียกไปหน้าเคาน์เตอร์ ก็ถามว่าพูดอังกฤษได้ไหม ก็บอกไปว่าพูดได้นิดหน่อย ฟังได้นิดหน่อย ก็โอเค เค้าก็พูดช้า กะเราแล้วชี้ในเอกสารให้ดูว่าที่อยู่นี้ถูกต้องไหม
เราจะส่งบัตรกรีนการ์ดไปตามนี้ ผมก็โอเคถูกต้อง แล้วก็ให้เอกสารมา 1 ใบ เป็นใบแจ้งว่าตอนนี้คุณได้เป็นพลเมืองเมกาเรียบร้อย และชี้แจงรายละเอียดต่างๆ และก็ให้เข้าไปข้างใน เซ็นต์ชื่อและก็พิมพ์ลายนิ้วมือนิ้วชี้ซ้าย และขวา
โดยเค้าจะจับนิ้วกดเอง ย้ำว่า เค้าจะจับกดเอง เรียบร้อย โล่งอกสบายใจ



ก็เสร็จเรียบร้อย เดินลงไปชั้นล่าง เห็นกระเป๋าผมสีแดง กองอยู่ พร้อมกะใบอื่นอีกสองสามใบ เจอป้ากะลุงคนจีนก่อนหน้านี้ ของเยอะแยะ มีเจ้าหน้าที่
ช่วยลากไปต่อเครื่องก็โชคดี เดินตามเค้าไป ลากกระเป๋าไปเจอเจ้าหน้าที่ก็ถามว่าไปลงไหน ก็บอก Fayetteville เค้าดูสติกเกอร์บาร์โค๊ดที่กระเป๋า แล้วก็รับกระเป๋าไป ก็เดินไปเจอด่านตรวจสแกนเหมือนเดิม
มีกะบะ ใส่ของ ก็ถอดเข็มขัด นาฬิกา มือถือ เจ้า pocket pc ที่ใช้ถ่ายรูปนี่หร่ะ แบตหมดพอดีมาถึงเมกา อดถ่ายรูปเก็บเลย แห่ะๆๆ แต่ที่นี่ให้ถอดรองเท้าด้วยแห่ะ อุๆ ไทยกะเกาหลีไม่เห็นต้องถอดเลย สองไฟท์ผ่านมา
เริ่มรู้งาน คล่องแล้ว ฮ่าๆๆ

Flight สาม Atlanta (ATL) เครื่องออก 1:30 pm to ถึง 2:45 pm Fayetteville (FAY) สายการบิน Delta เครืองลำเล็ก ประมาณ 50 ที่นั่ง เวลาบินประมาณ 1 ชม.

ไฟท์นี้หร่ะครับเริ่มงง กะป้ายแล้ว จะไปไหนต่อเนี้ยตรู มองหา เจ้าหน้าที่ information ก่อนหร่ะ เจอลุงท่าทางใจดีนั่งอยู่ ก็เลยส่งตั๋วให้ดีบอกจะต่อเครื่องไปลง Fayetteville NC ลุงก็บอกว่า ลงไปอีกชั้นข้างล่าง ต่อรถไฟใต้ดิน
ไป Gate D36 ตามในตั๋ว บอกมาว่า left one stop อ่อๆ ด้านซ้าย ป้ายเดียวนะ อย่าเกิน ฮ่าๆๆ ลงไปปุ๊บรถไฟจอดพอดี ขึ้นอย่างไว ป้ายเดียวก็ลงเลย ออกมาเห็นป้ายแล้วว่าไป Gate D เดินๆๆ เจอลิฟจอดพอดี ก็ถาม
คนที่จะเข้าอีกทีเพื่อความชัวร์ว่า Gate D ใข่ไหม ก็โอเค ผมขึ้นด้วยคร๊าบ แป๊บเดียวก็ถึง ออกมา โอ้ว ตะการตาอีกแล้ว ร้านค้ามากมาย ผู้คนเยอะแยะ ฝรั่งทั้งน่านนน

เดินไปอย่างสบายใจจุดหมายปลายทางข้างหน้าแน่นอนคร๊าบ เวลาตอนนั้นเที่ยงวันครึ่งกว่า ๆ แล้ว หิวก็ไม่หิวเท่าไหร่ แต่หิวน้ำคร๊าบ เหอๆ หาร้านซื้อ สไปรท์ซักขวด แล้วเดินต่อไป Gate 30 32 33 ไล่ไปจนสุด เจอแล้วๆ

Gate D36 มีทหารนั่งรออยู่เต็มเลย ชัวร์ป๊าบ Fayetteville เป็นเมืองทหารครับ นั่งรอ ดูจอทีวีอย่างสบายใจเครื่องออก บ่ายโมงครึ่ง เอะ นั่งไปซักแป๊บ ตั๋วที่ได้จากสายการบินเกาหลี ให้มา ที่มาต่อเป็น Delta ต้องเอาตั๋่วไปยื่น
ออกตั๋วของเดลต้าป่าวหว่า ก็เลยไปยื่นเจ้าหน้าที่ก็จริงครับ ออกตั๋วมาใหม่ ได้ที่นั่ง 10B แต่ไม่ใช่ริมหน้าต่าง เพราะจองผ่านเว็บเต็มหมดแล้วได้ริมทางเดิน เป็นเครื่องลำเล็กภายในประเทศ

ประมาณบ่ายโมง หน้าจอก็ขึ้นว่าเครื่องดีเลย์ช้าไป 1 ชั่วโมง จะออก บ่ายสองครึ่ง ก็เซ็งหร่ะ นั่งรออีกนานเลย มะเป็นไร ยังไงก็อยู่ในเมกาแล้ว อิอิ จนได้เวลาขึ้นเครื่อง ดูท่าทางข้างนอกแดดเปรี้ยง ๆ คงไม่หนาวละม้าง
ที่ไหนได้ หนาวดีจัง ลมเย็นมาก เดินออกข้างนอกสนามบินไปขึ้นเครื่อง อุๆๆ ลำเล็กจริง ๆ ชักตื่นเต้นอีกหร่ะครับ นึกเสียว่าขึ้นเครื่องเล่นที่สวนสนุกแล้วกัน

แหม่มแอร์ตัวใหญ่ ใจดีมาก พูดทักทายสนุกสนานเลย ซักพักเครื่องจะออก บินขึ้น โห้ยย ลำเล็กนี่ โคลงเครงมาก ใจหวิวๆ เลย แต่ก็เอาน่าแค่ชั่วโมงเดียว ทำใจสบาย ๆ ป้าแหม่มก็เอาขนมน้ำมาเสริฟ เป็นถั่วอบกรอบ กะโค้ก 1 แก้ว
กินเพลิน ๆ จะได้ลืมความเสียว จะถึงแล้วก็ประกาศให้รัดเข็มขัดแป๊บเดียวเอง ร่อนลงสนามบิน Fayetteville สนามบินเล็กครับ เดินออกมาแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว เจอน้าเพื่อนแม่ มารับ เพราะแม่ไม่ว่างเปิดร้านขายอาหารครับ
ไปยืนรอรับกระเป๋าอยู่ซักพัก กระเป๋าแดงผมวนมาก็คว้ามา

ถึง Fayetteville NC อย่างสวัสดิภาพ ปลอดภัย แต่ลงมาก็มึน ๆ เห็นน้ำแข็งที่เริ่มละลายเต็มไปหมด น้าบอกว่าโชคดีมาก หิมะเพิ่งตกหนักไปสองวัน ปวดหัวตึบๆ งง ๆ กะเวลา เพลีย ไม่หิว แต่อยากนอนมากๆๆๆ
อยู่บนเครื่อง ก็หลับ ๆ ตื่น ๆ ตกหลุมอากาศทีก็ดุ้งตื่น

กะว่าจะไปดูร้านอาหารแม่ซักหน่อย ( viewtopic.php?f=94&t=18650 ) แต่ไม่ไหวแล้ว เวลาตอนนั้น จะสี่โมงเย็นแล้ว น้าก็ขับรถมาส่งที่ห้องเป็นอพาร์ทเม้นครับ ถึงห้องลากกระเป๋าวาง นอนก็สลบเลย

จบแล้วคร๊าบ การเดินทางอันยาวนาน ครั้งแรกในชีวิต เด็กบ้านนอกโกอินเตอร์

อยากจะบอกว่า ใครที่จะเดินทางครั้งแรกในชีวิต เดินทางคนเดียว ไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบผมยังผ่านพ้นมาได้ด้วยดีถึงเมกาเลยน่ะครับ
ไม่มีไรที่เราทำไม่ได้จริงไหมครับ



รอรับกรีนการ์ด และทำเรื่องขอ SSN

หลังจากมาถึงอเมริกาได้ประมาณ 2 สัปดาห์ กรีนการ์ดก็จะส่งมาให้ตามที่อยู่ที่เราให้ไว้กับ ตม.ครับ ของผมได้รับประมาณ 3 สัปดาห์เนื่องจากช่วงนั้นหิมะตกหนัก จนทางการต้องสั่งปิดทำการเลยล่าช้าไปหน่อย

พอได้กรีนการ์ดก็ไปขอ SSN หรือหมายเลขประกันสังคม จำเป็นมากครับที่อเมริกา ไว้สมัครงาน ทำใบขับขี่ เปิดบัญชีธนาคาร และอีกหลายๆ อย่าง

เช็คศูนย์ที social security office ได้ตามลิงค์นี้นะครับ https://secure.ssa.gov/apps6z/FOLO/fo001.jspโดยกรอกรหัสไปรษณีย์ตามที่อยู่ของเรา ระบบจะแจ้งว่าศูนย์ไหนใกล้บ้านเราที่สุด

เอกสารที่ต้องนำไปขอ SSN มี แค่ กรีนการ์ด + passport ครับ ไปถึงก็กดบัตรคิว รอเจ้าหน้าที่เรียก กรอกแบบฟอร์ม วันเดือนปีเกิด ชื่อ พ่อ แม่ และก็ที่อยู่ที่จะให้จัดส่งบัตร SSN ครับ

เจ้าหน้าที่แจ้งว่าจะได้รับภายใน 2 สัปดาห์ แต่จริง ๆสัปดาห์เดียวก็ได้แล้วคับ ของผมได้ 7 วันพอดี

เลข SSN สำคัญมากๆ บัตรที่ได้รับห้ามนำติดตัว ห้ามไปเคลือบ ให้เก็บไว้ที่บ้าน และจดจำเลขให้ดีครับ เพราะต้องใช้ตลอดชีวิต

ขอขอบพระคุณ พี่ๆ น้อง ๆที่แวะเวียน วนมาถามไถ่ และให้กำลังใจกันทุก ๆ คนเลยนะครับ การรอคอยที่แสนยาวนาน 7 ปี 5 เดือน ได้สิ้นสุดลงแล้ว จนวันนี้ได้น้องวีมากอดแว้วววคร๊าบบ..

ขอบคุณข้อมูลจากเติ้ลนะคะ ลิงค์เดิมhttp://www.usvisa4thai.com/board/viewtopic.php?f=3&t=20065