สวัสดีค่ะ นิ่มออกเดินทางวันที่ 5 เมษายน 2556 ด้วยสายการบินโคเรียนแอร์เครื่องออกเวลา 11.45 p.m. ออกจากบ้านหกโมงเย็น รถติดพอสมควรเพราะเป็นวันหยุดติดต่อกันสามวัน
ถึงสุวรรณภูมิประมาณทุ่มครึ่งได้ค่ะ มีพี่สาว น้องสาว และหลานชายมาส่ง เช็คอินที่เคาน์เตอร์ M รอเคาน์เตอร์เปิดประมาณสองทุ่ม ของนิ่มมีกระเป๋าโหลดใต้เครื่องสองใบสีเทากับสีดำ ส่วนขึ้นเครื่องมีเป้กับกระเป๋าสะพายใบแล็ก ปรากฎว่ากระเป๋าสีเทานำ้หนักเกิน(โคเรียนแอร์ให้ใบละ 23 กิโล 2 ใบ) เกินไปเกือบ4กิโล ตอนแรกนิ่มจะยอมเสียค่าปรับร้อยเหรียญ แต่เจ้าหน้าที่ดีมากไม่อยากให้เสียเงินก็บอกให้เอาออกเถอะกล่อมเราอีก สรุปต้องง่วนเอาของออก ก็ไม่รู้จะเอาะอะไรออกดีของกินทั้งนั้น แต่ก็ต้องตัดใจเอาออกเป็น พวกเครื่องปรุงอาหาร น้้ำพริกกระป๋องตัวหนักครึ่งโหลให้พี่สาวน้องสาวเอากลับบ้านไป พอเรียบร้อยแล้วได้ตั๋วพร้อมบัตรขาออก ก็ไปทานข้าวถ่ายรูป ร่ำลาพี่ๆน้องๆหลานเสร็จเรียบร้อย
ประมาณสามทุ่มก็ขึ้นชั้นบนในส่วนของผู้โดยสารต่่างประเทศ เพื่อเช็คพลาสปอร์ต ตั๋วเดินทาง บัตรขาออกที่กรอกเรียบร้อยแล้ว ตรงนี้จะเร็วมากค่ะเพราะเป็นช่องสำหรับผู้ที่ถือพลาสปอร์ตไทย ผ่านเข้าไปจนถึงในส่วนเช็คกระเป๋าสำหรับขึ้นเครื่อง เช็คตัว เรียบร้อยก็รอเวลาขึ้นเครื่อง สายการบินนี้ดีมากค่ะตรงเวลา เผลอๆก่อนเวลาด้วยทั้งตอนต้นทางและปลายทาง การบริการสมกับที่หลายคนบอกค่ะดีมาก ของกินมีให้ตลอด ประทับใจมาก
นิ่มถึงสนามบินอินชอนประมาณ เจ็ดโมงเช้า ก็ตรงดิ่งไปหาเคาน์เตอร์ของ Hana tour เพื่อออกไปทัวร์ข้างนอกสนามบินค่ะ (มีเพื่อนๆกังวลกับข่าวของสองเกาหลี ตอนแรกนิ่มก็กังวลค่ะ แต่คิดว่าถ้าโดนไม่ใช่เราคนเดียวคนเขาทั้งประเทศ และที่ได้สัมผัสมากลับมีความรู้สักว่าข่าวภายนอก ทำให้กังวลเกินจริงไป ตอนที่อยู่เกาหลีลืมไปด้วยซ้ำว่าเขามีปัญหากัน เพราะทุกคนใช้ชีวิตตามปกติ กิน เที่ยวทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่ได้สนใจกับข่าวเลยค่ะ) ได้รับการแนะนำจากสมาชิกจากบ้าน Thai life in the USA นิ่มรอต่อเครื่อง 11 ชั่วโมง ถ้าอยู่แต่ในสนามบินกลัวจะปวดหัวมากขึ้นเพราะระหว่างทางที่บินจากสุวรรณภูมิถึงอินชอนปวดหัวไปตลอดทาง เดินหาทัวร์นี้เป็นชั่วโมงค่ะกว่าจะเจอแทบจะถอดใจแล้ว ถามไปตลอดเจ้าหน้าที่แต่ละคนก็บอกมั่วตลอดสามสี่รอบวนเวียนหาอยู่อย่างนั้น แต่ตั้งใจแล้วว่าต้องเที่ยวเกาหลีให้ได้เพราะไหนๆมาถึงทีแล้ว ในที่สุดก็หาเจอ เย้เย้!! ทัวร์นี้อยู่ตรง Gate B Desk N.41 Arrival Hall 1F เว็บไซต์ http://www.hanatourintl.com เผื่อสาวๆท่านไหนไปต่อเครื่องที่อินชอนแล้วรอนานแบบนิ่ม จะได้เป็นข้อมูลค่ะ นิ่มเลือกโปรแกรม Best of Seoul เสียค่าธรรมเนียม $50 รวมอาหารกลางวัน บัตรเข้าชมพาเลสแล้ว ไปทั้งหมดสี่แห่งค่ะ ใช้เวลาตั้งแต่ 9.30-15.00 ซึ่งนิ่มต้องมาต่อเครื่องไปซีแอตเทิล ประมาณ ห้าโมงสิบห้า มีเหลือเวลาได้พักอีกค่ะ ซึ่งที่เกาหลีช่วงที่นิ่มไปอากาศหนาวมาก ยิ่งฝนตกยิ่งเพิ่มความหนาวแต่รู้สึกสดชื่นมากค่ะ ที่ปวดๆหัวหายเลย
ใช้เวลาเดินทางจากอินชอนถึงซีแอตเทิลประมาณ 9 ชั่วโมง ถึงสนามบินซีแอตเทิลประมาณเกือบบ่ายโมงของวันที่ 6 เมษายน 2556
พอถึงก็ตรงเข้าช่อง visitor (ขอบคุณพี่แจ๋วมากค่ะที่บอกนิ่มไว้) ใช้เวลากับ
ตม.ตรงนี้ประมาณ 10 นาทีค่ะ เจ้าหน้าที่ทักทายและถามแค่ว่าแต่งงานนานแค่ไหน จากนั้นจะมีเจ้าหน้าที่
นำซองสีน้ำตาล พานิ่มไปรอเข้าคิวตรง ออฟฟิศของตม. ตรงนี้นิ่มรอนานมากเกือบ 2 ชั่วโมง นิ่มไ้ด้คิวประมาณคนที่สี่ เคาน์เตอร์ของเจ้าหน้าที่มีสองที่ แต่กลับมีเจ้าหน้าที่คนเดียว
คนแรกถึงคนที่สามผ่านไปไม่มีปัญหา พอถึงนิ่มเอาอีกแล้ว มีอุปสรรค ให้ลุ้นตลอด นิ่มจะต้องต่อเครื่องไปแองกริช ตอน ห้าโมงสี่สิบห้า และต้องไปเอากระเป๋าที่โหลดใต้เครื่องทั้งสองใบอีก รอนานจนเจ้าหน้าที่สายการบินอลาสก้าแอร์ไลน์มาตามหา และบอกว่าถ้าพิมพ์ลายนิ้มมือเสร็จแล้วให้ไปขึ้นเครื่องตรงไหน (บอกไปเถอะคงรู้หรอก ก็ฟังๆพยักหน้าไปงั้นๆ)
สาเหตุที่นิ่มรอคิวนานเพราะ มีคิวแทรกเป็นคนตาคุณยาย คุณลุงคุณป้าที่นั่งวิลแชร์ค่ะ ตอนแรกก็แค่ 4-5 คัน หันไปรอบสอบ เพิ่มมาอีกเป็น 10 คันได้
เอาแล้วเริ่มนั่งไม่ติด ลุ้นซิค่ะ คิดในใจไม่แน่เจ้าหน้าที่อาจเรียกเราแทรก
แต่เปล่าเลยค่ะรอต่อไป หันไปอีกทีอยากจะร้องให้ ฮ่าๆๆ หันไปอีกรอบโอ้โห
วิลแชร์เกือบ 20 คันเป็นแถวยาว ดีที่บางครอบครัวรวบสองคัน คนที่นั่งรอด้วยกันบอกให้บอกเจ้าหน้าที่ไปว่าต้องต่อเครื่องอีก ก็บอกเขาไม่เป็นไร ขอลุ้นเวลาดูก่อน มีครอบครัวที่มารอคิวใหม่ข้างๆมีเด็กอยู่ด้วยร้องงอแง ยังคิดอยู่สงสัยเจ้าหน้าที่คงให้เด็กก่อนด้วยแน่เลยสรุปเจ้าหน้าที่เรียกวิลแชร์จนหมด แล้วถึงคิวนิ่มค่ะ ไม่ได้เรียกคิวเด็กแทรก่อน สอบถามไปอยู่ที่ไหนกับใคร พอรู้ว่าไปอลาสก้าร้องโอ้เลยหนาวมาก พิมพ์นิ้วชี้สองข้างเซ็นชื่อ
ก็อธิบายว่าหมดกรีนการ์ด 2 ปี แล้วต้องทำกรีนการ์ด 10 ปีเมื่อไรยังไง โดยแปะแผ่นกระดาษที่อธิบายแผ่นเล็กๆในเล่มพลาสปอร์ตค่ะ แล้วบอกขอให้มีความสุขกับอากาศหนาว เสร็จจากตรงนี้ประมาณสามโมงเย็น เฮ้อ!!ยังทัน เล่นเอาคนเงียบเหงาหมดแล้ว
ดีหน่อยเจ้าหน้าที่ยกกระเป๋าใส่รถเข็นไว้ให้ก็เรียบร้อย รีบเข็นรถ้ไปให้เจ้าหน้าที่ตม.ขาออกตรวจ แต่เจ้าหน้าที่ไล่ให้รีบไปบอกไม่ตรวจ และขอให้มีความสุขในอเมริกา
ยังนึกอยู่ว่าทำไม่เจ้าหน้าที่ใจดี จังแต่หารู้ไม่ อิอิ จัดเต็มตรวจเราไปเรียบร้อยแล้วใส่ใบไว้ให้ด้วยในกระเป๋าสีเทา คราวนี้จะไปยังจุดเช็คอินต่อเครื่อง ต้องถามเอาแล้วค่ะเพราะเขาไปกันเกือบหมดแล้ว เจอเจ้าหน้าที่คนนึงคอยสอบถามข้อมูลผู้ใช้บริการ เลยได้โอกาสถามพร้อมยื่นตั๋วให้ดูว่าจะไปไหน บอกได้ระเอียดมากว่าต้องนั่งรถไฟไป คงคอยให้บริการข้อมูลตรงรถไฟ เพราะมีการสอบถามขอคะแนนด้วยค่ะ ว่าหารถไฟยากไหม นิ่มให้ไปคะแนนกลางๆ (นิ่มภาษาอังกฤษเปลี้ยมาก แต่อาศัยใจสู้ว่าเราต้องไปให้ถึงจุดหมายให้ได้ ก็จำที่เขาบอกหลักๆ เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ขึ้นลิฟท์ ดูป้ายประกอบ)
จากซีแอตเทิลถึงแองกริชใช้เวลาประมาณ 5 ชั่วโมงค่ะ ถึงเวลาประมาณเกือบ 2 ทุุ่ม สามีมานั่งรอรับหน้าแป้นอยู่ค่ะ พาไปเอากระเป๋าแล้วออกไปพักโรงแรมใกล้สนามบินสองคืน เพื่อซื้ออาหารของใช้แล้วค่อยเดินทางต่อ พอออกมาข้างนอกหิมะ มากมาย หนาวเหมือนอยู่ห้องเย็น ที่สำคัญยังสว่างจ้าเหมือนเวลาสามหรือสี่โมงเย็นบ้านเรา
วันที่ 8 เมษายน 2556 เดินทางจากแองกริชไปโนม เวลาประมาณสิบโมงกว่าเครื่องบินออกค่ะ ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงถึงแล้วก็ไปขนกระเป๋าแล้วไป ซื้อตั๋วเครื่องบินเล็กเดินทางต่อไปเทลเลอร์ ก่อนเครื่องบินออก ก็ไปหาซื้ออาหารมาตุนไว้เพิ่มค่ะ เครื่องบินเล็กเป็นแบบ 9 ที่นั่ง ตื่นเต้นมากมองลงมามีแต่หิมะปกคลุมไปหมด แยกไม่ออกว่าพื้นดินหรือพื้น้ำ ถึงเทลเลอร์ประมาณ สี่โมงครึ่งใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง และได้รับการต้อนรับจากครอบครัวครู เด็กนักเรียน ดีมากๆ อบอุ่นท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ
ปล เจอตรวจกระเป๋าสีเทาใบเดิม พร้อมใบยัดใส่ไว้อีกรอบแล้วค่ะ ที่สนามบินแองกริช ตรวจเข้มมากจริงๆ
หวังว่าประสบการณ์เดินทางของนิ่มคงพอจะเป็นข้อมูลกับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆได้บ้างค่ะ ยะฮู้!! ในที่สุดก็ถึง Alaska: The Last Frontier
ใครเดินทางคนเดียวไม่น่ากลัวอย่างที่คิดและกลายเป็นเรื่องสนุกค่ะ ตนเป็นที่พี่งแห่งตน เตรียมหาข้อมูลให้พร้อม อาหารอะไรที่ห้าม และนำเอาไปได้ สายการบินที่เดินทาง น้ำหนักกระเป๋า สนามบินที่ต่อเครื่องและสนามบินแรกที่เข้าอเมริกา มีข้อมูลพร้อมยังไงก็ถึงจุดหมายค่ะ
