ThaiLifeintheUSA

เรื่องเรียนอย่างที่พี่แนทบอกน่ะค่ะว่า บางที่ต้องเสียตังค์ บางที่เรียนฟรี บางคนก็ไปเรียนฟรีที่โบสถ์ ต้องลองหาข้อมูลดูค่ะ

ตัวแพรเอง ทีแรกหาข้อมูลในเนท หาข้อมูลจากคำว่า เรียน ESL ใส่สถานที่ที่อยู่ไป แต่ข้อมูลขึ้นมาเยอะมาก ไม่รู้ว่าจะเลือกอันไหนดี
ไม่รู้ว่าที่ไหนสอนดี ไม่ดี ไม่ใช่สิ ไม่ใช่ว่าสอนไม่ดีสิ แต่บางทีอาจจะมีวิธีการ หรือคุณครู สามารถสอนให้เราเข้าใจได้ง่าย และมีความสุขที่จะเรียนต่อไป อันนี้คุณครูมีส่วนนะ

ข้อมูลที่เรียน ใกล้บ้าน ถูก ดี ฟรี ข้อมูลที่น่าสนใจที่จะเลือก(จากประสบการณ์ตัวเองนะ) น่าพิจารณาแบบง่ายสุด น่าจะมาจาก คนที่ไปเรียน มาแล้ว เล่าบอก แนะนำเราน่ะ อย่างน้อย เพื่อนที่ไปเรียนก่อนก็แนะนำว่าสอนดี ฟรี ไม่ต้องเสียเงินแหละ เราเองก็ไม่ต้องคิดมากแหละ

และตอนพี่แพรมาอยู่ใหม่ ก็ไม่รู้น่ะ ว่าข้อมูลที่ขึ้นมาในเนท อันไหนน่าไปเรียน แต่มีคนแนะนำมาว่า ควรจะไปเรียนที่ไหน ก็ไปเรียนตามคำแนะนำ ก็ประทับใจนะ
ถ้าไปเรียนสถานที่ที่ต้องเสียเงินก็คงมีประกาศให้ ไปเรียนแบบฟรีก็ได้แต่ความรู้มา ไม่มีใบรับรอง

แต่คุณครูที่แพรไปเรียนบอกว่า ถ้าอยากได้ ใบรับรอง คุณครูก็จะเขียนใบรับรองให้ ว่าเราได้มาเรียนที่นี่ แต่ไม่ใช่หนังสือรับรองจบหลักสูตรที่ออกจากสถานศึกษาเหมือนอันที่เสียเงินน่ะค่ะ

ถ้าไม่มีเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆในเมืองเดียวกัน แนะนำ ว่าที่ไหนน่าสนใจ และดูในเนทแล้ว งง ข้อมูลเยอะเกิน ลองไปที่ห้องสมุดนะคะ ห้องสมุดของสถานที่ต่างๆ ส่วนใหญ่จะมีเอกสารแนะนำ แจก
หรือตามหน้าห้างบางห้างก็มีเอกสารแจกฟรีค่ะ พี่แพรเจอที่ห้าง Food land (ปกติไม่ค่อยไปไหนเยอะน่ะ เจอที่นี่น่ะ )

ที่แพรเรียนนี่เป็นของFayetteville Technical Community Collegeค่ะ (ขอแนะนำ น้องๆที่ Fayetteville ต่อเลยนะ) มีสาขาย่อยอีกสองที่ให้เลือกไปเรียนใกล้ๆบ้าน เรียนฟรี ไม่ได้แยกระดับการเรียนละเอียดมาก แบ่งระดับการเรียนสามห้อง ( ถ้าจะเอาเรียนแบบละเอียดกว่านี้ต้องไปเรียนในตัว college พี่แพรเรียนสาขาที่อยู่ในค่ายน่ะ ) ไม่มีใบประกาศ แต่ได้ความรู้คุณครูใจดี เรียนแล้วสนุกน่ะ ตอนเรียนแรกๆ ก็รู้สึกกว่ามันยากจัง กลับไปเรียนด้วยตัวเองดีไม๊เนี่ยะ (อู้ได้ด้วย :') ) มีกำลังใจเรียนต่อก็เพราะคุณครูนี่แหละ ให้กำลังดีมาก


คำแนะนำที่โจ้ แนะนำไว้ เรื่อง ESL ละเอียดมากๆค่ะ http://wwww.usvisa4thai.com/board/viewtopic.php?f=11&t=26609

iiwswa wrote:มาคุยเรื่องเรียนต่อนะคะ

ถ้าเดินทางไปไม่สะดวก ลำบาก ก็เรียนด้วยตัวเองไปก่อน
เล่าจากประสบการณ์ตัวเองนะคะ
ตอนไปสอบวัดระดับความรู้ว่าเราจะได้เรียนห้องไหนนี่ แพรพออ่านโจทย์ได้ เข้าใจ ตอบถูก คะแนนสอบข้อเขียนนี่เลยออกมาดี แต่คะแนนทักษะการฟังไม่ได้เรื่อง คะแนนร่วงลงมาเลย แต่คะแนนข้อเขียนดี คุณครูคิดว่าแววดี จับไปอยู่ห้องที่เค้าได้คะแนนดีๆกัน ปรากฎว่าไปเรียนแล้วเครียดมาก ทุกคนเก่งมาก ที่บอกว่าเก่งคือ ประสบการณ์ทุกคนค่อนข้างเยอะ มาอยู่หลายปีแล้ว พูดจากันคล่องมาก รู้ศัพท์เยอะมาก สำหรับพี่แพร ตอนนั้น ศัพท์อะไรๆ ไม่รู้เลย คุณครูบอกคำอื่นใกล้เคียงให้มา ก็ไม่รู้อยู่ดี เวลาเรียน ประโยค ที่ต้องใช้ศัพท์พื้นๆ เช่น อุปกรณ์ของใช้ ในครัว ในสวน เครื่องมือช่าง ง่ายๆ แล้วเราไม่รู้มาก่อน (หรือเคยรู้แต่ก็ลืมไปแล้ว) คนอื่นรู้หมด ความรู้สึกตอนนั้นอยากกลับไปเรียนด้วยตัวเองก่อน ไปท่องศัพท์ เล็กๆ น้อยๆพวกนี้ ให้รู้จักก่อนน่ะ จะได้เข้ามาเรียนกับทุกคนได้อย่างลื่นไหล และไม่ทำให้คนอื่นเสียเวลาน่ะ

ช่วงที่หยุดเรียน กลับไทยเดือนตุลาปีที่แล้ว นี่ก็เลยซื้อหนังสือเรียนภาษาอังกฤษ แบบศัพท์พื้นๆ มีรูปประกอบ มานั่งท่องนั่งดู ก็พอจะได้ศัพท์มากขึ้น และก็พยายามเรียนด้วยตัวเองให้ได้เยอะที่สุดก่อนกลับไปเรียนใหม่ ทบทวนแกรมม่าทั้งหมด ใช้หนังสือ ที่ซื้อจากไทยแหละมาทบทวน แล้วก็ดูจาก web esl ต่างๆไปด้วย กะว่า ถ้าครูพูดอะไรมา คราวนี้ จะได้คิดออกหมดเลย เพราะเตรียมตัวไปอย่างดี ถือว่าไปเรียนเพื่อทบทวนกับที่เราอ่านเองแล้ว และมีโอกาสได้พูดภาษาอังกฤษ เพราะเรียนด้วยตัวเองอยู่บ้านนี่ก็ไม่ได้เจอใครเลย นอกจากแฟน โอกาสพูดภาษาอังกฤษแบบที่ต้องพยายามพูดให้ถูกต้องก็ไม่ค่อยจะมี เพราะแฟนชินแล้ว พูดอังกฤษง่ายๆปนไทยก็รู้เรื่องน่ะ

พอไปเรียนครั้งนี้ ก็ขอคุณครูขอไปเรียนระดับกลางน่ะ เพราะไม่อยากเครียด อยากเริ่มต้นไปทีละนิด ห้องนี้ เรียนอย่างสบายใจขี้นมาก เพราะทุกคนไม่คล่องภาษาอังกฤษทั้งนั้น ไม่คล่องจริงๆ เวลาพูดแต่ละคนก็จะพูดสำเนียงตลกๆ น่ารัก เหมือนฝรั่งหัดพูดไทย พูดช้าๆ ยานๆแหละ (แพรเองก็พูดแบบตลกๆประจำ แต่ไม่รู้สึกขายหน้าอะไร ทุกคนเหมือนกันน่ะ ) คุณครูก็ฟังไปยิ้มไป มีความสุขไปอีกแบบ แต่ละวันที่ไปเรียนมีความสุขมากกว่าที่ไปเรียนครั้งแรกน่ะ ยังไม่ถือว่าเก่งนะ ยังต้วมเตี้ยมเตาะแตะพยายามอยู่ แต่มีความรู้มากขึ้นจากตอนมาอยู่ใหม่พอสมควร ทักษะการพูดการออกเสียง ไม่ได้ดีขึ้น ให้คะแนนตัวเองติดลบไว้เหมือนเดิม

ตอนนี้ยังไปเรียนไม่ได้ เอาเวลาไปท่องศัพท์ชีวิตประจำวัน พื้นๆ ที่เราน่าจะพอรู้บ้างก่อน ถ้ามีโอกาสไปเรียนปั๊บ คุณครูพูดอะไรมา จะได้นึกออกหมดเลย เวลาเรียนก็จะไม่เครียด หรือรู้สึกว่าการเรียนภาษานี่มันยากไปน่ะ อยู่ไปห้าปี สิบปี ก็ค่อยไปเรียนทบทวนความรู้ตัวเองก็ได้ ไม่สายน่ะ ที่พี่แพรไปเรียนห้องแรกนี่ บางคนก็อยู่มาแล้วสิบปี พึ่งมีโอกาสไปเรียน เพราะก่อนนั้นต้องทำงานน่ะ เค้าก็ดีใจน่ะ ที่อยู่มาตั้งนานแล้ว มาได้มีโอกาสดีๆในชีวิตในเรื่องเรียนน่ะ


เรื่องการออกเสียงแพรก็มีปัญหา เป็นปัญหาระดับชาติของคนไทย ที่พูดสำเนียงไทยชัดเจน อันนี้คุณครูคริส ดิลิเวอรรี่ บอก(เด็กสมัยนี้บางคนพูดไทยไม่ชัด โชคดีไปตอนเรียนภาษาอังกฤษ เพราะ พูดภาษาอังกฤษได้ชัดกว่า )
แพรดูการออกเสียงจาก youtube นะ ลองsearch หาเอา ส่วนใหญ่แพรจะหา โดยพิมพ์ว่า ESLไปด้วย
ไปเรียนคุณครูก็สอนออกเสียง เหมือนกับที่ตาม web ดีๆ หลายๆweb ที่แนะนำไว้แหละ

เรื่องท่องศัพท์ ถ้าอยากจำได้ก็ต้องท่องเยอะๆ ทุกวิธีที่จะช่วยได้ ท่องแบบออกเสียงเหมือนนกแก้ว นกขุนทองเลย เขียนใส่กระดาษเล็กๆ พกติกตัว นั่งต่อตัวอักษรศัพท์เล่น เขียนติดในห้องน้ำ ฟังmp3สอนภาษาศัพท์อังกฤษ ได้มาจากไทยเหมือนกัน แพรทำทุกอย่าง (ยิ่งกว่าตอนสอบเอ็นท์อีกแน่ะ ตอนนั้นยังเป็นเด็ก ขี้เกียจอยู่ ไม่เห็นความสำคัญของการพยายามน่ะ ) ที่ต้องพยายามช่วยกันหลายๆวิธี เพราะรู้สึกเหมือนกันว่าอายุมากขึ้นจำอะไรได้ยากจัง แต่ถ้าเราพยายามมันก็จำได้นะ แต่ต้องใช้พยายามมากกว่าตอนเด็กๆน่ะ เพราะอยู่ที่นี่ภาษาอังกฤษ จำเป็นมาก รู้น้อยก็อยู่ได้ เอาตัวรอดได้เหมือนกัน แต่ถ้ารู้มากก็ยิ่งดีกับตัวเรา คุณภาพชีวิตดีขึ้น มั่นใจที่จะหางงานทำมากขึ้นด้วย หลายๆคนที่ไปเรียน เพราะคาดว่าหลังจากภาษาดีขึ้นจะหางานทำน่ะ แพรฝันอยากกลับไปเปิดร้านกาแฟที่ไทย ละก็อาจสอนภาษาอังกฤษเด็กน้อย ตอนเย็น เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็เลยพยามเรื่องภาษาให้ได้มากที่สุดก่อนกลับไปอยู่ไทยน่ะ